از آهن ساخته نشدیم

شما در طول کمتر از یک سال دو بار آن هم به سختی مورد شماتت قرار گرفتید. یک بار برای بازی ‌تراکتورسازی و نفت تهران در آخرین هفته لیگ برتر و یک بار هم در شروع این فصل به دلیل اشتباهی که در بازی پرسپولیس و ‌ذوب‌آهن داشتید. اما از آنجایی که یکی از داوران بین‌المللی فوتبال ما هستید برای قضاوت در فینال جام باشگاه‌های جهان انتخاب شدید. این فاصله زمانی یعنی از محرومیت تا رسیدن‌تان به فینال جام باشگاه‌های جهان چگونه گذشت؟
من از این فاصله زمانی‌ها در دوران حرفه‌ای‌ام زیاد دیده‌ام. بعد از بازی‌های جام ملت‌های آسیا به‌خصوص این فاصله‌ها و ‌بی‌اعتنایی‌ها بیشتر هم شد. البته اهالی فوتبال مشکلات را همیشه می‌بینند اما خب شرایطی ‌پیش آمد که مردم هم مشکلات داوری و به‌خصوص مسائلی که من درگیرش بودم را بهتر دیدند.
آن محرومیت‌ها برای‌تان سخت نبود؟
آن اتفاق برایم تعجب‌برانگیز نبود. من از این موارد زیاد دیده‌ام.
در چنین مواقعی چه می‌کنید؟
در چنین مواقعی فقط باید تمرکزم را حفظ کنم. کار خودم را انجام بدهم. هر‌چند گاهی اوقات به‌شدت مورد هجمه قرار می‌گیریم اما به خوبی می‌دانم که هیچ شرایط سختی پایدار نیست و همه اینها می‌گذرد. اتفاقات خوب از راه می‌رسد و همه چیز دوباره تغییر می‌کند. با این ذهنیت می‌توانم فشارها را تحمل کنم و البته علاقه‌ام به دنیای داوری بیشتر هم می‌شود.
شما روحیه سرسختی دارید؟ یعنی اهل مبارزه هستید که در داوری دوام آورده‌اید؟
داوری یک حرفه است. من در کلاس داوری درجه سه خدمت آقای بهلولی شرکت کردم. خیلی‌ها در آن کلاس شرکت کرده بودند. شاید 40 نفر بودیم. در کلاس‌های دیگر هم این تعداد شرکت کننده وجود داشت. اما این واقعیت دارد که زمان خیلی چیزها را روشن می‌کند. خیلی‌ها نمی‌توانند ادامه دهند. وقتی سختی‌ها و فشارهای کار را می‌بینند عطای کار داوری در فوتبال را به لقایش می‌بخشند.
چرا؟
چون روحیات‌شان با این کار سازگار نیست. نمی‌توانند فشارهای وحشتناک را تحمل کنند‌، نمی‌توانند ببینند که مورد ‌بی‌مهری قرار می‌گیرند. بنابراین جا می‌زنند.
شما از چه سالی وارد عرصه داوری شده‌اید؟
من از سال 73 مشغول‌ این حرفه هستم‌ و راضی‌‌ام.
همه آنهایی که داوری را کنار می‌گذارند لزوما روحیه حساسی دارند؟
نه‌، بعضی‌ها هم مصدوم می‌شوند و بدن‌شان جواب نمی‌دهد. عده‌ای هم همان‌طور که عرض کردم روحیات خاصی دارند و دیگر ادامه نمی‌دهند.
خود شما چطور؟ چگونه است که ادامه می‌دهید؟
ما حتما پوست کلفتی داریم که ادامه داده‌ایم. از این به بعد هم کم نمی‌آوریم. هیچ کاری آسان نیست. به نظرم کار آسان وجود ندارد. کار یعنی سختی. یعنی شما با یک اتفاق بیرونی سر و کار داشته باشی. بالطبع هر کاری دشواری‌های خاص خودش را دارد. در فوتبال هم همین طور است. مربیگری، بازیگری، مدیریت و داوری همگی کارهای سختی هستند که باید بتوانی این سختی‌ها را تحمل کنی. هزاران هزار نفر در کشورمان هستند که رویای داوری در عرصه بین‌المللی دارند‌ و برای این رویا تلاش می‌کنند. فوتبال ما تنها هفت‌داور بین‌المللی و 9 کمک داور بین‌المللی می‌تواند داشته باشد. اگر آن صدها هزار نفری که به داوری علاقه دارند احساس کنند نمی‌توانند به این مرحله دست یابند قطعا یک جای کار ما ایراد دارد. چون همه باید بدانند که می‌توانند روزی به داور بزرگی تبدیل شوند و انگیزه‌شان از بین نرود. منظورم این است که باید شرایطی فراهم کنیم که افراد مستعد و با‌انگیزه بتوانند وارد چرخه داوری شوند و در سطح اول فوتبال کشورمان توانمندی‌های خودشان را مورد سنجش قرار دهند.
این بستر که وارد فضای داوری بشوید چگونه برای شما فراهم شد؟
پدرم و پدر همسرم که فوتبالی بودند‌، خیلی در موفقیت من تاثیر داشتند. آنها همیشه باعث شده‌اند من برای ادامه کارم انگیزه داشته باشم.
شما از انگیزه حرف می‌زنید اما خیلی از داوران تنها به مشکلات و رنج‌های داوری اشاره دارند‌، چرا؟
من معتقدم در مورد داوری نباید همیشه از رنج‌ها حرف بزنیم. باید از داوری و این حرفه جالب لذت ببریم. چه کسی می‌تواند ادعا کند که داوری جز رنج نیست؟ به نظرم این اشتباه است. چون داوری بسیار‌‌لذتبخش است. روزهایی که در داوری موفق بوده‌ای خیلی احساس خوبی داری. روزهایی که بازی‌های بزرگ را قضاوت می‌کنی واقعا احساس غرور داری. این خیلی اتفاق خوبی است. نتیجه این احساسات خوب به زندگی شخصی شما هم اثرگذار است. خانواده من قطعا در احساسات خوب من شریک هستند‌، همین طور مردم. مردم ما واقعا محبت دارند. حتی در روزهایی که به‌شدت تحت فشار هستیم این مردم هستند که ما را درک می‌کنند و به ما دلداری می‌دهند و در نهایت باعث می‌شوند که بتوانیم روحیه‌مان را بازسازی کنیم.
گفتید پدرتان فوتبالی بودند. توضیح می‌دهید؟
از وقتی خودمان را شناختیم پدرمان درگیر کار مربیگری بود. بچه‌های محله مان را جمع کرد و یک تیم خوب تشکیل داده بود. در دهه شصت و در محله شهر‌ری همه چیز برای من رنگ و بوی فوتبال داشت. به مرور زمان خود من به داوری علاقه‌مند شدم. البته ابتدا به اجبار اما بعدها واقعا به این حرفه علاقه‌مند شدم.
چه کسی شما را مجبور کرد که وارد عرصه داوری شوید؟
پدرم. ایشان من را به اجبار به کلاس داوری فرستاد و از من خواست این حرفه را دنبال کنم. اما بعدها واقعا علاقه‌مند شدم که این حرفه را دنبال کنم. من قبل از اینکه به‌طور تخصصی وارد فضای داوری شوم فوتبال بازی می‌کردم. خیلی دوست داشتم فوتبالیست بشوم اما از تغییرم راضی هستم. در آن برهه تصمیم خودم را عوض کردم. وارد فضای داوری شدم و خدا را شکر اتفاقات خوبی هم در ادامه راه برایم رخ داد. از این بابت خوشحالم.
به‌طور روزمره درگیر مسائل داوری هستید؟ یعنی از صبح تا شب؟
شما در امور روزمره زندگی هم به‌طور دا‌ئم درگیر داوری هستید. مردم ما خیلی فوتبالی هستند. هر جا که می‌روم باید در مورد داوری‌های آن هفته صحبت کنم. گاهی باید تلاش کنم که از همکاران دفاع کنم. چون مردم گاهی متعصبانه قضاوت می‌کنند، گاهی هم حق را باید به مردم داد. چون همکاران من و البته خود من هم اشتباه می‌کنیم و باید این اشتباهات را بپذیریم. این مسائل همیشه هست و باعث دلگرمی‌ من است. خیلی خوشحال می‌شوم که مردم ما تا این حد به فوتبال علاقه دارند.
شما از این موضوع که از سوی مردم مورد قضاوت و گاهی هم پیش‌داوری قرار بگیرید ناراحت نمی‌شوید؟
نمی‌دانم در این مورد چطور باید واکنش نشان بدهم. شرایط به نظرم تا حدود زیادی تغییر کرده است. به نظرم همین طور است. شرایط فرهنگی ما به سمت و سویی رفته که خیلی راحت در مورد هم دست به قضاوت می‌زنیم و این اصلا خوب نیست. به نظر من موضوعی که باعث شده این فرهنگ ‌بین ما به‌شدت رواج پیدا کند تاثیر شبکه‌های مجازی است. ما در شبکه‌های مجازی چون پیگرد آن‌چنانی در مورد نظرات‌مان حس نمی‌کنیم خیلی راحت حرف‌هایی را منتشر می‌کنیم. دیگران را قضاوت می‌کنیم و حتی مسائلی را به دیگران نسبت می‌دهیم که اصلا از صحت آن خبردار نیستیم. اما نمی‌دانیم که ما در فضای مجازی مخاطبانی داریم‌؛ مخاطبانی که ممکن است چشم بسته حرف‌های ما را باور کنند.
واضح‌تر صحبت می‌کنید؟
منظورم کاملا روشن است‌؛ فیسبوک و اینستاگرام. اینها شبکه‌های مجازی بسیار‌پر رونقی است که همه ما در آن عضویت داریم و متاسفانه گاهی به خودمان اجازه می‌دهیم هر مطلبی را در آن منتشر کنیم. بعد هم اگر مورد انتقاد قرار گرفتیم می‌گوییم صفحه شخصی ما‌ست و به دیگران ارتباطی ندارد که در آن چه می‌نویسیم. در صورتی که نمی‌دانیم این شبکه‌های مجازی تا چه حد می‌تواند بر ذهنیت و رفتارها و واکنش‌های مردم تاثیر مثبت یا منفی بگذارد. خود من هم فیسبوک دارم و هم اینستاگرام دارم اما فعال نیستم. چون تمرکزم روی کار داوری است. شبکه‌های مجازی به‌شدت وقت‌گیر هستند و من نمی‌توانم وقتم را هدر بدهم. گاهی اوقات پست‌های آموزنده‌ای در زمینه کارم منتشر می‌کنم و علاقه‌مندم که فالوورهایم از آن مطالب بهره ببرند‌، در غیر این صورت نه. فعالیت آن‌چنانی ندارم. گاهی اوقات طعم ‌بی‌مهری بعضی‌ها را در همین صفحات مجازی می‌چشم. به من توهین می‌کنند و فحش‌های رکیک می‌دهند، اما من به آنها اهمیت نمی‌دهم. چون قرار نیست نسبت به هر موضوعی واکنش نشان بدهم. باید به کارهایم برسم. چون احساس می‌کنم کارهای زیادی برای انجام دادن دارم.
رسانه‌های خارجی در تعریف داوری که قرار بود فینال جام باشگاه‌های جهان را سوت بزند نوشتند؛ فغانی؛ داور عشق ادبیات و سینما. خودتان در این باره صحبت می‌کنید؟
خوب شد این را پرسیدید. در فرمی‌ که باید برای فیفا پر می‌کردم یکی از سوال‌ها علاقه‌مندی‌های شخصی بود. من در آن فرم نوشتم که به نگاه کردن فیلم و خواندن کتاب علاقه دارم. واقعیت هم همین است. فیلم نگاه‌کردن را خیلی دوست دارم و البته تا جایی که وقتم اجازه بدهد کتاب می‌خوانم و اهل مطالعه هم هستم.
به خواندن چه موضوعاتی علاقه دارید؟
ادبیات. کتاب‌های مربوط به حوزه ادبیات را دوست دارم. عاشق سینما نیستم که بخواهم به‌طور مرتب سینما بروم. در دوره جوانی سینما می‌رفتم اما الان باتوجه به اینکه شما می‌توانید فیلم‌های مهم و خوبی را در خانه‌تان ببینید ‌ترجیحا همین راه را انتخاب می‌کنم. من خیلی کتاب خواندن را دوست دارم. خیلی وقت‌ها فرصت نمی‌کنم اما نسخه‌هایی را در گوشی همراهم دارم و مشغول مطالعه‌شان می‌شوم. دیگران به من اعتراض می‌کنند که چرا این‌قدر به گوشی‌ات علاقه داری. نمی‌دانند که مشغول مطالعه هستم.
با مشغله‌ای که دارید اصلا وقت دارید که فیلم ببینید؟
در پروازهایی که به شرق آسیا داریم شاید خیلی‌ها خواب را ترجیح می‌دهند اما من فیلم دیدن را دوست دارم. بنابراین در هر سفر می‌توانم چند فیلم خوب ببینم.
آیا فرزندتان را تشویق می‌کنید که روزی داوری را انتخاب کند و وارد این حرفه بشود؟
همان‌طور که عرض کردم پدرم من را به اجبار راهی کلاس‌های داوری کرد اما باتوجه به مشکلاتی که در داوری وجود دارد خود من اصلا علاقه ندارم که فرزندم وارد فضای داوری شود.
اما اگر علاقه داشته باشد نباید به اجبار او را از وارد شدن به عرصه داوری منع کنید.
نه، عرض من این است که دوست ندارم به اجبار فرزندم را به کلاس داوری بفرستم. همه چیز به علاقه‌ها و دغدغه‌های ‌ا‌فراد بستگی دارد. خودشان باید راه‌شان را انتخاب کنند. البته من فرزندم را راهنمایی می‌کنم اما به او توصیه نمی‌کنم که روزی داور شود. حتی وقتی دیگران من را طرف مشورت خود قرار می‌دهند من ‌ترجیح می‌دهم که بیشتر سختی‌های کار را با آنها در میان بگذارم. به آنها می‌گویم که قدم در چه راه دشواری خواهند گذاشت و ممکن است چه فشارها و سختی‌هایی را تجربه کنند. بعد هم انتخاب با خود آنها‌ست. می‌توانند وارد این مسیر شوند‌ یا از وارد شدن به این راه صرف نظر کنند. کارهای بهتر از داوری هم وجود دارد. درس خواندن و حرفه‌ها و شغل‌های دیگر که سختی‌های کمتری دارند‌، هر‌چند همه‌چیز به روحیه خودمان برمی‌گردد. به‌طور کلی ‌ترجیح می‌دهم‌ فرزندم داور نشود.
چرا داوران ما از فوتبال ما و شرایطی که در آن ایجاد شده بیزار شده‌اند؟
فکر می‌کنم به نقطه خوبی در بحث‌مان رسیدیم. من فکر می‌کنم هیچ یک از ما در فوتبال ایران سعی نمی‌کنیم از این فوتبال لذت ببریم. فوتبالیست، مربی، اعضای باشگاه و به‌طور کلی همه ما در حال جنگ با یکدیگر هستیم. تماشاگر ما وقتی این شرایط را می‌بیند او هم ‌ترجیح می‌دهد فوتبال را مثل یک میدان جنگ ببیند، رفتارهای خوبی از خود نشان ندهد و خیلی از مسائل اخلاقی را فراموش کند. در واقع همه ما به این‌ ترجیح رسیده‌ایم. اما واقعیت چیز دیگری است. ما می‌توانیم از فوتبال لذت ببریم. در کشورهای‌ اروپایی واقعا این اتفاق رخ می‌دهد. بارها دیده‌ایم که تیمی می‌بازد اما تماشاگرانش برای بازیکنان دست می‌زنند. در پایان بازی مربی و بازیکنان به سمت تماشاگر رفته‌اند و از آنها دلجویی کرده‌اند. تماشاگر هم همین راه را انتخاب کرده. به جای فحاشی‌کردن تیمش را تشویق کرده است.
آلمان‌ها را به خاطر دارید. چند بار تیم‌شان در حساس‌ترین بازی‌های جام ارو‌پا و‌جام جهانی از رسیدن به فینال یا قهرمانی بازماند. تماشاگران‌شان برای تیم محبوب شان دست زدند و تلاش تیم‌شان را مورد تقدیر قرار دادند. در بسیاری از باشگاه‌های جهان این اتفاق رخ می‌دهد. هواداران چلسی با مورینیو چه برخوردی داشتند؟ به احترامش ایستادند و نوشته‌هایی در حمایت از او منتشر کردند. ‌می‌خواهم بگویم آنها یاد گرفته‌اند که از فوتبال بازی کردن و فوتبال دیدن لذت ببرند اما ما هنوز این فرهنگ را ‌بین خودمان‌جا نینداخته‌ایم. حتی وقتی هم از تلویزیون بازی فوتبال را تماشا می‌کنیم از دیدن بازی لذت نمی‌بریم. این اتفاق خیلی بدی است. البته به‌طور اتفاقی گاهی در فوتبال خودمان هم شاهد این برخوردهای خوب فرهنگی از طرف تماشاگران بوده‌ایم اما واقعا‌انگشت شمار بوده. آن قدر به این مسائل توجه‌نکرده ایم که حالا نمی‌دانیم فرهنگ لذت بردن از فوتبال را چگونه باید جا بیندازیم. سردرگم هستیم. کجای دنیا تماشاگران از ساعت‌ها قبل در ورزشگاه می‌نشینند و علیه یکدیگر دست به فحاشی می‌زنند‌؟ آن قدر که وقتی بازی شروع می‌شود اصلا انرژی ندارند که تیم محبوب خودشان را تشویق کنند. در اروپا به محض اینکه بازی شروع می‌شود شما حمایت تماشاگران را می‌بینید و این اتفاق تا دقیقه نود ادامه دارد. اما در فوتبال خودمان این حمایت وقتی صورت می‌گیرد که اصلا تیمی در میدان حضور ندارد. بعد هم از یک جایی به بعد تیم‌ها مورد توهین قرار می‌گیرند و در این بین دیواری کوتاه‌تر از داوری وجود ندارد چون داوران سهم ویژه‌ای از این توهین‌ها خواهند داشت. این فوتبال اعصاب همه ما را خرد می‌کند. همه ما را دلخور می‌کند. نباید این طور باشد. من نمی‌دانم چه باید کرد فقط می‌دانم که با این روش فوتبال ما پیشرفت نمی‌کند. چون ما هنوز قدم در مهم‌ترین مرحله نگذاشته‌ایم. مهم‌ترین مرحله برای حرفه‌ای شدن فوتبال لذت بردن از فوتبال است.
آیا داوری در فوتبال ما راهی است که انتهای آن به بن‌بست می‌رسد؟
وضعیت داوری در فوتبال ما روز به روز بدتر خواهد شد. انواع و اقسام توهین‌ها و فشارها علیه داوری است. در این شرایط چه انتظاری دارید‌؟ فدراسیون و باشگاه‌های ما باید اصلاحات را شروع کنند. همه باشگاه‌های ما عنوان فرهنگی ورزشی را یدک می‌کشند اما در زمینه مسا‌ئل فرهنگی در بسیاری از موارد ‌بی‌اعتنا هستیم. از شما سوال می‌کنم کار فرهنگی چیست؟ کار فرهنگی یعنی اینکه ما به هواداران‌مان تی‌شرت و کاور بدهیم؟ کار فرهنگی یعنی اینکه بنر بزنیم و رویش شعار بنویسیم؟ کار فرهنگی یعنی اینکه به هواداران‌مان کیک و ساندیس بدهیم؟ برنامه‌ریزی چیز دیگری است. کار فرهنگی یعنی کاری که ما روی ذهن هوادار انجام داده‌ایم. آن قدر از لحاظ ذهنی تماشاگران‌مان را مهیای دیدن و لذت بردن از فوتبال کرده باشیم که اگر شرایط سختی هم پیش آمد و او احساس کرد که در حق تیم محبوبش ناخواسته اجحافی صو‌رت گرفته است بتواند خودش و احساساتش را کنترل کند. بداند که آن سوت اشتباه به عمد نبوده. بداند که قصد و غرضی در کار نیست که تیمش را زمین بزند. بداند که باید احساساتش را کنترل کند و شروع به فحاشی نکند. اما همه اینها حرف‌های قشنگی است که بارها مطرح کرده‌ایم. واقعیت این است که عوامل درون زمین وقتی خودشان نمی‌توانند احساسات‌شان را کنترل کنند نباید هم به تماشاگران ایراد بگیریم‌، نباید هم از تماشاگران انتظار داشته باشیم که خونسرد عمل کنند. آنها درون زمین را نگاه می‌کنند. وقتی درون زمین چیزی جز تنش نمی‌بینند آنها هم با عوامل اجرایی تیم‌شان همراه می‌شوند. من همیشه دلم می‌سوزد.
چرا؟ برای چه چیزی دلتان می‌سوزد؟
دلم می‌سوزد که نوجوان 15 ساله روی سکوها تحت‌تاثیر آن جو قرار می‌گیرد و شروع به فحاشی می‌کند. ما چطور تماشاگری را برای ‌آینده تربیت می‌کنیم؟ قرار است با این راه به چه مقصدی برسیم؟ چرا خیلی از خانواده‌ها جرات نمی‌کنند فرزندان خود را به ورزشگاه بفرستند؟ حتی یک لحظه هم نمی‌توانم تصور کنم فرزند خودم روی آن سکوها بنشیند و همان‌طوری رفتار کند که خیلی‌های دیگر. آزاردهنده است.
وقتی وارد زمین می‌شوید تا یک بازی را قضاوت کنید چگونه خود را مهیای جو سنگین ورزشگاه می‌کنید؟
وقتی وارد زمین می‌شوم‌ ترجیح می‌دهم گوشم را به آنچه روی سکوها فریاد می‌شود ببندم. تمام تمرکزم به بازی است. در این صورت می‌توانم تصمیمات درست بگیرم. گاهی اوقات ناظر بازی در گزارش خود می‌نویسد که در فلان دقیقه علیه داور فحاشی صورت گرفته. من تعجب می‌کنم. چون واقعا در طول نود دقیقه همه حواسم به بازی و آنچه ‌درون زمین رخ می‌دهد معطوف شده نه مسائل حاشیه‌ای.
فحاشی؛ این اتفاق برای همه ما سنگین است. نمی‌توانیم فحاشی نسبت به خودمان یا خانواده‌مان را تحمل کنیم. این فشار وحشتناک را چگونه تاب می‌آورید؟
سخت است گفتن این حرف. اما برای من و خیلی از همکارانم این رفتارها عادی شده است. برای همه ما سخت است اما داوری یعنی تحمل همین فشارها. به هر حال همان‌طور که گفتید بعضی چیزها قابل تحمل نیست. ما از آهن ساخته نشده‌ایم‌، انسان هستیم. آستانه تحمل داریم. وقتی رکیک‌ترین فحش‌ها را می‌شنویم شاید در قضاوت‌مان تاثیری نگذارد اما روحیه‌مان را به هم می‌ریزد. دلخور می‌شویم‌، دلسرد می‌شویم. اما چه می‌شود گفت. باید ادامه بدهیم. داوری یعنی اینکه کم نیاورید و ادامه بدهید. هر کاری که به داوری و قضاوت مربوط باشد کار بسیار دشواری است‌ اما به بهانه این فحاشی‌ها نباید فوتبال را زیر سوال ببریم. در همه جا و در همه مشاغل الان شاهد این ‌بی‌اخلاقی‌ها هستیم. مگر در رشته‌های دیگر این فحاشی‌ها نیست؟ مگر در مشاغل دیگر شاهد این مسائل نیستیم؟ چرا‌، هست‌، وجود دارد اما فوتبال به‌شدت مورد قضاوت مردم قرار می‌گیرد. فوتبال به‌شدت چشمگیر است.
آیا تا به‌حال همسرتان به شما توصیه کرده که داوری را رها کنید؟
خدا را شکر هیچ‌وقت شرایطی پیش نیامده که خانواده‌ام یا همسرم به من توصیه کنند که داوری را رها کنم. همیشه در این راه پشتیبان من بوده‌اند. من را همراهی کرده‌اند و اتفاقا به من انگیزه داده‌اند که سختی‌های این حرفه را تحمل کنم.
داوران در فوتبال ما چند دسته شده‌اند؛ عده‌ای فقط نقش‌ دارند. عده‌ای مشغول قضاوت هستند و خیلی در معرض حواشی قرار ندارند. عده‌ای هم تصمیم به خداحافظی می‌گیرند و ادامه نمی‌دهند. این چند‌دستگی به چه دلایلی اتفاق افتاده است؟
سیستم حرفه‌ای وجود ندارد. من در حال حاضر امیدوارم که بتوانم در بازی‌های بین‌المللی بزرگ باز هم قضاوت کنم. اما محسن قهرمانی این دورنما را پیش روی خود نمی‌دید. می‌توانستیم از وجود او در لیگ برتر بهره ببریم اما آن قدر او را مورد ‌بی‌مهری قرار دادیم که او ‌ترجیح داد در لیگ برتر هم سوت نزند.
بعد از فینال جام باشگاه‌های جهان و قضاوتی که در این دیدار داشتید آیا تغییری در خودتان احساس می‌کنید؟ آیا خواسته‌ای دارید؟
من بعد از فینال جام ملت‌های آسیا خیلی خواسته‌ها داشتم. خیلی انتظارات داشتم. اما وقتی از طرف خیلی‌ها ‌بی‌مهری دیدم ‌ترجیح دادم رویاهایم را برای خودم نگه دارم و برای رسیدن به این رویاها فقط روی تلاش خودم حساب باز کنم. در حال حاضر هیچ خواسته‌ای از هیچ کس ندارم.
تغییری در خودم احساس نمی‌کنم. فقط اینکه با‌انگیزه‌تر شده‌ام تا روزی بتوانم فینال جام جهانی را قضاوت کنم. این رویای بزرگ من است و می‌دانم که روزی به ‌آن دست پیدا می‌کنم. خیلی حرف‌ها دارم اما بهتر است خیلی از دردها بین من و خدای خودم باشد.
دلیل این همه انتظار از جامعه داوری چیست؟
جالب است. همه می‌گویند داوری باید در بهترین شرایط خودش باشد‌ و کم اشتباه باشد‌ اما به اندازه این انتظار برای داوری هزینه نمی‌کنند. سوال من این است که مگر فوتبال ما در بالاترین سطح فنی قرار دارد که انتظار داریم داوری فوتبال ما در بالاترین سطح ممکن باشد؟ ما هیچ‌وقت منکر اشتباهات‌مان نبوده‌ایم.
به نظر می‌رسد در خود جامعه داوری هم وفاق حلقه مفقوده‌ای است که باعث شده مشکلات دو برابر شود. نظر شما چیست؟
دقیقا همین طور است. میان بزرگان عرصه داوری باید وفاق و همدلی صورت بگیرد. اگر فردی به‌عنوان رئیس کمیته داوران انتخاب می‌شود همه ما باید سعی کنیم به او کمک کنیم و از او حمایت کنیم. موضوعی که من در فوتبال ژاپن دیدم اما در فوتبال خودمان هرگز چنین همدلی ندیدم. یک نفر رئیس می‌شود و بقیه اگر به‌طور مرتب از او انتقاد نکنند حتما او را رها می‌کنند و نسبت به او ‌بی‌اعتنا خواهند بود. گاهی این ‌بی‌اعتنایی دو‌طرفه است اما به‌طور کلی می‌خواهم بگویم این همدلی در جامعه داوری بسیار کمرنگ شده است.
آقای فغانی! چندی پیش بازی بزرگی را قضاوت کردید. فینال جام باشگاه‌های جهان که یک طرف بازی بارسلونا بود و طرف دیگر ریورپلات. درباره این دیدار صحبت می‌کنید؟
قضاوت در بازی سطح اول دنیا سخت است. تیم‌های آمریکای جنوبی تیم‌های جانداری هستند و در کلاس‌هایی که برای ما می‌گذارند همیشه موضوع کنترل بازی را مطرح می‌کنند. فینال جام باشگاه‌ها بازی خوبی بود. بازخوردهای مختلفی درباره قضاوتم گرفتم. البته دوستان مطبوعاتی بیشتر درباره بازیکنان بارسا سوال کردند که من هم گفتم مسی شخصیت آرامی ‌دارد و بعد از خطا رفتار آرامی ‌از خود نشان می‌دهد اما نیمار در بازی همیشه به‌دنبال خطاست.
برخی اعتقاد دارند شما در رقابت‌های بین‌المللی خوش‌اخلاق هستید اما در ایران این طور نیست. قبول دارید؟
(می‌خندد) در بازی‌های آمریکایی جنوبی باید سخت رفتار کرد. دقت کرده باشید در بازی آخر فریاد من بیشتر از بازی‌های داخلی بوده است. اما مشکل این است که نگاه به داوری بعد از بازی در ایران نسبت به دنیا متفاوت است. مثلا در یکی از رقابت‌ها داور یک پنالتی را اعلام نکرد و وقتی بازیکن در نشست خبری در این باره صحبت کرد گفت به نظر من پنالتی بود و موضوع همان‌جا به پایان رسید. اما حالا اگر در ایران داور اشتباه کند، این موضوع بیشتر از اشتباهات تیمی پررنگ می‌شود.
سبک داوری شما چگونه است؟ شبیه به داوران کدام لیگ سوت می‌زنید و قضاوت می‌کنید؟
با‌توجه به سبک درگیرانه و فیزیکی که در فوتبال ما وجود دارد به نظرم سبک داوری من بیشتر به سبک داوری‌ها در فوتبال آمریکای جنوبی شباهت دارد. خود من هم بیشتر به فوتبال آمریکای جنوبی علاقه دارم.