طارمی تیم ملی، طارمی پرسپولیس تفاوت از زمین تا آسمان است

یکم - انگار کمر به حذف جام‌ حذفی بسته‌اند! انگار در دستور کار، حذف کردن جام ‌حذفی را قرار داده‌اند! انگار ظرفیت مسابقات فوتبال را بزرگ تشخیص داده‌اند! انگار همین که هستیم نیز نباید باشیم! از رشد و توسعه که نه، از درجا زدن هم نباید حرفی به میان آورد!

جام حذفی از مرحله یک‌شانزدهم آغاز می‌شود - لابد به این عذر بدتر از گناه که باید زود تمامش کنیم، زود تمامش کنند-! جام حذفی از درون‌مایه خود، تهی می‌شود! جام حذفی قابلیت‌ خلق شگفتی را از دست می‌دهد! جام حذفی را مهندسی شده و به شکل نصف و نیمه، راه‌اندازی می‌کنند! جام حذفی را بدون حضور تیم‌های لیگ یک - نزدیک‌ترین تیم‌ها به لیگ برتر - به شکل سرهم‌بندی‌ شده راه می‌اندازند!
گروهی که باید ببرند، می‌برند! آنها که باید ببازند، می‌بازند! هیچ شوری از اراده لازم، برای خلق حوادث دیده نمی‌شود! هیچ انگیزه‌ای برای خود را به رخ کشیدن وجود ندارد! هندسه جام حذفی چنین می‌خواهد!

تنها استقلال - تا حدی - و نیز مقداری هم پرسپولیس، به واسطه دندان‌گردی پیکان، از این دایره بیرونند و از این قاعده مستثنایند! استقلال به خاطر گل‌های غیرمتعارفی که زد! پرسپولیس به خاطر مقاومتی که پیکان به خرج می‌داد! در دیگر میدان‌ها، میدانی ندیدیم! در دیگر پیکارها، از پیکار و از «عزم» پیکار خبری نبود! در غیاب تیم‌های لیگ برتری، جام حذفی به کاسه‌ای بدل شده در دست ازپیش‌بازنده‌ها!‌ تنها یک تیم را دیدیم که بازی‌اش داعیه داشت و جاه‌طلبی داشت و ارزش‌های دیدنی داشت و حریف را به دردسر انداخت: ... پیکان برابر پرسپولیس!‌ بقیه، رفع تکلیفی بود در حد بیگاری!

دوم - پرسپولیس بود! پرسپولیس یک مسابقه مهم خود را برد! پرسپولیس مسابقه‌ای را برد که برای دیدنش، بسیاری از دیدن و تماشای بازی رئال‌مادرید - اسپانیول چشم پوشیدند! پرسپولیس برد و این سؤال را بی‌پاسخ گذاشت: حرف حساب پرسپولیس در بازی با پیکان چه بود؟
پرسپولیس می‌خواست ببرد و این معلوم بود! پرسپولیس اما چگونه می‌خواست برنده شود، این نامعلوم بود! پرسپولیس طرح، برنامه، نقشه اول، نقشه دوم، حتی بلکه طرحی هاشور‌خورده هم نداشت!

گل پرسپولیس درست و قضاوت داور مسابقه هم صحیح بود! مو لای درز هندی که پنالتی بود، نمی‌رفت اما بازی پرسپولیس هم مو لای درزش - درزهایش - نمی‌رفت که سردرگم بود!
بازی پرسپولیس چنان فوتبالی بود که دو چهره داشت؛ اولی، محسن بنگر! دومی احمد نوراللهی، که سازنده پنالتی شد!

به لطف خواسته‌های مؤکد آقای برانکو، پرسپولیس نه از طارمی نشانی در زمین داشت و نه از عالیشاه! باز هم به لطف سفارشات تاکتیکی اکید آقای برانکو، نه رامین رضاییان خودش بود و نه شماره 11 که قرار بود کامیاب‌تر از همیشه بازی کند! به لطف رعایت اصول بازی تیم پرسپولیس، هادی نوروزی هم اگر حذف نشد اما تعویض که شد! سؤال روز در تیم پرسپولیس این بود: ... آقای برانکو! چه کرده‌ای؟ آقای برانکو، چه می‌کنی؟ آقای برانکو، تا کی چنین خواهی کرد؟! ما (همه اهالی فوتبالشهر ایران) به شما، به پروفسور فوتبال، چشم امیدها بسته‌ایم! کاری بکن، دستی از آستین به در آر! پیکان هم از پرسپولیس شما، از پرسپولیس برانکو، توپ‌دارتر، زمین‌دارتر، مالکانه‌تر، تکنیکی‌تر و هدفمندتر بازی کرد!

... آقای برانکو! به این سؤال نزد خودت جواب بده! چرا طارمی در تیم ملی نمایان‌تر و مطرح‌تر بازی می‌کند؟
چرا طارمی در بازی با پیکان مثل عالیشاه و مثل نوروزی - و همه مردان تکنیک‌محور دیگر - از جریان بازی دور و دورتر می‌شود؟!