قلعه‌نویی باید با خودش بجنگد

اولین بلای مربیان خوب می‌تواند تکبر باشد. قلعه‌نویی متکبر شده. خیلی متکبر. تیمی دور و بر خودش تشکیل داده که مدح و ثنای او را می‌گویند. همین. کار دیگری نمی‌کنند. سالیان سال او بزرگتر از تیم‌هایش بود و حتی بزرگتر از فوتبال ایران. مثال می‌زنم. شما به گواردیولا نگاه کنید. وقتی زمین می‌خورد کار خودش را با اشتباهات بزرگتر سخت‌تر نمی‌کند. می‌رود روی خودش کار می‌کند و قدرتمندتر از قبل برمی‌گردد، با یک فوتبال بهتر. همه می‌دانیم هیچ کس نمی‌تواند توانمندی‌های فنی این مربی را انکار کند. هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید او یک مربی برنده نیست. بنابراین بنده اعتقاد دارم امیر قلعه‌نویی مربی خوبی است. می‌خواهم بگویم امیر‌جان شما مربی خوبی هستی اما بد نیست به حرف من گوش کنی. من نه به‌عنوان یک رقیب بلکه به‌عنوان یک دوست دلسوز اما با‌تجربه با تو حرف می‌زنم. از آن بالا بیا پایین. امیر قلعه‌نویی مربی بزرگی است؛ دلیل اول من این است که قهرمانی‌های متعددی در کارنامه‌اش دارد. دلیل دوم من این است که عاشق فوتبال است. دلیل سوم من این است که او پایداری دارد. یعنی با وجود فشارهای بسیار زیادی که از جبهه‌های مختلف به او وارد می‌شود باز هم پایدار است. البته این پایداری متاسفانه مقاومت در مقابل نیروهای مترقی جامعه فوتبال است؛ خبرنگاران برخی رسانه‌های زرد ثناگوی امیر قلعه‌نویی هستند و همین‌ها دشمن درجه یک او محسوب می‌شوند چون این جریان باعث شده تا امیر به روزهای بد مربیگری‌اش برسد. امیر باید به امثال من روی خوش نشان بدهد نه این دسته آدم‌ها که او را با تملق خود عقب نگه می‌دارند و باعث می‌شوند او بیش از اینها پیشرفت نکند. من صادقانه درباره قلعه‌نویی حرف می‌زنم. چون هم نکات مثبت او را می‌گویم هم نکات منفی را. امیر قلعه‌نویی بازی‌خوانی فوق‌العاده‌ای دارد. خوب ارنج می‌کند و روی بازیکنان بزرگ تیمش تسلط دارد. قلعه‌نویی ‌روی ستاره‌ها مدیریت می‌کند. اما روابط عمومی خوبی با یک سری روزنامه‌های زرد دارد. روابط عمومی بسیار بدی هم با برخی نشریات و رسانه‌های غیر‌زرد دارد. او با قهرمانی‌های پی‌در‌پی به آنجایی می‌رسد که فراموش می‌کند‌ پاشنه‌ای دارد با نام‌آشیل‌؛ موضوعی که سر بزنگاه گریبانش را می‌گیرد. من گاهی با او در همین فصل ملاقات‌هایی داشتم. می‌دانستم که تیم او از نظر فنی مشکل دارد. اصلا انگیزه‌ای در تیمش نمی‌دیدم. خوراک فنی درستی به تیمش نمی‌رسید. اما امیر قلعه‌نویی فکر می‌کرد حضور خودش در استقلال کفایت می‌کند که تیمش برنده باشد و به موفقیت برسد در صورتی که این طور نبوده. هیچ وقت این طور نبوده. اینگونه می‌شود که تکبر باعث می‌شود قلعه‌نویی دو سال آسیا و قهرمانی در لیگ فوتبال ایران را از دست می‌دهد. به نظرم قلعه‌نویی باید قبل از هر چیز با خودش بجنگد. در واقع باید ققنوس بشود. یادم هست که در مقطعی به مس کرمان رفت اما با اقتدار برگشت. حالا هم باید به تیم دیگری برود. تیمی که حتی ممکن است سال ‌آینده او را بسوزاند اما این مهم است که او حتی اگر سوخت و خاکستر شد دوباره از خاکستر خود بلند شود. ققنوس یعنی این. اگر قلعه‌نویی داستان ققنوس را بداند متوجه می‌شود‌ چه نسخه‌ای دوای درد او ‌‌است. این راه می‌تواند به او کمک کند. این دو سال خیلی چیزها را به او باید یاد بدهد. باید به او این پیام را بدهد که خطر تمام شدن او را تهدید می‌کند. هنوز تمام نشده اما خطر بیخ گوش اوست. او پشتوانه‌های کمی ندارد اما با این همه حمایت حالا دو سال است که موفق نمی‌شود. اما با همه اینها باید تاکید کنم که قلم همچنان دست خود امیر است. او می‌تواند سرنوشت تازه‌ای برای خودش‌ ترسیم کند. اما این قلم متاسفانه جوهری ندارد یا دست‌کم باید بپذیرد که با اندک جوهری که در قلم دارد نمی‌تواند پهندشت رویایی‌اش را بکشد. سال آینده باید به موفقیتی کوچک‌تر فکر کند؛ به یک نقاشی کوچک‌تر تا بتواند دوباره به طرح‌ها و چشم‌اندازهای بزرگ برسد. هر مربی یک جوهری دارد. اگر تکبر او را احاطه کند جوهرش خشک می‌شود. همان‌طور که گفتم او امروز کسانی را حامی‌ خودش نمی‌بیند که می‌توانستند بسیار به او کمک کنند؛ جامعه مترقی فوتبال. افرادی که می‌توانستند به او انگیزه برخاستن بدهند. اما او و رفتارش باعث شده تا این بخش از جامعه فوتبال به او پشت کند. در این اوضاع و احوال همان‌هایی او را تخریب می‌کنند و او را به پرتگاه هدایت می‌کنند که تا دیروز تملق می‌گفتند. می‌خواهم بگویم آن دسته از خبرنگارانی که همواره قلعه‌نویی را تحت هر شرایطی تایید می‌کنند حالا در زمانی که قلعه‌نویی به مشکل خورده و به بن‌بست رسیده نه تنها به یاری‌اش نمی‌آیند بلکه تخریبش می‌کنند. چون آنها دوست مربی برنده هستند. در این بین چه کسی تنها می‌ماند؟ قلعه‌نویی. بنابراین برای بزرگ ماندن باید راه دیگری وجود داشته باشد. راهی که امیر باید آن را دوباره بجوید. قدم اول اما کنار گذاشتن تکبر است. اگر قدم اول را برداشت شک ندارم که قدرتمندتر از همیشه به فوتبال ما برمی‌گردد. قلعه‌نویی هنوز آدم‌ها را از دست نداده. همه او را بزرگ می‌دانند. اما برای بزرگ ماندن باید راه درست را پیدا کند. این را هم بگویم. این روزها همه از گل‌محمدی و منصوریان حرف می‌زنند. خیلی هم خوب است. آفرین به آنهایی که قدر مربیان جوان را می‌دانند اما این مساله نباید باعث شود ما سرمایه‌هایی مثل قلعه‌نویی را ته دره بیندازیم. قلعه‌نویی باید گام‌های رو به عقب بردارد. با این رفتار نباید گام‌های رو به جلو بردارد. باید به گذشته خود رجوع کند و همه چیز را دوباره از سرش بگذراند. آن وقت متوجه می‌شود که منظور من چیست. او باید با فوتبال مدرن انس بگیرد. با خبرنگاران بزرگ دوست باشد. با رسانه‌های مترقی دوست باشد نه با رسانه‌هایی که تفکر‌ستیز هستند و فقط مدح و ثنا می‌گویند. همین رسانه‌ها هستند که تیتر می‌زنند؛ عرب‌ها زیر چکمه‌های سرخ‌های پایتخت و... این چه جریان مزخرفی است که راه انداخته‌اید؟ ما باید قبل از هر چیز یاد بگیریم که آدم باشیم. این حرف‌ها چیست؟ چرا سعی می‌کنید روحیات نژاد‌‌پرستانه را در فوتبال تزریق کنید؟ این کارها اصلا درست نیست. در نهایت می‌خواهم بگویم امیر‌جان! دوست دارم راهت را عوض کنی و به مربی‌ای تبدیل بشوی که خیلی‌ها دوستت داشته باشند.