دولت روحانی در شرایط قبل از توسعه اقتصادی است
در شرایط روی کار آمدن د ولت حسن روحانی و همچنین شرایط پساتوافق، این مساله مطرح شد که دولت فعلی باید برای پیشبرد امور کشور توسعه سیاسی را در اولویت قرار دهد یا توسعه اقتصادی. من با وجودی که همواره با بحث توسعه موافق بوده‌ام اما معتقدم در برهه فعلی دولت ایران در شرایطی نیست که بخواهد به توسعه بیندیشد بلکه باید به فکر حفظ سرزمین و اقلیم ایران باشد. به بیان دیگر شرایط ایران در حال حاضر به‌گونه‌ای است که هر دوی این نظریه‌ها را باید نادیده گرفت زیرا هیچ‌کدام در برهه فعلی کارساز نیست. اولا منظور از توسعه اقتصادی این است که از منابع‌مان برای سازندگی هر‌چه بیشتر کشور استفاده کنیم اما توسعه سیاسی به این معناست که روابط خارجی‌مان را همراه با توسعه فرهنگ دموکراسی در کشور دنبال کنیم. اما به نظر من اکنون مساله اصلی ما چنین مواردی نیست، بلکه حفظ سرزمین و اقلیم ایران است. زیرا اگر ما جایی نداشته باشیم که در آن زندگی و کار کنیم، دیگر این بحث‌ها اضافه است. ایران سرزمینی است که مدت‌ها از طرف دشمن خارجی مورد هجوم بوده و اکنون نیز به‌طور بالقوه مورد هجوم است. یعنی گمان نمی‌کنم هیچ‌کدام از همسایگان اطراف ایران و گروه‌های داخلی
در کشورهای همسایه نسبت به کشور ما حسن نیت داشته باشند. همچنین کشورهای دیگری که دورتر از مرزهای ایران حضور دارند به دلایل مختلف در طول تاریخ به سرزمین ایران چشم داشته‌اند. طی جنگ تحمیلی هشت‌ساله رژیم بعثی عراق علیه ایران با فداکاری مردم و هزینه‌های بسیار زیاد از این جنگ سربلند بیرون آمدیم و ایران را حفظ کردیم. الان ایران دشمنان خارجی‌اش را متوقف کرده است اما از درون دچار برخی مشکلات شده‌ایم. بنابراین باید به حل مشکلات داخلی روی بیاوریم. سرزمین ما به دلیل برخی رفتارهای نادرست مانند سیاست‌های دولت، رفتار مجلس یا سودآوری برخی افراد و گروه‌ها دچار بیماری به نام بحران اقلیم ایران شده است. به نظر من بحث‌هایی که در مورد توسعه سیاسی و اقتصادی صورت می‌گیرد باید درون طرحی به‌نام حفظ سرزمین ایران گنجانده شود.
برخی نیز حضور هیات‌های اقتصادی بعد از توافق در ایران و استقبال کشور از این مساله را دلیلی برای در اولویت بودن توسعه اقتصادی نزد دولت تلقی می‌کنند.
اما در‌خصوص حضور این هیات‌ها باید توجه داشت که طبیعی است چون بعد از مدت‌ها ایران توافقنامه‌ای امضا کرده است هر کشوری مایل است که روابط خود را با ایران افزایش دهد، به‌خصوص در مسائل اقتصادی که امروز کل دنیا با نوعی رکود مواجه شده است. بنابراین کشورهای اروپایی چون ایتالیا، اتریش و آلمان مایل هستند شرکای تجاری خود را گسترش دهند و از همین رو فرصت را برای اعزام هیات‌های اقتصادی به ایران مناسب دیده‌اند. البته من به شخصه اصولا دیدگاه توسعه‌گرا دارم و حضور این هیات‌ها در ایران را فرصتی می‌دانم. اما باز هم تاکید می‌کنم که توسعه در ایران یعنی حفظ سرزمین و اقلیم ایران. یعنی ما باید بیشتر نیرو و انرژی‌مان را در زمینه راندمان انرژی، مصرف آب، احیای آب، احیای دشت‌ها و سیاست‌های داخلی‌مان معطوف کنیم. حال اگر کشورهای اروپایی نیز در این راستا بخواهند با ایران همکاری داشته باشند بدون‌شک مورد استقبال است. اما اگر قرار است در این شرایط برای ایران جاده‌سازی کنند یا کارخانه اتومبیل‌سازی تاسیس کنند حضورشان دردی از ما درمان نمی‌کند. مگر اینکه حداقل در سواحل دریای آزاد ایران بحث صادرات مطرح شود و آنها نیز در این حوزه سرمایه‌گذاری
کنند. همچنین در این سرمایه‌گذاری مسئولیت دخل و خرج‌‌شان را برعهده بگیرند. اگر ایران سرمایه بدهد و آنها کارخانه تاسیس کنند که فایده‌ای ندارد. در نتیجه تمامی رویکردها و اعمال ما باید در جهت حفظ و بقای سرزمین ایران باشد و این حفظ سرزمین لازمه حفظ جمهوری اسلامی است. زیرا اگر ما سرزمین نداشته باشیم نظام‌‌مان نیز دچار مشکل خواهد شد. به‌علاوه اگر به این مسائل توجه نشود همچنان شاهد کوچ مردم از شهرها و روستاهای کوچک به سمت شهرهای بزرگ هستیم که این مساله مشکل‌آفرین خواهد شد. به نظر من جامعه ما اکنون واقعا نیاز به ریاضت اقتصادی دارد و شرایط سختی را باید تحمل کنیم تا بتوانیم سرزمین‌مان را حفظ کنیم. ما باید ببینیم دنبال چه هستیم؛ ما در شعار به‌دنبال آموزه‌های اسلامی هستیم و هدف‌مان این است که جامعه‌ای بسازیم که مطابق با مقررات و قوانین اسلامی باشد. برخی معتقدند که توسعه اقتصادی منجر به ایجاد طبقه متوسط قوی می‌شود این حرف شاید درست باشد اما خیلی محکم نیست. زیرا در بسیاری از جوامع مخالف این رویکرد عمل شده است و به نتیجه نیز دست یافته‌اند. یکی از جهان‌شناسان گفته بود دموکراسی در سرزمین‌هایی که در حقیقت درآمد ناخالص
ملی‌شان بر هر نفر به‌عنوان مثال کمتر از 1800 دلار باشد democrazy است یعنی نوعی دیوانگی در این کشورها اتفاق خواهد افتاد. بسیاری از طرح‌هایی که تاکنون ارائه شده در جهت تخریب زیر‌ساخت‌های طبیعتی ایران است که به نظر من چنین طرح‌هایی به ضرر کشور تمام می‌شود.
در شرایط فعلی که پرونده هسته‌ای ایران به نوعی حل‌و‌فصل شده و ایران وارد مرحله جدیدی شده است این پرسش مطرح می‌شود که دولت حسن روحانی باید توسعه اقتصادی را در اولویت قرار دهد یا توسعه سیاسی را. به نظر من دولت روحانی اصلا نمی‌تواند در راستای توسعه اقتصادی گام بردارد زیرا از پیش، آنقدر هزینه‌های جاری دولت سنگین شده و ایشان نیز تسلیم این وضعیت شده‌اند، دیگر جایی برای توسعه اقتصادی باقی نمانده است. بنابراین رئیس‌جمهور ایران هر کوششی با هدف توسعه اقتصادی انجام دهد در این شرایط موفق نخواهد بود. باز هم تاکید می‌کنم من به توسعه اعتقاد دارم اما به رویکردهای توسعه‌ای برای حفظ سرزمین ایران. بنابراین اگر قرار باشد توسعه اقتصادی هم صورت بگیرد باید با محوریت و شرط حفظ سرزمین و اقلیم ایران باشد.
دیدگاه تان را بنویسید