نفر دوم

امیر علی ابوالفتح//

معرفی مایک پنس به‌عنوان نامزد معاون ریاست‌جمهوری از سوی دونالد ‌ترامپ تلاشی بود با هدف وحدت و آشتی در درون حزب جمهوریخواه که در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری سال جاری تقریبا دو‌پاره شده است.
مایک پنس فرماندار ایالت ایندیانا، یک چهره کاملا محافظه‌کار است که در میان جمهوریخواهان تا حدود زیادی از محبوبیت برخوردار است. دیدگاه و مواضع وی بیشتر نزدیک به محافظه‌کاران اجتماعی است. لازم به ذکر است که در درون حزب جمهوریخواهان جناح‌ها و طیف‌های متعددی وجود دارد. از جمله محافظه‌کاران اجتماعی که معتقد هستند ارزش‌ها و اصول محافظه‌کاران در حوزه فرهنگی و اجتماعی مورد توجه قرار گیرد و نباید تحت هیچ شرایطی از مواضع راست‌گرایانه اجتماعی عدول کرد. در مقابل، طیف محافظه‌کاران اقتصادی حضور دارند که شاکله آنها را مباحث اقتصادی و تجاری تشکیل می‌دهد. آنها معتقدند که برای پیشبرد برنامه‌های اقتصادی می‌توان در موضوعات اجتماعی و فرهنگی به مصالحه رسید.
باتوجه به این جناح‌بندی‌ها، دونالد‌ ترامپ که تا پیش از برگزاری کنوانسیون‌ ملی جمهوریخواهان به‌شدت مورد انتقاد سران حزب جمهوریخواه قرار داشت و جریان‌های محافظه‌کارانه یا دست راستی فرهنگی و مذهبی در داخل حزب جمهوریخواهان به‌شدت به وی می‌تاختند؛ تصمیم گرفت که فردی را از بین‌جمهوریخواهان انتخاب کند که نزدیک به محافل محافظه‌کار اجتماعی باشد تا نهایتا بتواند شکاف میان خود و اعضا‌ی حزب را‌ترمیم و وحدت حداکثری ایجاد کند.
اصولا اتخاذ چنین سیاستی از سوی سیاستمداران صورت می‌گرد. حال ممکن است حزب جمهوریخواه باشد یا حزب دموکرات. معمولا نامزدی که احساس کند در موضوعاتی نتوانسته افکار عمومی را با خود هماهنگ و همگام کند و یا اینکه احساس کمبود می‌کند، تلاش می‌کند فردی را انتخاب کند که حکم مکمل وی را داشته باشد. به‌عنوان مثال، اگر نامزد ریاست‌جمهوری شخصی محافظه‌کار با‌شد یک چهره لیبرال را به‌عنوان معاون خود انتخاب می‌کند یا اگر در سنین جوانی باشد یک شخص میانسال و سالخورده را انتخاب می‌کند. حتی اگر نامزد ریاست جنوبی از ایالات‌شمالی آمریکا باشد معاون خود را از ایالات‌جنوبی برمی‌گزیند. بنابراین این استراتژی موجب می‌شود که معاون رئیس‌جمهور بتواند تمامی‌طیف‌ها ‌یا جریانات موجود در فضای داخلی ایالات متحده را مدیریت کند.
با توجه به چنین هدفی معرفی و رونمایی از شخصی مانند مایک پنس از سوی دونالد ‌ترامپ دور از ذهن نبود. البته برگزاری کنوانسیون ملی جمهوریخواهان در شهر کلیولند ایالت اوهایو نشان داد معرفی آقای پنس هم نتوانست اهدافی که‌ترامپ دنبال می‌کرد را محقق کند. گرچه با وجود تمامی ‌تردیدها ‌ترامپ به‌عنوان نامزد نهایی معرفی شد و باید با رقیب خود یعنی هیلاری کلینتون به مبارزه بپردازد، اما روزهای برگزاری کنوانسیون چه در درون مجمع نمایندگان (دلیگیت‌ها) و چه در بیرون از نشست؛ با تجمعات و سر دادن شعارهای تند همراه بوده است. به‌گونه‌ای که در روز رای‌گیری برای مشخص شدن نامزد نهایی چند ایالت تلاش کردند تا سران حزب را تحت فشار قرار دهند و قوانین را به‌گونه‌ای تغییر دهند تا دلیگیت‌ها تعهدی نسبت به رای دادن به‌ ترامپ نداشته باشند.
اگر این اتفاق رخ می‌داد و تعهد از دلیگیت‌ها برداشته می‌شد امکان داشت که شخص دیگری به‌عنوان نامزد جمهوریخواهان معرفی می‌شد. اما سران حزب جمهوریخواه نگران بودند که چنین اقدامی‌حزب جمهوریخواه را به سمت جنگ داخلی پیش ببرد و حتی منجر به ایجاد انشعاب در حزب شود و نهایتا امکان پیروزی در ماه نوامبر را از جمهوریخواهان سلب کند. بنابراین باتوجه به ‌تمامی‌این انتقادات و اعتراضات؛ با امید به اینکه حضور مایک پنس در کنار ‌ترامپ بتواند بر سیاست و جهت‌گیری‌های سیاسی رئیس‌جمهوری آمریکا تاثیر بگذارد در نهایت اعضا‌ی حزب،‌ترامپ را به‌عنوان نامزد نهایی جمهوریخواهان معرفی کردند.
نکته دیگر این است که بین شکست در انتخابات 2016 و قبول کردن‌ترامپ با تمامی‌حواشی به‌عنوان نامزد نهایی حزب، جمهوریخواهان‌ترجیح دادند که سعی کنند در انتخابات ریاست‌جمهوری 2016 با معرفی‌ترامپ پیروز شوند. در حالت فعلی بسیار زود است که بتوانیم قضاوت کنیم ‌ دونالد‌ترامپ تا چه حد تحت تاثیر دیدگاه‌های معاون محافظه‌کار خود قرار می‌گیرد. این نکته را باید مد نظر قرار ‌دهیم که در رده‌بندی نامزدهای حزب جمهوریخواه در ابتدا‌ی معرفی نامزدهای این حزب؛ دونالد‌ترامپ به‌عنوان نامزد متعلق به جناح چپ حزب جمهوریخواه تعلق می‌گرفت در حالی که شخصی مانند تد کروز در راستگراترین جناح حزب جمهوریخواه قرار داشت. وی فردی بود که مورد حمایت جناح مذهبی حزب ‌و مورد ارادت بسیاری از اعضا‌ی این حزب قرار داشت. حتی «جنبش تی‌پارتی» به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین و محافظه‌کار‌ترین جریانات منتسب به حزب جمهوریخواه؛ تد کروز و مارکو روبیو و حتی فردی مانند جب بوش را قبول داشتند و از آنها حمایت می‌کردند. در حالی که در این رده‌بندی دونالد‌ترامپ به مرزی نزدیک می‌شد که میان دموکرات‌ها و جمهوریخواهان کشیده شده است. یعنی تمایل زیادی به جناح چپ حزب جمهوریخواهان پیدا می‌کند و آن‌هم به این دلیل است که دیدگاه‌هایی که از سوی وی مطرح می‌شود از یک طرف بر کاهش شکاف درآمدی در آمریکا و تا حدودی به مباحث مرتبط با عدالت اجتماعی تاکید دارد. حتی در برخی از سخنان‌ ترامپ شاهد آن هستیم که به فساد سیاسی و سلطه وال‌استریت بر ساختار اقتصادی ایالات متحده از نگاه چپ شبه سوسیالیستی نگاه می‌شود. بنابراین باید منتظر باشیم تا ببینیم آیا دونالد ‌ترامپ در جریان مناظره اصلی میان نامزد‌ نهایی حزب جمهوریخواه و حزب دموکرات تا چه حدی از نگرش‌های محافظه‌کارانه شخصی مانند مایک پنس تاثیر پذیرفته است. یا اینکه به تکروی‌های خود ادامه می‌دهد و به‌رغم نشستن بر جایگاه نامزدی حزب جمهوریخواه مواضعی را اتخاذ می‌کند که مورد استقبال سران حزب جمهوریخواه نیست. به نظر می‌رسد که دونالد ‌ترامپ برای پیروزی در انتخابات حاضر است حتی دیدگاه‌های عدالت‌گرایانه جناح چپ آمریکا را اتخاذ کند. اتخاذ این تصمیم شاید به این امید باشد که بتواند به جایگاه هیلاری کلینتون و برنی سندرز لطمه بزند تا بتواند بخشی از حامیان و طرفداران سندرز که اعلام کرده‌اند به کلینتون رای نخواهند داد را به سمت خود متمایل کند تا با موج‌سواری روی عنصر عدالت‌خواهی پیروز میدان انتخاب ریاست‌جمهوری 2016 شود.
باید به این نکته توجه شود که آقای‌ترامپ از سوی جناح مذهبی آمریکا فردی مومن و معتقد قلمداد نمی‌شود و حتی مخالفان وی گفته‌اند که‌ترامپ در زندگی شخصی و حتی در فعالیت تجاری خود مقید به ارزش‌های مذهبی نبوده است و حتی ادعای این بحث را ندارد. بنابراین فردی به‌عنوان معاون وی معرفی می‌شود که به‌شدت مذهبی و حتی به بیان شهروندان ایالت ایندیانا که مایک پنس فرماندار آن است؛ یک انسان مذهبی افراطی قلمداد می‌‌شود. وی در خصوص حقوق همجنس‌گرایان هیچ مرزی قائل نیست و بر خلاف تفکرات دونالد‌ترامپ که پس از حوادث و کشتار اورلاندو تامین امنیت همجنس‌گرایان و حقوق این طیف را محترم شمرده بود؛ معاون وی این موضوع را به هیچ وجه قبول ندارد و به‌طور کلی آن را مردود و مخدوش اعلام می‌کند.
به هر حال این تفاوت‌ها وجود دارد و حضور مایک پنس برای تطهیر چهره و عملکرد دونالد ‌ترامپ در راهمین راستا قلمداد و ارزیابی می‌شود. اما اینکه‌ترامپ راضی باشد تا تحت سلطه تصمیمات و سخنان معاون خود قرار گیرد و یا در مسیری حرکت کند که طیف راستگرای حزب جمهوریخواه مدنظر دارند؛ مساله‌ای است که مورد‌ تردید قرار دارد‌، چراکه شخصیت فردی دونالد‌ترامپ نشان می‌دهد که وی تا حد زیادی تحت تاثیر فرد خاصی قرار نمی‌گیرد و معتقد است که دیگران باید از او پیروی کنند. حتی‌ترامپ اعتقاد دارد که حزب جمهوریخواه باید تغییر کند نه اینکه وی دچار تغییر و دگرگونی شود.