آیا عادل فردوسی‌پور خوشگل است؟
در مورد سلفی‌بازها و سلفی‌گیرها مطالب زیادی گفته و نوشته شده است.
نکته معنادار این است که عادل خان کمتر از 12ساعت پیش از این اتفاق، روی آنتن برنامه پربیننده نود بار دیگر در تقبیح سلفی‌بازی در چنین مراسم‌هایی حرف زده و عاجزانه از مردم خواسته بود این کار را تکرار نکنند، اما در فاصله بسیار کوتاهی خود او طعمه همین گروه شد! کسی که با آن زحمت و قیل و قال و با تحمل آن همه تحقیر و سرزنش کنار فردوسی‌پور عکس یادگاری می‌اندازد، لابد به این گزارشگر فوتبال علاقه دارد. در عین حال اما شگفت‌انگیز است که حتی همین علاقه شدید هم باعث نمی‌شود او به تکرار ملتمسانه یک درخواست از طرف چهره محبوبش گوش بدهد و دست از سلفی گرفتن، حداقل در کنار خود عادل بردارد!
آنچه در این ماجرا اتفاق افتاده، به وضوح نشان می‌دهد خیلی از ما مردم چقدر سطحی‌نگر و ساده‌اندیش هستیم. از آن دوستانی که زور می‌زنند حتما خودشان را کنار فردوسی‌پور بچپانند و با او عکس بگیرند یک سوال مهم باید پرسید؛ اینکه شما از چه چیز عادل خوش‌تان آمده؟ آیا شما شیفته خوشگلی فردوسی‌پور شده‌اید؟ طبعا او محمدرضا گلزار نیست و خودش هم ادعای زیبایی ندارد. اگر این بشر جذابیتی دارد، به خاطر صراحت لهجه، روشنفکری و جسارتش است. او دقیقا به پشتوانه همین فاکتورها از مردم می‌خواهد سلفی نیندازند و حرمت مجالس را نگه دارند. پس چرا اینجا کسی اهمیتی به تمناهای او نمی‌دهد؟ آیا عادل فقط وقتی خوب است که به پر و پای بقیه بپیچد و از آنها ایراد بگیرد؟ یعنی به ما که رسید، می‌توانیم حرفش را زیر پا له کنیم، اما کماکان عاشقش باشیم؟
این فرم‌گرایی دیوانه‌وار، این در ظاهر ذوب شدن، این دقیق نبودن و عمیق فکر نکردن، این کم‌هوشی و بی‌خردی حیرت‌آور... همین ویژگی‌های متعدد منفی است که دمار از روزگار جامعه ایرانی درآورده و همزیستی ما کنار یکدیگر را تا این اندازه سخت و طاقت‌فرسا کرده است. حالا هیچکدام از اینها مهم نیست؛ آماده باشید که دوباره به مجلس عزای بعدی یورش ببرید و با عادل و رفقا عکس سلفی بیندازید.
دیدگاه تان را بنویسید