معجزه نیم‌فصل دوم
درباره «یحیی»
اولین‌بار اوایل دهه هفتاد در تیم‌ملی بود که یحیی را دیدم و در واقع با او آشنا شدم.
اولین‌بار اوایل دهه هفتاد در تیم‌ملی بود که یحیی را دیدم و در واقع با او آشنا شدم. با هم به اردوی آلمان رفتیم و بعد هم مسابقات مقدماتی در تهران و دمشق. نجیب و آرام و متعهد بود. در تمرینات خیلی منظم بود و همه از او رضایت داشتند. در واقع این شروع دوران او در سطح ملی بود. بعدها فقط بازی‌های او را دیدم. در دوران بازیگری بدون تنش کار خودش را می‌کرد و خوب هم کار کرد. من توقع نداشتم در عرصه مربیگری اینقدر خوب و سریع پیشرفت کند اما وقتی بیشتر با خودم درباره آقا یحیی فکر کردم به این نتیجه رسیدم که او در ابتدا انتخاب‌های خوبی نداشت. اسم نمی‌برم که کدام انتخاب‌هایش اشتباه بود اما فکر می‌کنم خودش هم بهتر می‌داند که من از کدام انتخاب‌ها صحبت می‌کنم؛ باشگاه‌هایی که زمان پیشرفت و موفقیت او را به تعویق انداخت. اما انتخاب‌های خوب او از دوره حضورش در نفت شروع شد. ضمن اینکه انتخاب ذوب‌آهن به نظرم شجاعانه بود. آنها شرایط خوبی نداشتند.
اما این مربی جوان به اصفهان رفت و آن تیم به بن بست رسیده را احیا کرد. وقتی بازی‌های ذوب‌آهن را می‌دیدم متوجه می‌شدم این تیم از لحاظ تاکتیکی خیلی پیشرفت خوبی داشته است. یادمان نرود ذوب‌آهن در رده شانزدهم جدول بود و خود را به رده چهارم رساند. این اتفاق در سطح لیگ ما و فوتبال ما حیرت‌انگیز است. مشخص بود که تیم آنها طرح دارد بر خلاف خیلی‌های دیگر. اینها نشان می‌داد آقا یحیی تفکرات خیلی ارزنده‌ای دارد. اما امیدوارم انتخاب‌های بعدی او هم مثل نفت و ذوب‌آهن انتخاب‌های درستی باشد. اعتقاد دارم او نباید تا دو سه سال دیگر به سمت نیمکت تیم‌ملی در رده‌های مختلف برود. باید تجربه کسب کند. در عرصه باشگاهی بسیار می‌تواند بهتر از اینها ظاهر شود. اما خصوصیتی در شخصیت آقای گل‌محمدی هست که من به‌شخصه آن را دوست دارم؛ آرامش و متانت. این خصیصه بسیار مثبتی است که می‌تواند ضامن حفظ تمرکز او در هر تیمی باشد. در این صورت او بسیار بیشتر از مربیان دیگر می‌تواند روی مسائل فنی تیمش تمرکز کند و بازیکنانش را به سمت موفقیت هدایت کند. او یک مربی درونگرا‌است یا لا‌اقل باید بگوییم برون‌گرا نیست. مضطرب نمی‌شود و سعی می‌کند در شرایط سخت
خونسردی‌اش را حفظ کند. اگر خاطرتان باشد او همین‌گونه هم فوتبال بازی می‌کرد؛ خونسرد و باهوش. تنها در یک مورد می‌توانم بگویم او کمی از اصول خودش خارج شد.
آن هم در مقطعی که با مهدوی‌کیا آن برخورد را انجام داد. تفاوت عمده‌ای میان مربیگری در باشگاه و تیم‌ملی وجود دارد؛ در تیم‌ملی شما با فاصله‌هایی قابل‌توجه بازی می‌کنید اما در عرصه باشگاهی به‌طور مرتب درگیر مسابقات هستید و هر روز که می‌گذرد تجربه‌ای تازه به دست می‌آورید؛ تمرینات پیش از فصل دارید. تمرینات نیم‌فصل دارید و به‌طور کلی شما مدام در معرض اتفاقات و تجربه‌های جالب و غیر‌منتظره فوتبال هستید. این اتفاقات شما را می‌سازد. این مساله به شما کمک می‌کند که از کوره راه‌ها عبور کنید. به این دلیل است که می‌گویم بهتر است ایشان فعلا در عرصه باشگاهی فعالیت کند و از حضور در نیمکت مربیگری تیم‌ملی در هر رده‌ای پرهیز کند. در مورد یحیی گل‌محمدی یک مساله دیگری هم برایم قابل‌تامل است؛ اینکه او همواره احترامش را دست خودش نگه داشته است. در مورد همه ما این مساله صادق است. ما باید قبل از هر چیز به خودمان احترام بگذاریم. وظایفمان را خوب بدانیم و اجازه ندهیم دیگران وظایفمان را با ادبیاتی دیگر به ما گوشزد کنند. در فوتبال ما هستند بازیکنانی که توهین‌پذیر هستند. اما آقای گل‌محمدی یکی از آنهایی است که نه در دوران بازیگری و نه در
دوره مربیگری وارد این فضا نشده و به کسی هم چنین اجازه‌ای نداده است. شخصیت آرامی دارد. نوع تربیت او به‌گونه‌ای است که اهل درگیری و تنش نیست.
تنها موردی که من را دلخور کرد برخوردی بود که با مهدوی‌کیا داشت؛ وقتی به آقا مهدی گفت که به تمرین پرسپولیس نیاید. البته بهتر است من در این مورد قضاوت نکنم چون از اصل ماجرا با‌خبر نیستم. به‌طور کلی می‌خواهم عرض کنم که او امسال تیمی را ساخت که از لحاظ نمایش فوتبال فوق‌العاده بود. من بازی را که ذوب با نتیجه پنج بر سه بر نفت پیروز شد را نگاه کردم. حیرت‌انگیز بود. تغییر تاکتیک، تعویض‌های بسیار خوب و دیگر موارد از جمله مالکیت توپ، پرس کردن حریف. همه اینها نشان می‌داد که ذوب‌آهن یک مربی فهیم و اهل فکر دارد. خوشحالم که امثال خطیبی، ویسی، منصوریان، گل‌محمدی و مربیان جوان نتایج خوبی کسب می‌کنند و به موفقیت می‌رسند. خوشحالم که اینها وارد چرخه مربیگری فوتبال ایران شدند. حسین فرکی هم قهرمان شد، اما ماجرایش با این مربیان فرق می‌کند چون سوابق ملی دارد و بسیار با‌تجربه است اما برای این جوان‌ها خوشحالم که اینگونه درخشیدند. امیدوارم مربیان پا به سن گذاشته ما رفته‌رفته در پست‌های دیگر مشغول فعالیت شوند و نیمکت مربیگری را به جوان‌تر‌ها بسپارند. در فوتبال پست‌هایی وجود دارد که فقط با تجربه‌ها از عهده‌اش برمی‌آیند؛ مثل پست‌های
مدیریتی. با احترام به مربیان با‌تجربه باید بپذیریم که نوبت حالا به گل‌محمدی‌ها و منصوریان‌ها رسیده است. آیا این نام‌ها در سال‌های آینده قطعا موفقیتشان ادامه پیدا می‌کند؟ باید بگویم نمی‌دانم. چون فوتبال ما را تنها مربیان نمی‌سازند. یک سری شرایط لازم است تا یک مربی بتواند به موفقیت برسد. بنابراین در مورد آینده این مربیان نمی‌توانم با صراحت صحبت کنم اما همین که فوتبال ما وارد چرخه تازه‌ای شده است جای شکرش باقی است و من از این بابت خوشحالم.
دیدگاه تان را بنویسید