استقلالی ها هم بخوانند : منصوریان را آتش نزنید!

منصوریان لیگ برتر را «خوب» شروع نکرده، یک مساوی و یک باخت برای شروع اصلا خوب نیست. از سوی دیگر فرم و شکل بازی استقلال هم چنگی به دل نمی زند. استقلال در تمام بخش های زمین مشکلاتی جدی دارد.

از دفاع تا حمله. این مشکلات چنان آشکار است که هر تماشاگر ساده فوتبال به راحتی می تواند عیوب استقلال را تشخیص دهد. اما با همه این موارد استقلال چه باید انجام دهد؟
ماجرا را باید اندکی از عقب تر رصد کرد. در روزهایی که قرار بود پای منصوریان به استقلال باز شود عده ای که دوست داشتند شماره 10 محبوب سال های نه چندان دور «سر مربی» استقلال شود درباره توانایی های منصوریان چنان غلو می کردند که گویا علیرضا منصوریان به محض ورود به استقلال با جادوگری می تواند «یک شبه» استقلال را از این رو به آن رو کند. در همان روزها عده ای بودند که این رفتار را شبیه دوستی خاله خرسه می دانستند و هشدار می دادند که نباید با این حرف ها توقع از منصوریان را بیش از اندازه بالا بر، اما گوش شنوایی نبود. خود منصوریان هم در این زمینه مقصر است او چنان عطش مربیگری در استقلال را داشت که فقط به بستن قرار داد فکر می کرد، قرار دادی که به صورت تعجب آوری ابتدا یک سال بسته شد و بعد از بلند شدن صدای اعتراض عده ای که دلسوز منصوریان و استقلال بودند در چند ساعت تبدیل شد به قرارداد سه ساله.
از سوی دیگر منصوریان که هنوز تجربه حضور در تیم های بزرگ به عنوان مربی را نداشت گرفتار «دام خود ساخته» دیگری هم شد.
او برای خوشایند استقلالی ها شروع کرد به کرکری خواندن؛ بدون در نظر گرفتن واقعیت ها و توانایی های استقلال و آنچه به زودی در میدان رخ خواهد داد...
اکنون اما روزهای مبارزه در میدان (و نه در صفحات روزنامه ها و شبکه های مجازی) از راه رسیده است. دیگر نتایج با عدد و رقم مشخص می شود، نه با کرکری خواندن و لایک و کامنت. به همین دلیل نیز همان عده ای که از منصوریان یک جادوگر ساخته بودند و توقع از او را به طرز عجیب و غریبی بالا برده بودند دچار یاس شده و کم کم در حال ساز کردن نغمه هایی هستند که امروز وقت آن نیست.
روشن و واضح بگویم:
علیرضا منصوریان نه آن جادوگری است که چند ماه قبل از او ساخته شد، و نه یک مربی بدرد نخور که امروز و تنها بعد از 2 هفته بعضی ها قصد دارند از او بسازند.
منصوریان یک استعداد خوب مربیگری است، استعدادی که سرمایه استقلال به حساب می آید. اعتقاد دارم برای او حضور در استقلال هنوز» زود» بود. اما دیگر کار از این حرف ها و آن مراحل عبور کرده است. اینک همه آنهایی که دل در گرو استقلال- و فوتبال ایران- دارند با دو گزینه مواجه هستند:
یک- علیه منصوریان شروع به جوسازی کنند. استقلال را به بحران بکشانند و کاری کنند که منصوریان قبل از تمام شدن این فصل از استقلال برود. در این صورت ستقلال نه تنها فصل جاری را باخته ، که فصل آینده را نیز از کف داده است. مربی بعدی هر کس که باشد تیمی بحران زده را در میانه راه نحویل خواهد گرفت که برای سرو سامان دادن به آن لیگ فصل آینده را نیز احتیاج خواهد داشت. سرنوشت منصوریان نیز سوختن است، او با شکست از استقلال خواهد رفت و دیگر هرگز نمی تواند مربی محبوب و مقتدری برای استقلال باشد.
دو- به منصوریان و استقلال فرصت دهند. از استقلال حمایت کنند، نتایج را تحمل کنند و این اصل در فوتبال را قبول کنند که هیچ مربی ای در جهان دارای قدرت جادویی نیست. در این صورت منصوریان فرصت پیدا خواهد کرد تیمی را بسازد که به افکار و ایده هایش نزدیک باشد. آن وقت عیار مربیگری منصوریان معلوم خواهد شد و شاید در استقلال مربی بزرگی متولد شود که سال ها بتواند در این تیم مربیگری کند.
به گمان من راه دوم، تنها راه مناسب برای استقلالی های واقعی است. هواداران استقلال اگرامروز تحمل کنند، فردا از آن آنها خواهد بود، اما اگر صبور نباشند علاوه بر امروز به طور حتم فردا را نیز خواهند باخت. حال این هواداران استقلال هستند که می توانند انتخاب کنند.
‌
‌
‌پی نوشت:
به منصوریان نیز توصیه ای اکید دارم. دست از هیاهو و کارهای تبلیغاتی و کرکری خواندن بردارد. ایم قبیل کارهای شعاری شاید به درد روزهایی که قرار بود مربی استقلال شود می خورد، اما اکنون مثل«سم» برای او و استقلال است. منصوریان بهتر است روی تیم اش تمرکز کند و بیش از این نیز توقع غیر منطقی ایجاد نکند.‌
‌
‌
توضیح:این یادداشت در روزنامه خبرورزشی منتشر شد.