ترامپ با راست افراطی در آمریکا پیوند خورده است
عبور از جمهوریخواهی‌کلاسیک
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور منتخب آمریکا اخیرا افرادی را برای کابینه‌اش پیشنهاد کرده است که همگی دارای جهتگیریهای تند و افراطی خصوصا نسبت به ایران هستند. او تمایل خود را به انتخاب افراد جنجال‌برانگیز نشان داده است. ترامپ که در منتهی‌الیه جناح راست افراطی حزب جمهوریخواه ایالات متحده آمریکا قرار دارد، از جمهوری خواهان کلاسیک عبور کرده است و مرزهای تعیین‌شده جمهوریخواهان نومحافظه‌کار آمریکا را نیز درنوردیده است و اکنون به عنوان یک سیاستمدار دارای رویکردهای پوپولیستی با جهتگیریهای نژادگرایانه شوونیستی در پی تعیین تیم خود و ایجاد یک تحرک معنادار در این زمینه است. او در تاسیس و تشکیل دولت خود به واسطه همین گرایش‌ها نیروهایی را در دولت آینده ایالات متحده آمریکا می‌چیند که این نیروها بیشتر زمینه‌های همگرایی فکری با او و سپس تعریف عملیاتی سیاست‌های وی را به عهده خواهند گرفت، وی از یک سو بر آنها تاثیرگذار بوده و از سوی دیگر از آنها تاثیر می‌پذیرد. این معنا موجب می‌شود که ترامپ دولتی را تشکیل بدهد که این دولت در منتهی‌الیه جناح راست افراطی حزب جمهوریخواه ایالات‌متحده آمریکا قرار می‌گیرد و از سوی دیگر با توجه به
جایگاه جغرافیایی نظریات وی در منتهی‌الیه جناح راست تنه به تنه جناح چپ ایالات متحده آمریکا بداند که خواهان اصلاحات شدید در ساختار ایالات متحده آمریکا هستند. به عبارت دیگر شعارهای پوپولیستی او، شعارهایی است که جناح چپ موجود در آمریکا آن را دهه‌های گذشته فریاد زده است اما نتوانسته است راه به جایی ببرد. او به عنوان یکی از مهره‌های اصلی لیبرال بورژوازی ایالات متحده آمریکا اکنون لیبرال دموکراسی را زیر سوال برده و در پی ایجاد یک فضای مثبت برای چینش نیروهایی است که بتواند طرح‌های مطرح‌شده در کمپین انتخاباتی خود را عملیاتی کند. افرادی که او مشخص کرده است از جمله پوکئو به عنوان رئیس سازمان سیا، متیس به عنوان وزیر دفاع و همچنین صحبت‌کردن از کسانی مثل گینگریچ که وزارت امور خارجه را نپذیرفت که همگی اینها نشان‌دهنده آن است که او در پی چیدن نیروهایی است که دارای گرایش‌های رادیکال شوونیستی هستند، تحت تاثیر سه شاخه اساسی در ایالات متحده آمریکا یعنی رادیکالیسم نظامی، بنیادگرایی مسیحی - یهودی و شوونیسم آمریکایی قرار دارد و در عمل در عرصه سیاست داخلی خواهان ایجاد یک فضای مثبت برای شعارهای پوپولیستی ولی با جهت‌گیری غشای
امنیتی برای سرمایه‌داری لیبرال بورژای آمریکا بوده و از طرف دیگر بر آن هستند تا زمینه‌پرور ایجاد یک فضای تهاجمی در عرصه سیاست خارجی در چارچوب بنگاهداری سیاسی در کاخ‌سفید شوند. اگر به گزاره‌های تولید‌شده توسط ترامپ بنگریم این گزاره تولید‌شده بیشتر متوجه ایجاد فضایی است که در پی تحکیم لیبرال بورژوازی غربی با شعارهای پوپولیستی بودند. او از یک طرف به ساختار قدرت و فساد موجود در ساختار قدرت آمریکا توجه دارد و از طرف دیگر با ورود خود به کاخ سفید تلاش کرده است تا حتی زمینه‌های تغییرات مناسب در روند مدیریت کاخ سفید را به نفع بنگاه‌های اقتصادی که به خود او وابسته‌اند شروع کند، از جمله تغییر منوی کاخ سفید در چارچوب ایجاد قراردادهای مستحکم مالی با بنگاه‌هایی است که قبلا خود او طرف معامله با آنها بوده است. از این‌رو باید بپذیریم که وی به عنوان یک بنگاهدار بزرگ در لیبرال بورژوازی ایالات متحده آمریکا از شعارهای پوپولیستی بهره برد تا بتواند ملتی را که نسبت به ساختار قدرت موجود از مرزهای بسیار گسترده‌ای برخوردار بودند با خود همراه کند. او این حجم از آرای غیرمترقبه نزد احزاب سیاسی و رسانه‌ها در ایالات متحده آمریکا را
به‌دست آورد، سپس با چینش نیروهای محافظ با خود و مطلوب از نظر انجام طرح‌های عملیاتی برای پیاده‌سازی آنچه او مدنظر خود دارد، جهت‌گیری رادیکالیسمی در ایالات متحده آمریکا را افزایش بخشد. از این منظر باید بگوییم چینش نیروهای دولت در زمان فعلی در آمریکا بیشتر شبیه یک بنگاه اقتصادی سیاسی و استفاده از این بنگاه در جهت افزایش سرمایه بنگاه ترامپیستی است.
پامپئو، فلین، رامنی، بنن و متیس که به عنوان اعضای پیشنهادی کابینه ترامپ مطرح هستند از منظر سوابق سیاسی دارای یک سابقه درخشان در جهتگیریهای تندروانه هستند. همان‌گونه که مطرح شد بخشی از آنها نمایندگی رادیکالیسم نظامی در آمریکا را به عهده دارند؛ امثال فلین و پامپئو نماینده نگرش‌های رمبوئی هستند. اگر به فیلم‌هایی مانند رامبو نگاه کرده باشید اساسا اینها خود را وام‌دار ارتش بزرگ ایالات متحده آمریکا و آنچه آنها در جنگ هزینه کرده‌اند می‌دانند. به بیان دیگر آنها خود را نجات‌دهنده آمریکا و هزینه‌کننده برای قدرت آمریکا در جنگ‌های چند دهه گذشته این کشور در مناطق مختلف جغرافیایی می‌خوانند. از این‌روست که ما شاهد ایجاد یک فضای رادیکالیستی در عرصه نظامی هستیم به‌گونه‌ای که نظامیان خود را بازنده چند دهه اخیر عرصه سیاست در آمریکا دانسته و در پی ایجاد یک فضای مناسب برای افزایش قدرت سیاسی آنها می‌باشند. از طرف دیگر ما شاهد بنیادگرایی مسیحی یهودی هستیم، آنها بر این باور هستند که دوره آخرالزمان آنچه موجب می‌شود که گستره میزان پیروزی مخالفان یهودی در جهان استقرار پیدا بکند، در نهایت استقرار محاصره نگرش‌های یهودی‌محور
صهیونیست است که زمینه‌پرور ظهور صهیون خواهد شد. همین در مسیحیت و بنیادگرایی مسیح ظهور مجدد مسیح را در این زمان وعده می‌دهد. از این‌رو با وجود اینکه در آغاز مسیحیت و یهودیت با یکدیگر دارای تنش‌های بسیار زیاد نظری و عملی هستند اما در فرجام اعتقاد به نوعی هم‌بختی مشترک از نظر ظهور منجی آخرالزمان دارند. از این‌رو این نگرش‌ها و دیدگاه‌ها موجب می‌شود که بنیادگرایی مسیحی - یهودی نیز در آمریکا با یکدیگر نوعی همگرایی پیدا کنند. سخنرانی او در جنگ 33 روزه قابل استناد است. بخش دیگر این وجه را شوونیست‌های آمریکایی به عهده دارند، در عین حال که ناسیونالیست هستند جهتگیریهای نژاد‌پرستانه دارند. ترکیب ناسیونالیستی آمریکا و نژاد پرستی متکی بر رنگ سفید در دیدگاه‌های این افراد به خوبی قابل مشاهده است، بنابراین باید گفت همه این افراد در چارچوب‌های معنادار این نگرش قرار می‌گیرند.
حال اگر این افراد به سمت‌های مورد نظر منصوب شوند باید دید سرنوشت برجام و تاثیرشان در تحولات خاورمیانه چگونه است. بازی‌ای که در ایالات متحده آمریکا در زمینه چینش کابینه ترامپ در دستور کار قرار گرفته است بازی نه‌چندان پیچیده ولی بسیار خطرناک است. در آمریکا ترامپ در برابر ملتی قرار دارد که خواهان تغییر وضع موجود هستند و شعارهای رادیکالانه او نه شعارهای تحول‌خواه بلکه شعارهای دگرگون‌خواه بوده است. در صحنه سیاست داخلی اجرای این شعارها برای ترامپ و تیم او بسیار مشکل خواهد بود، آنها فعلا در ماه عسل با مردم به‌سر می‌برند و در سال آینده که به هر تقدیر دولت مستقر می‌شود باید جوابگوی افکار عمومی و رسانه‌های موجود در ایالات متحده آمریکا باشند. اگر او نتواند شبکه‌های اجتماعی را با خود همراه کند بی‌تردید با مسا‌له جدی در عرصه سیاست داخلی روبه‌رو خواهد شد. از طرف دیگر او در سیاست خارجی یک سیاست تهاجمی بنگاهی را دنبال می‌کند؛ نظر او در ارتباط با متحدان آمریکا، ناتو، خاورمیانه به‌ویژه نیروهای عربی و بالاخص ایران نشان‌دهنده همین معناست. او در ارتباط با خاورمیانه تلاش دارد که با همگرایی با روسیه زمینه‌های یک توافق برد-
برد میان مسکو و واشنگتن را ایجاد و بیشترین امتیاز را برای خود فراهم کند. از طرف دیگر زمینه‌های گرفتن باج بنگاه‌محورانه از متحدان آمریکا در اروپا فراهم سازد. بنابراین باید گفت در این مسیر آنچه او در حال انجامش است به همین معنا باز‌می‌گردد، نیروهایی مثل پامپئو، متیس و بن‌نکه او به عنوان مشاور ارشد استراتژیک خود برگزیده است، همگی با این طرز تفکر همراه هستند و بنابراین باید بگوییم که تیمی‌که او در اختیار گرفته است تیمی بسیار رادیکال، تهاجمی و در عین حال اهل معامله است. ترامپ در پی ایجاد یک فضای مثبت در درون آمریکا برای جهت‌گیری تهاجمی علیه ایران است. آنچه در باب برجام مطرح کرد زمینه‌پرور همین معنا در کمپین انتخاباتی ترامپ بود. او بر آن است که همکاری‌های بین‌المللی با ایران را بسیار محدود کند و آنچه د‌ربرجام به وجود آمد و دولت اوباما به دنبال آن بود از دستور کار خارج نماید. از طرف دیگر او درعین حال به ادامه همکاری بین‌المللی مشروط با ایران تلاش خواهد داشت در منطقه نوعی انزوای ایران و در نهایت محاصره ایران را دنبال کند و با بزرگنمایی خطر تهران در منطقه خاورمیانه نوعی همگرایی با مرکزیت تل‌‌آویو میان
کشورهای عربی و غیرعربی منطقه خاورمیانه علیه جمهوری اسلامی ایران پدید آورد. جبهه موافقتی که در زمان هیلاری کلینتون با مرکزیت عربستان در برابر جبهه مقاومت در منطقه ایجاد شد، اکنون در دوران ترامپ بیشتر دنبال خواهد شد و این بار نه با مرکزیت ریاض و کنترل واشنگتن بلکه با مرکزیت تل‌‌آویو و همکاری واشنگتن صورت خواهد پذیرفت. آنچه در دستور کار قرار دارد در عین حال که د‌رآمریکا و در صحنه سیاست داخلی نوعی رادیکالیسم را دنبال می‌کند؛ در صحنه سیاست خارجی نوعی جهت‌گیری تهاجمی به‌ویژه با محوریت
ضد ایرانی را دنبال می‌کند. نیروهایی که هم اکنون ترامپ آنها را در جهت همکاری با دولت آینده دعوت کرده است نه‌تنها در جهت‌گیری رادیکالیستی بلکه در موضع ضد ایرانی با یکدیگر دارای مخرج مشترک هستند.
دیدگاه تان را بنویسید