انتقاد تند یک هنرمند به توقیف رستاخیز

حسین پاکدل در جدیدترین پست اینستاگرامی اش نوشت :

ننگ توقف اکران فیلم فاخر رستاخیز که به مدت ده سال تمام مراحل شرعى، قانونى و حقوقى را طى کرد تا ابد براى مدیران بى کفایت و فرصت طلب سینمایى به ارث خواهد ماند.
ستایش مى کنم متانت و وارستگى احمدرضا درویش را که با این همه ظلمى که بر او رفت در گفتگوى اخیرش همچنان با سعه صدر با این جفاى آشکار برخورد مى کند.
گفتگوى احمدرضا درویش را در روزنامه سینما، خبرگزارى ایسنا و یا صفحه رستاخیز در اینستاگرام یا سایت فیلم بخوانید تا متوجه حجم ظلم رفته بر این رویداد بزرگ فرهنگى بشوید.
بخشى از صحبت درویش: ما چه باید می‌کردیم که نکردیم؟ 11 سال قبل پروژه‌ای را شروع کردیم که تولید این نوع فیلم‌ها به دلیل اهمیت موضوعی و مضمونی وظیفه همه دولت‌هاست. کما اینکه با عنوان پروژه‌های فاخر، فیلم‌هایی با بودجه دولتی ساخته شد، از جمله فیلم ملک سلیمان، راه آبی ابریشم و استرداد. سازندگان «رستاخیز» بر اساس غیرت دینی خود بدون اتکا به ریالی از بودجه بیت‌المال و با صد در صد سرمایه‌گذاری در این فیلم و با ایجاد تعهدات بسیار به افراد حقوقی و حقیقی و سیستم بانکی و تعهد به منابع خارجی که همه از عاشقان اباعبدالله هستند به مدت 10 سال این فیلم را ساخته‌اند. آیا این جای تشکر از سوی دولت ندارد؟ وضع موجود پاسخ زحمت 10 ساله سازندگان «رستاخیز» است؟ آیا تولید این فیلم همکاری نیست؟ سازندگان «رستاخیز» فیلمی ساختند که دولت تدبیر و امید در سال اول حضور خودش در عرصه خدمتگزاری به آن 9 سیمرغ بلورین از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمبرداری، بهترین طراحی صحنه، بهترین گریم، بهترین بازیگر نقش مکمل، بهترین جلوه‌های ویژه میدانی، بهترین موسیقی و جایزه ویژه مصطفی عقاد را اهدا کرده است. این بد است؟ این همکاری نیست؟ فیلم «رستاخیز» در فستیوال بین‌المللی بغداد و در قلب کشور عراق نمایش داده شد و ندای لبیک یاحسین هزاران نفر از تماشاگران در تالار «مسرح الوطنی» بغداد را به دنبال داشت. تا جایی که «رستاخیز» توانست جایزه بهترین فیلم فستیوال را به خود اختصاص دهد. آیا این حضور و جایزه برای دولت محترم افتخار نیست؟ آیا این همکاری نیست؟ فیلم «رستاخیز» بعد از اخذ پروانه نمایش به سه زبان عربی، فرانسه و آذری دوبله و زیرنویس انگلیسی شد و قرادادهای اکران برای جهان شیعه و جهان اسلام و دنیای عرب در اروپا و آمریکا سازمان‌دهی شد که به فاصله چهار هفته بعد از ایران در عرصه بین‌المللی به نمایش درآید. بدون کوچک‌ترین هزینه و زحمتی برای دولت. آیا این همکاری نیست؟