کاسیاس: به من می‌گویند جاسوس و خائن؟ برایم مهم نیست/ شاید بعد از بازنشستگی‌ام، سیب‌زمینی بکارم + عکس

دروازه‌بان فیکس تیم ملی اسپانیا معتقد است دردناک‌ترین روز‌هایش در رئال مربوط به هو شدنش توسط برخی از هواداران بوده که به عنوان «میراث» آن دوران در خاطرش می‌ماند. او در مورد القابی که به خودش داده‌اند هم می‌گوید: «جاسوس؟ خائن؟ پول‌پرست؟ برایم هیچ اهمیتی ندارد.» این گفتگو را در ادامه بخوانید:

- در زمین فوتبال احساس تنهایی می‌کنی؟
نه؛ کاملا برعکس. این فرصت را داشتم تا در باشگاهی بازی کنم که آن را خانه‌ام می‌دانستم و متعلق به شهرم بود. همیشه خانواده و دوستانم در کنارم بودند.

- تفاوت یک ستاره با بقیه چیست؟ چه نکته کلیدی وجود دارد؟
یک نکته کلیدی وجود دارد. بهترین‌ها آن را می‌بینند. از نظر من یک قانون مهم وجود دارد. اینکه به حرف‌هایی که پشت سرت زده می‌شود هیچ اهمیتی ندهی.

- رونالدو نقطه عکس این تعریف است.
شخصیت رونالدو جدی است و رو در رو عمل می‌کند. او شخصیت و ذات مخصوص به خود را دارد که نکته بدی هم نیست. شش سال در کنارش کار کردم و بی‌نظیر عمل می‌کند. با جدیت ظاهر می‌شود و رابطه‌مان خیلی معنادار است: زمانی که مشکلی به وجود آمده خیلی صریح حرف زدیم و حل شده است.

- مشکل‌ترین لحظه در رختکن یک تیم چه زمانی است؟
زمانی که در تیم ملی در یک تورنمنت ناکام می‌مانی. نا‌امید می‌شوی و می‌دانی که باید دو سال صبر کنی تا فرصت دوباره‌ای پیدا کنی.

- این ناکامی از ناکامی باشگاهی مشکل‌تر است؟
با رئال هم ناکامی‌هایی داشته‌ام. وقتی نمی‌توانستیم قهرمان اروپا شویم احساس ناراحتی می‌کردم اما در زمان ناکامی در لالیگا هم این حس را داشتم. در تیم ملی به مرحله نهایی همیشه حضور داشته‌ایم اما مهم این است که ببینی بعد از آنچه کار می‌کنی.

- خودت را یک رهبر در تیم می‌دانی؟
بله در رئال و تیم ملی اسپانیا این نقش را داشتم. در کنار رهبران زیادی در رختکن بودم. از هر کدام چیزهایی یاد گرفتم و تلاش کردم شخصیت و چهره‌ام را نشان بدهم. طبیعی است که برخی هم تیمی‌ها از من راضی نباشند. قرار نیست کسی که رهبری گروه را به عهده دارد همه را راضی نگه دارد اما من سبک و عملکرد خاص خودم را داشتم.

- اگر روزی مدیر رئال شوی چه کار می‌کنی؟
اگر همین فردا بخواهم یک گام به جلو بردارم و مدیر رئال شوم یا کاندیداتوری ریاست را برعهده بگیرم، مسلما برخی از کارهایی که مدیران قبلی انجام دادند و دوست نداشتم را تکرار نمی‌کنم. حرفم منحصر به پرز نیست و به همه مدیر‌ها اشاره دارم.

- می‌توانی مدیر رئال شوی؟
فقط مثال زدم.

- بازگشتت به رئال در آینده را قطعی می‌دانی؟
در مراسم خداحافظی‌ام گفتم امیدوارم و دوست دارم چنین فرصتی پیش بیاید. دوست دارم پس از بازنشستگی با دنیای فوتبال در ارتباط باشم و البته وقتی فوتبال را ترک کنم در این‌باره فکر خواهم کرد.

- منظورت این است که احتمال دارد مربیگری را انتخاب کنی؟
فعلا نه اما دوست دارم مدرک مربیگری‌ام را بگیرم و آن زمان در مورد آینده تصمیم‌گیری کنم. دوست دارم این شانس را داشته باشم. البته شاید بهتر باشد وقتم را صرف خانه و خانواده کنم. شاید هم به آویلا (منطقه‌ای در اسپانیا) بروم و سیب‌زمینی بکارم!

- خیلی‌ها می‌گویند قایم شده‌ای. چرا نمی‌خواهی صحبت کنی؟
هرگز؛ اگر منتظر هستید از رئال‌مادرید و مدیرش بد نمی‌گویم، باید بدانید هیچ‌وقت این کار را نمی‌کنم. در این باشگاه ارزش‌هایی را یاد گرفته‌ام و به آنها پایبندم. روش عملکرد و ادب را یا گرفته‌ام. البته خیلی راحت است حمله کنم و از شرایطی که تجربه کردم انتقاد کنم اما این کار، کار بزدل‌هاست. من در زمان بحران‌ها هیچ حرفی نزدم و با وجود مشکلات سعی کردم منافع باشگاه را به منافع خودم ترجیح بدهم.

- اما بازیکنانی مثل رونالدو، پیکه و ژاوی با آزادی عمل بیشتری احساسات و نظراتشان را بروز می‌دهند.
شاید شخصیت آن‌ها متفاوت باشد اما نمی‌توان هیچ‌کس را با دیگری مقایسه کرد. شاید هر بار صحبتی می‌کردم، مشکلی ایجاد می‌شد. اینجا در پورتو مدام در مورد آرامش حرف زده می‌شود. دقیقا همان چیزی که من به آن نیاز داشتم. می‌خواستم همه‌چیز آرام باشم. چرا باید آسیب بی‌دلیل ایجاد کنم؟ صادقانه می‌گویم اهل چنین رفتاری نیستم.

- شاید هم به خاطر ترس باشد.
به هیچ‌وجه. هر حرفی می‌زدم هزار نگاه، بحث و واکنش به همراه داشت. به همین خاطر سعی کردم مرزی میان آرامش و احتیاط ایجاد کنم و در حرف‌هایم زیاده‌روی نکردم.

- مثل رفتاری که دل‌بوسکه می‌کند؟
خب ویسنته هم شخصیت آرامی دارد. اگر این همه موفقیت کسب کرده حتما دلیلی داشته. روش تمریناتش تنها دلیل موفقیتش نبوده و قطعا شیوه رفتارش هم تاثیرگذار بوده است.

- پدر شدن تو را به عنوان یک ورزشکار هم تغییر داد؟
بله چون وقتی می‌بازی با اعصاب به هم ریخته به خانه می‌روی اما وقتی به خانه می‌رسم تفاوت این است که یک حس خیلی مثبت می‌بینم. لبخند پسرم همیشه بد‌ترین اتفاقات را جبران می‌کند. ترس‌های متفاوتی در زندگی وجود دارند اما بزرگ‌ترین ترس، پدر شدن است.

- در مراسم معارفه‌ات در پورتو پسرت مارتین با پیراهن این تیم حضور داشت.
با این روش می‌خواستم تعهدم را به تیم جدیدم نشان دهم. پسرم چندین سال اینجا خواهد بود و باید پرتغالی یاد بگیرد. برای من مهم بود آن روز کنارم باشم. این برای من خاطره زیبایی بود.

- او را به برنابئو هم برده بودی.
بله در لحظه تاریخی و جشن دسیما حضور داشت. امیدوارم سال بعد مارتین در جشن قهرمانی با پورتو حضور داشته باشد. سنش نسبت به آن زمان بالا‌تر رفته و درک بیشتری خواهد داشت.

- نمی‌ترسی شهرتت روی کودکی فرزندت تاثیر منفی بگذارد؟
به نظرم از پس این مسئله به خوبی برآمده‌ام. وقتی پنج سال دیگر فوتبال را درک کنم، می‌دانم پسرم دیگر نمی‌تواند از دیدن بازی من لذت ببرد. بازی‌هایم در رئال یا تیم ملی اسپانیا را به خاطر نخواهد داشت و حداکثر مرا در پیراهن پورتو به یاد می‌ورد اما زمانی که به دانشگاه برود دیگر صحبتی از من نخواهد بود. می‌دانید که حالا بچه‌ها ظالم شده‌اند. شاید در اسپانیا کسی در مدرسه به او می‌گفت:«لعنت بر پدر مارتین که در آن روز جنجال‌ساز شد.» اما وقتی به اسپانیا برگردیم همه‌چیز آماده‌تر خواهد شد. همچنان پسرم معروف خواهد بود اما شرایط متفاوت است.

- مشکل جامعه چیست که خانواده‌تان در مادرید نمی‌توانستند بدون آنکه عکاسی را در خیابان ببینند از خانه خارج شوند؟
افرادی هستند که با افتخار توانسته‌اند در زندگی شهرتی کسب کنند اما باید لحظه‌ای باشد که بتوان آرامش پیدا کرد. شاید یک لحظه چنین کاری عادی به نظر برسد اما اینکه یک عکاس ۱۰ ساعت منتظرت باشد عجیب و خسته کننده است. نمی‌توانی با پسرت قدم بزنی. به هر صورت در اسپانیا روزنامه‌ها این‌گونه تجارت می‌کنند و مدلشان این گونه است. در پرتغال شرایط کمی آسان‌تر است.

- روزهای اولت در پورتو چطور بود؟
روز معارفه استرس داشتم. اولین باری بود که در یک مراسم معارفه حضور داشتم. عجیب بود اما هرگز در چنین مراسمی حاضر نشده بودم. وقتی در رئال اولین بازی‌ام را انجام دادم، دروازه‌بان سوم بودم. هم تیمی‌هایم مصدوم شدند و در حالی بازی کردم که هرگز معارفه نشده بودم. حضور در چنین جوی عجیب بود. وقتی در ۱۸ سالگی وارد رختکن می‌شوی همه‌چیز برایت جالب است. در سن ۳۴ سالگی چنین حسی داشتم. در دومین روزم با تیم صحبت کردم و همه به حرفم گوش دادند. می‌خواستم تجربیاتم را به تیم منتقل کنم. هماهنگ شدنم با تیم آسان بود چرا که اسپانیایی‌های زایدی حضور داشتند. می‌خواستم به آن‌ها این حس را بدهم که یک فرد متواضع به تیمشان آمده که همه چیز را بر اساس تلاش بدست آورده است. نمی‌خواستم کسی مرا صرفا به خاطر شهرتم در تیم بپذیرد. امیدوارم که در پرتغال مرا آن طور که هستم بپذیرند نه آن طور که در موردم حرف می‌زنند.

- پورتو و رئال چه فرقی باهم دارند؟
در پورتو جو خیلی صمیمی‌تر است. همه در یک جهت حرکت می‌کنند و من بیشترین تلاشم را می‌کنم در زمین اثرگذار باشم. به تیمی ملحق شدم که از همه نظر «تیم» است. یک تیم متعلق به مردم و هواداران. سعی کردم با فلسفه پورتو هماهنگ شوم. با تواقع ماجرا را پیگیری کردم. پورتو باشگاه بزرگی است و من همه چیز را از صفر آغاز کرده‌ام. چالش مهمی است که دوباره احساس مهم بودن داشته باشم.

- لوپتگی، سرمربی پورتو گفته یک لحظه هم در «بله» گفتن درنگ نکردی این قدر مطمئن بودی؟
در ابتدا چند پیغام از طریق واتساپ برایم فرستاد و محبتش را حس کردم. به من اعتماد به نفس داد. حالا نمی‌خواهم او را نا‌امید کنم. شاید موفق شوم شاید هم نه اما تعهد خاصی نسبت به این باشگاه و هواداران دارم.

- به پورتویی ملحق شدی که زمانی مورینیو در آن فعالیت می‌کرد.
در مورد او صحبت نمی‌کنم و نخواهم کرد. اگر نیاز بود در زمان لازم رو در رو صحبت می‌کردیم. البته همه می‌دانند که در اواخر کار رابطه خوبی با هم نداشتیم.

- در مراسم وداعت با رئال گریه کردی.
اشک از چشمانم جاری شد. در رختکن هم گریه کردم. در نظر بگیرید که من زیاد احساساتی نیستم. یاد تمام ۱۶ سال حضورم در رئال افتادم. در بازی‌های آخرم فهمیده بودم که این فصل پایانی من در رئال است.

- چه چیزی بیشتر به تو ضربه زد؟
حرفهایی که از بیرون زده می‌شد اذیتم کرد. در لحظاتی تصمیم گرفتم که سکوت کنم تا به باشگاهم ضربه نزدم. بقیه صحبت‌های زیادی می‌کردند. صحبت‌هایشان برای من نبود، در مورد من بود. اما سعی کردم که مثل همیشه باشم. ترجیح دادم که آرام باشم. برخی می‌گفتند که باید مصاحبه کنم و واکنش نشان دهم اما هرگز از کاری که کردم پشیمان نیستم.

- چه چیزی بیشتر آزارت داد؟
به ۲۰۱۳ بر می‌گردم. بارسا در لالیگا از ما پیشی گرفته بود اما در کوپا و لیگ قهرمانان خوب کار کرده بودیم. در آنجا مصدوم شدم. شمار زیادی از اخبار در موردم منتشر شد. برایم عجیب و مشکوک بود که این گونه در موردم صحبت شود. شرایطم کمی عجیب بود. به نظر می‌رسید که کسانی حرف درست می‌کنند که منافعی دارند. بیشتر این انتقادات، منفی بودند تا مثبت.

- چه منافعی؟
نمی‌خواهم دنبال جنجال سازی باشم. هر طور که می‌خواهید روی آن اسم بگذارید. ما فوتبالیست هستیم و اخبار زیادی را از اطرافیانمان می‌شنویم.

- طوری با رئال خداحافظی کردی که خودت می‌خواستی؟
این‌‌ همان وداعی بود که می‌خواستم. نیازی نیست که به عقب نگاه کنم و این وداع را با بازیکنان دیگر تیم قیاس کنم. این وداع منحصر به خودم بود.

- از بیرون به نظر می‌رسید که این یک وداع جنجالی بوده .
شاید این بحث به خاطر اتفاقات قبلش بود. سعی می‌کردم به دنبال صلاح تیم باشم. مشخص است که تصمیم‌گیری برایم آسان نبود اما این یک چالش مهم بود.

- به همین خاطر بود که به این اتهام که به خاطر پول زود‌تر از رئال جدا نشدید واکنش نشان دادی؟
سعی کردم که اهمیتی به این حرف‌ها ندهم. خیلی‌ها حرفهای زیادی زدند و می‌خواستند با این حرف‌ها جنجال ساز شوند. زمانی که تصمیم می‌گیریم باید توافاتی حاصل شود و حالا هر کسی راه خودش را طی می‌کند.

- از دست پرز دلخور شدی؟
نه، از هیچکس دلخور نشدم. به سنی رسیده‌ام که می‌توانم خودم تصمیم بگیرم. امیدوارم که شرایط خوب پیش برود. نمی‌خواهم بگویند که از اسپانیا رفت تا علیه رئال صحبت کند. هر حرفی بزنم در سطح جهانی و در اسپانیا بازتاب خواهد داشت. اما حقیقت این است که می‌خواهم به جلو حرکت کنم و به گذشته توجهی ندارم.

- به نظر می‌رسد که عادت شده که بازیکنان بزرگ رئال به شکل خوبی جدا نشوند.
جدایی من زیاد بد نبود. غم انگیز بود چون باشگاه کل عمرم را ترک کردم اما اعتراضی ندارم. من صد در صد با مادریدیسمو‌ها رابطه خوبی دارم.

- چطور توجیه می‌کنی که برخی از مادریدیسمو‌ها از تو متنفرند؟
برای من سوت‌ها در بازیهای مهم دردناک هستند. مثل بازی مقابل والنسیا در لالیگا که در حین بازی صدای سوت‌ها شنیده می‌شد. تیم باید مورد تشویق باشد. نباید کاسیاس حواس‌ها را پرت می‌کرد. اما این میراثی بود که متعلق به دوره قبلش بود و باید درک می‌کردم. اگر در رئال می‌ماندم ممکن بود که باز هم این اتفاق تکرار شود.

- اسپانیا به نظرت کشور ناسپاسی است؟
نه، اسپانیایی‌ها همیشه تشکرشان را در زمان موفقیت‌های تیم ملی از من نشان دادند. در رئال نیز همین گونه بوده است. هر جا می‌روم مادریدیسمو‌ها از اینکه خوشحالشان کردم تشکر می‌کنند. اسپانیایی‌ها لیاقت چنین لقبی را ندارند. البته ماجرای مطبوعات فرق دارد.

- مثلا؟
این اتفاق برای ورزشکاران اسپانیایی دیگر مثل فرناندو آلونسو، رافا نادال و پائو گسول هم رخ داده است. هر کدام از آن‌ها در رشته خودشان بازیکنان مهمی بودند اما به نظر می‌رسد که وقتی عالی نیستند همه ناراحت می‌شوند.