همه این موضوع را می‌دانند که برزیل بازیکنان بزرگی را در طول تاریخ به جهان عرضه کرده است. از پله گرفته تا گارینچا و رونالدو تا کاکا، این کشور فهرستی از ستارگان دارد که به سختی قابل باور است.

هیچ ملت دیگری نمی تواند با آن برابری کند. برای تمام ایتالیا، آلمان یا آرژانتین که تبار بزرگی به عنوان قدرت های فوتبال دارند، آنها از نظر قدرت و موقعیت ستاره‌ها با برزیل برابر نیستند.

«توجه: برای خرید لباس برزیل از فروشگاه سرخابی شاپ می توانید بر روی کلمه ی آن کلیک کنید.»

حتی در حال حاضر، کودکانی در کره زمین هستند که نام های زیکو و سقراط را می دانند. آنها ممکن است هیچ ایده ای نداشته باشند که کجا بازی می کردند یا حتی چه کسی بودند، اما این نام ها را شنیده اند که توسط بزرگانشان با عبارات مقدس صحبت می شود.

تیم های برزیل در سال های 1958، 1970 و 1982 به طور گسترده ای در زمینه بهترین تیم های فوتبال در تمام دوران نام برده می شوند. تلاش‌های قهرمانی در جام جهانی در سال‌های 1994 و 2002 نیز بر رادار ستاره‌ها تأثیر گذاشت.

اما، رتبه تک تک بازیکنان نسبت به یکدیگر کجاست؟

بدون تردید بیشتر، بیایید نگاهی بیندازیم که من شخصاً چه کسانی را به عنوان 20 بازیکن برتر تاریخ فوتبال برزیل ارزیابی می کنم.

آنتونیو د الیویرا فیلو معروف به کارِکا

کارکا که کهنه‌کار جام‌های جهانی 1986 و 1990 بود، یک قهرمان ملی در برزیل و ایتالیا بود که از سال 1978 تا اواخر دهه 1990 طول کشید.

کارکا که جام جهانی 1982 را به دلیل مصدومیت از دست داد، اوایل دوران حرفه‌ای کارکا تنها با موفقیت داخلی مشخص شد.

قبل از رفتن به ایتالیا در سال 1987، او با گوارانی و سائوپائولو قهرمان برزیل شد . برای دومی از این عناوین، در سال 1986، او با 25 گل لیگ به عنوان بهترین گلزن برزیلی ها به پایان رسید و به عنوان بهترین بازیکن سال مجله Placar انتخاب شد.

با این حال، در همان سال، او به عنوان دومین گلزن برتر جام جهانی 1986 مکزیک، قبل از انتقال به غول سری آ، ناپولی در فصل بعد، توجه بیشتری را به خود جلب کرد. او بعداً دو گل دیگر در جام جهانی 1990 به تعداد گل های خود اضافه کرد.

در ناپولی، او همکاری موثری با دیگو مارادونا، فوق ستاره آرژانتینی ایجاد کرد، که باشگاه را به موفقیت بی سابقه ای سوق داد. در سال 1989، پارتنوپی ها تنها عنوان قاره ای تاریخ خود را با فتح جام یوفا به دست آوردند، در حالی که یک سال بعد قهرمان سری آ ایتالیا شد.

پس از جدایی مارادونا از باشگاه، کارکا بعداً با جانفرانکو زولای جوان شراکت کرد و سپس در سال 1993 به ژاپن رفت.  او سه سال را در آنجا با کاشیوا ریسول سپری کرد و سپس در سال 1997 با سانتوس به برزیل بازگشت.

هلنو دی فریتاس

هلنو دی فریتاس در برزیل به خاطر بازی هایش در خارج از زمین به همان اندازه که به خاطر بازی هایش در آن شهرت دارد. با این حال، وقتی صحبت از عملکرد او در زمین می شود، تعداد کمی هستند که بتوانند ادعا کنند که با او برابری می کنند.

هلنو که بزرگ‌ترین بت تاریخ بوتافوگو قبل از گارینچا بود ، بین سال‌های 1940 تا 1948، 209 گل در 235 بازی برای غول‌های کاریوکا به ثمر رساند.

در این مقطع از دوران حرفه ای خود بود که او برای بازی در سطح بین المللی انتخاب شد و در مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی در سال 1945 بازی کرد، جایی که شش گل به ثمر رساند. او فوتبال ملی خود را با 19 گل در 18 بازی به پایان رساند.

در سال 1948، در بزرگترین انتقال تاریخ فوتبال آمریکای جنوبی، به غول آرژانتینی بوکا جونیورز رفت . با این حال، دوران حضور او در این باشگاه فقط یک سال طول خواهد کشید.

در 30 سالگی، پس از بازگشت به برزیل، با واسکو داگاما به قهرمانی ایالتی دست یافت، اما نتوانست مدت زمان قابل توجهی را در هیچ یک از باشگاه های باقیمانده خود نگه دارد.

دوران حرفه ای این مهاجم قد بلند و ظریف در مسیر نزولی قرار داشت زیرا مسائل شخصی شروع به تأثیر کامل کردند.

او از اوایل کارش مشکلات اعتیاد به مواد مخدر را تحمل کرده بود، در حالی که عشق مشهورش به زنان در نهایت منجر به مرگ او شد.

هلنو در سال 1959 در سن 39 سالگی در حالی که آخرین سالهای زندگی خود را پس از ابتلا به سیفلیس در یک آسایشگاه گذرانده بود، درگذشت که منجر به جنون شد.

متأسفانه، او به دلیل غیبت در این رقابت ها در طول جنگ جهانی دوم، از شانس نمایندگی کشورش در جام جهانی محروم شد.

کلودالدو (Clodoaldo)

کلدوآلدو برنده جام جهانی در سال 1970، به طور گسترده به عنوان یکی از بهترین هافبک های دفاعی که تا به حال در این بازی بازی کرده است، شناخته می شود.

کلودالدو که یکی از هواداران سانتوس بود، در سال 1963 در سن 13 سالگی به باشگاه پیوست و تا سال 1980 در پیکس ماند و در 510 بار برای تیم تاریخی آلوینگرو بازی کرد.

از کلودولدو به عنوان یک هافبک دفاعی ماهر یاد می شود که آرامش زیادی را در خط حمله تیم به ارمغان آورد. او همچنین به دلیل توانایی خود در علامت گذاری مشهور بود.

متأسفانه، او که در سال 1970 به افتخار دست یافت، فرصت دفاع از عنوان قهرمانی خود در جام جهانی را نداشت و مسابقات 1974 را پس از مصدومیت تنها 10 روز قبل از مسابقات از دست داد.

این پایان کار بین المللی او در 25 سالگی است.

کلدوآلدو برای اضافه کردن به جام جهانی خود، پنج قهرمانی ایالتی، یک عنوان ملی (روبرتو گومز پدروسا) و یک سوپرکاپ بین قاره‌ای را با سانتوس اضافه کرد.

اوج 38 بازی ملی او ممکن است گل نیمه نهایی سال 1970 در پیروزی مقابل اروگوئه باشد. با این حال، او بیشتر به خاطر مهارتی که در این ویدئو ثبت شده است، به یاد می‌آید که احتمالاً بهترین گل جام جهانی را به همراه داشت.

جونیور (Júnior)

جونیور، مدافع چپ دو پا، ماهر، پاس‌دهنده درخشان توپ و بازیکن مخوف، مدافع چپ با 70 بازی، بخش جدایی‌ناپذیر تیم برزیل برای یک نسل کامل در دهه 1980 بود.

او را حداقل برای تماشاگران بین‌المللی به خاطر نقشش در جام جهانی 1982 به یاد می‌آورند، جایی که او در هر پنج بازی برای سلسائو بازی کرد. شکوه

متأسفانه جونیور هرگز به موفقیت در جام جهانی دست پیدا نکرد، اما در سطح باشگاهی، به ویژه در دو دوره حضورش در فلامنگو ، دستاوردهای زیادی کسب کرد .

بین سال‌های 1974 تا 1993، جونیور رکورد 865 بازی را برای تیم روبرو-سیاهان انجام داد و به تیمش کمک کرد در آن دوره یک کوپا لیبرتادورس، یک  جام بین قاره‌ای، چهار قهرمانی برزیل و یک کوپا دو برزیل را به دست آورد.

در سال 1992، به عنوان گواهی بر توانایی خود، جونیور در 38 سالگی به عنوان بهترین بازیکن برزیل انتخاب شد و در آن زمان به عنوان یک هافبک ظاهر شد.

دیدی (Didi)

"من در مقایسه با دیدی هیچ نیستم. من هرگز به خوبی او نخواهم بود. او بت من است، او کسی است که به او نگاه می کنم. اولین کارت هایی که خریدم مربوط به او بود." - پله در جام جهانی 1958 ( FIFA.com ).

یکی دیگر از نمادهای بوتافوگو، هافبک مرکزی دیدی، دو بار قهرمان جام جهانی در سال های 1958 و 1962 شد و در سال 1954 نیز بازی کرد.

«شاهزاده اتیوپیایی» که توسط نلسون رودریگز نمایشنامه نویس ملقب شده بود، به دلیل استقامت، خونسردی و رفتار آرامش در حرفه ای که 62 بازی ملی را به همراه داشت، شهرت داشت.

او علاوه بر سبک هافبک باکلاس و بی‌حساب خود، به دلیل توانایی ضربه‌ای آزاد یا تکنیک به اصطلاح "فولها سکا" (خشک/ریزش برگ) نیز شهرت یافت. او توپ را طوری می زد که ناگهان به سمت دروازه فرو می رفت و این سبک در طول دوران حرفه ای او موفق بود.

در برزیل، دیدی چهار قهرمانی ایالتی ریودوژانیرو (سه مورد از آنها با بوتافوگو) و همچنین یک عنوان ملی در سال 1962 به دست آورد.

حضور کوتاهی در رئال مادرید باعث شد که او مدال برندگان جام اروپا را در فصل 60-1959 به دست آورد. با این حال، این جایزه بهترین بازیکن تورنمنت او در جام جهانی 1958 بود که به عنوان بزرگترین دستاورد او شناخته شد.

دیدی در خارج از زمین نیز به دلیل ابداع عبارت "بازی زیبا" مشهور است، اگرچه این ادعا همچنان مورد اعتراض است. ( دیلی تلگراف )