حواسمان به ویسی‌ها نیست

اگر‌چه لیگ جزیره همیشه آن قدر جذاب بوده که قهرمانش را از قبل نشناسیم، اما کمتر کسی تصور می‌کرد‌ رانیری با تیم جوانش جام قهرمانی لیگ جزیره را از آن خود کند. هیچ‌کس لستر را نمی‌دید. هیچ کس حواسش به لستر نبود. همان‌طور که ما در فوتبال خودمان حواسمان به استقلال خوزستان و ویسی نیست. اصلا این تیم را نمی‌بینیم و انگار در مغز ما نمی‌گنجد که تیمی جز استقلال و پرسپولیس جام قهرمانی را بالای سر ببرد. اما فوتبال همین است. مدام همه را غافلگیر می‌کند. مدام در حال به روز شدن است و اتفاقاتی در آن رخ می‌دهد که غیر‌قابل پیش‌بینی است. من از قهرمانی لستر‌سیتی خوشحال شدم. به نظرم قهرمانی شاگردان رانیری یک پیام روشن و بزرگ برای فوتبال داشت. اینکه با یک سری بازیکنان جوان و تیمی یکدست یک مربی همچون رانیری می‌تواند مقابل بزرگان فوتبال جزیره بایستد و آنها را به زیر بکشد. خود من طرفدار منچستر‌یونایتد هستم. اما وقتی خبر قهرمانی لستر‌سیتی را شنیدم خیلی خوشحال شدم. قهرمانی لسترسیتی نشان داد که نمی‌شود در فوتبال همه چیز را با پول خرید. در خارج از فضای فوتبال شاید بتوانید همه چیز را با پول بخرید اما فوتبال جای دیگری است. خیلی شرایطش فرق می‌کند. وقتی لسترسیتی قهرمان شد رانیری حرف‌های جالبی زد. پیش خودم می‌گفتم او قرار است چگونه درباره قهرمانی تیمش حرف بزند. چگونه می‌خواهد درباره خودش حرف بزند. او یک جمله جالبی گفت؛ من همان مربی اخراجی یونان هستم. این اظهارنظر عجیبی بود. یعنی اینکه من همان موقع هم که از یونان اخراج شدم مربی قابلی بودم. توانمندی‌های خاص خودم را داشتم اما اعتمادی در کار نبود. در لسترسیتی به رانیری اعتماد کردند. پای او ایستادند و اجازه دادند تیمی‌ بسازد که دلخواه او است. بنابراین مربی که در یونان نتیجه نگرفته می‌تواند به انگلیس بیاید و در لیگ جزیره قهرمان شود. لسترسیتی می‌خواست به دنیا بفهماند که ما هم می‌توانیم قهرمان شویم. ما ستاره نیستیم اما اجازه داریم که جشن بگیریم و قهرمان شویم. در شبی که بازی چلسی - تاتنهام خیلی اهمیت داشت و تکلیف قهرمانی لسترسیتی را روشن می‌کرد برنامه نود هم با نامزدهای انتخابات فدراسیون فوتبال مناظره داشت. وقت مناسبی نبود اما من مناظره را نگاه کردم. می‌خواستم ببینم نامزدها چه می‌گویند. عادل فردوسی‌پور اما به‌طور مرتب نتیجه نظرسنجی را اعلام می‌کرد. رقابتی که بین کی‌روش و برانکو شکل گرفته بود. عادل ذوق می‌کرد و می‌گفت وای چقدر نزدیک به هم پیش می‌روند. این اتفاق در نود رخ نداده است. من به این موضوع فکر می‌کردم که امثال ویسی‌ها کجای فوتبال ایران هستند. چرا رقابت دو مربی خارجی در یک نظرسنجی تا این حد باید جذاب باشد اما ویسی، مربی تیمی که به لستر فوتبال ایران معروف شده‌ برای کمتر کسی جذابیت دارد. این قیاس‌ها در ذهن من تمامی ‌ندارد. طارمی ‌را با بیت‌سعید مقایسه می‌کنم. یکی از اینها یک دستگاه صد‌هزار نفری را حامی ‌خود می‌بیند و یک جین ستاره نامدار که توپ برایش بسازد اما با این حال از هر 10 موقعیت دو تایش را به گل تبدیل می‌کند و دیگری یک مهاجم غریب که بازی‌اش چشم‌نواز است، اما کسی او را ‌نمی‌بیند. حامیانش ‌بیشمار نیستند. همین طور در مورد ویسی این واقعیت تلخ صدق می‌کند. من آرزو می‌کنم که استقلال خوزستان قهرمان لیگ برتر شود. لسترسیتی فوتبال ایران واقعا قابل‌تحسین است. آنها واقعا زحمت کشیده‌اند و علاقه‌مند‌ند که جام قهرمانی را بالای سر خود ببرند.