سکوت ستاره‌ها / جب و هیلاری نمی‌خواهند به یکدیگر فرصت تخریب دهند
در شرایطی که هنوز 15 ماه دیگر تا برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2016 در ایالات متحده زمان باقی مانده است، جمهوریخواهان رقابتی جدی را آغاز کرده‌اند. از آنجایی که هشت سال از دوره حضور رئیس‌جمهور فعلی ایالات متحده در کاخ سفید می‌گذرد و شخص باراک اوباما، دیگر رقابت آتی حضور ندارد بنابراین جمهوریخواهان رقیب مستقر در کاخ سفید ندارند و شانس بالایی را برای پیروزی برای خود متصور هستند.
از سوی دیگر در حوزه‌هایی که ارزش‌های اصلی جمهوریخواهان محسوب می‌شود، در برهه کنونی آمریکا در وضعیت بدی قرار دارد. از جمله بدهی 16300 میلیارد دلاری کشور که بیش از 1200 میلیارد دلار آن به‌صورت اوراق قرضه در اختیار دولت چین است که از نظر جمهوریخواهان رقیب یا دشمن آمریکا محسوب می‌شود.
همچنین از منظر جمهوریخواهان اثرگذاری آمریکا در معادلات جهانی در وضعیت مطلوبی نیست و این کشور در دوره فعلی با کاهش اقتدار مواجه شده است. شعار هر هفده نامزد جمهوری به شکلی درباره بازگرداندن آمریکا به قدرت نخست دنیا است. در همین رابطه دونالد ترامپ، تاجر و سرمایه‌گذار آمریکایی که از جمله کاندیداهای مطرح جمهوریخواهان است در مناظره اخیر گفت که آمریکا به چین، روسیه و ایران باخته است بنابراین دولت بعدی باید ابر‌قدرتی را به این کشور بازگرداند. موضوع دیگری که به اعتماد به نفس جمهوریخواهان در این رقابت‌ها کمک کرده، کسب اکثریت کرسی‌ها در انتخابات 2014 فرمانداری‌ها، کنگره و سنا است.
نگاهی به آنچه در سپهر‌سیاسی آمریکا می‌گذرد نشان می‌دهد که آمریکا هیچ‌گاه مانند امروز دو تکه نبوده و دو گرایش اصلی دموکرات و جمهوریخواه از هم فاصله نداشتند؛ با این تفاسیر رقابت داغ‌تر و قطبی‌تری را در نوامبر 2016 شاهد خواهیم بود.
همچنین مجموع این دلایل باعث شده که جمهوریخواهان برای انتخابات آینده آماده‌تر و پررنگ‌تر باشند و در حالی که یک سال تا تایید نامزد نهایی باقی مانده 17 نفر به‌طور رسمی به رقابت بپردازند. حدود شش‌ماه دیگر انتخابات درون حزبی ایالت‌ها آغاز می‌شود و این ایالت‌ها هستند که مشخص می‌کنند چه کسی انتخاب نهایی هر حزب خواهد بود. در مورد موج ترامپ، نفر اول بین جمهوریخواهان با 18 درصد، این نکته را نیز باید مدنظر داشت که از زمان ریاست دوایت دیوید آیزنهاور، همواره نامزد نهایی جمهوریخواهان کسی بوده که از طرف هسته اصلی حزب حمایت می‌شده است. در ادوار قبل هم افرادی مانند ترامپ بوده‌اند که در مقطعی از رقابت‌های انتخاباتی نفر اول بودند اما در نهایت کسی که مطلوب هسته مرکزی حزب بود دست بالا را پیدا کرده و به‌عنوان نامزد نهایی معرفی شده است. در حال حاضر اغلب کارشناسان متفق‌القول هستند که نامزد جمهوریخواهان جب بوش خواهد بود.
دو نکته به جب بوش در این رقابت‌ها کمک می‌کند؛ نخست اینکه جدا از حمایت مرکزی حزب، در نظرسنجی‌ها او نفر دوم حزب بعد از ترامپ است. دیگر اینکه وقتی از عموم مردم سوال می‌شود بین هیلاری کلینتون و تک‌تک نامزدهای جمهوریخواه چگونه رای خواهند داد، سخت‌ترین رقیب برای کلینتون جب بوش است و ترامپ با اختلافی 15 درصدی از کلینتون شکست خواهد خورد. این مساله حزب را کمک می‌کند که متقاعد شود برای شکست خانم کلینتون، بوش بهترین حریف است ولو اینکه از نظر رای‌دهندگان جمهوریخواه بوش محبوب‌ترین نامزد نباشد.
تنها موضوعی که ابهام در این فرضیه ایجاد می‌کند و سوال نخست مجری مناظره از کاندیداها نیز بود، این است که آیا تمام نامزدها متعهد هستند که به احترام منتخب نهایی از رقابت نهایی کنار بروند؟ در پاسخ به این پرسش، تمام جمهوریخواهان جواب مثبت دارند به غیر از دونالد ترامپ. در واقع به نظر می‌رسد او این تهدید را نگه داشته تا اگر در نظرسنجی‌ها همچنان نفر نخست بود، ولی از سوی حزب کاندیدا نشد به‌صورت مستقل در انتخابات شرکت کند. اگر ترامپ به‌صورت مستقل شرکت کند حتی اگر فقط 5/4درصد آرای جمهوریخواهان را کم و از آن خود کند، پیروزی دموکرات‌ها را تضمین می‌کند. بنابراین بی‌جهت نیست که گفته می‌شود پدیده ترامپ در هر سناریویی یک تکه کیک برای هیلاری کلینتون است. دیگر کاندیداهای جمهوریخواهان فعلا آرای اندکی دارند و بعید است بقیه کاندیداها بتوانند تهدید جدی برای ترامپ و بوش باشند. البته اسکات واکر، فرماندار ایالت ویسکانسین که بسیار فرماندار موفقی بود و فردی مذهبی محسوب می‌شود، از نظر بدنه جمهوریخواهان، فردی است که با ارزش‌های آنها سنخیت دارد. او در مقایسه با بوش، فرد راستگراتری محسوب می‌شود. بوش در میان جمهوریخواهان فرد معتدلی به
شمار می‌آید و برخلاف پیام نام فامیلی‌اش همچون برادرش دیدگاه‌های افراطی ندارد. جب بوش برخی ارزش‌های دموکرات‌ها را نیز قبول دارد. در این میان ترامپ هیچ برنامه روشنی ارائه نداده و فقط اظهارنظرهای عجیب می‌کند. اما بین بوش و واکر به نظر می‌آید که شبه‌رقابتی را بتوان در نظر گرفت. در بین جمهوریخواهان بیشترین کمک مالی برای کمپین را بوش توانسته جذب کند. این شاخص بسیار تعیین‌‌کننده است و نشان می‌دهد که امید اسپانسرهای مالی به کدام نامزد بیشتر است و شانس چه کسی را بیشتر می‌دانند. بوش باوجود شانس بالایش در رقابت‌ها در مقایسه با دیگر کاندیدها کمتر اظهارنظر کرده است؛ زیرا نمی‌خواهد فرصت تخریب به دست رقبا بدهد همچنانکه هیلاری کلینتون نیز - در قیاس با برنی سندرز- سکوت نسبی اختیار کرده است. این دو نفر بر این باورند که نیازی ندارند به جامعه معرفی شوند و با صحبت‌های فعلی‌شان فقط به دست رقیب بهانه می‌دهند که آنها را به چالش بکشند. نکته جالب توجه دیگر درباره انتخابات آمریکا موضوعات اصلی مطرح شده در مناظره نخست جمهوریخواهان بود.
در سیاستخارجی در مقطع فعلی بدون شک موضوع ایران بیش از دیگر مسائل مورد بحث قرار گرفته است. البته این نکته را باید در نظر داشت که الان در زمانی به سر می‌بریم که کنگره قرار است یک ماه دیگر در مورد توافق هسته‌ای رای گیری کند؛ بنابراین مطرح شدن مساله ایران قابل تصور بود. در این میان کاندیداهایی چون مارک روبیو و خانم کارلی فیورینا تندترین مواضع را داشتند و جز تعطیلی و از هم باز کردن صنعت هسته‌ای ایران به گزینه دیگری راضی نمی‌شوند. البته این افراد از موضوع ایران جهت ترساندن مردم و جذب پول از لابی اسرائیل استفاده تبلیغی می‌کنند. باقی جمهوریخواهان نیز نظر موافقی نسبت به توافق با ایران ندارند و در درجات مختلف آن را نقد می‌کنند.
مساله دیگری که در مناظره مطرح شد مجموعه حمایت‌های اجتماعی دولت و موضوع بیمه‌درمانی است. آنچه به صورت تبلیغاتی در این مناظره مطرح شد این بود که باراک اوباما برای برنامه‌ریزی‌های تنظیم خانواده و تعداد فرزندان خانوارها از بودجه دولت هزینه می‌کند؛ جمهوریخواهان تاکید کردند که تمایل دارند این هزینه را متوقف کنند و برخی که نرم‌تر بودند، می‌گفتند که این مسائل به دولت ربطی ندارد. برخی مانند اسکات واکر نیز خیلی صریح بیان داشتند که با مساله سقط جنین مشکل ارزشی دارند. بنابراین در برهه فعلی سیاست و شکاف اخلاقی و اقتصادی روی هم قرار گرفته و جمهوریخواهان که هم خواهان دولت کوچک و کم‌‌خرج هستند و هم طرفدار عدم‌دخالت دولت در مسائل شخصی هستند، این مسائل را در تیررس انتقادهایشان قرار داده‌اند.
جمهوریخواهان در بسیاری از مسائل نیز قائل به تصمیم‌گیری‌های ایالتی هستند و معتقدند که دولت نباید ورود پیدا کند.
در یک نگاه کلان در سیاستخارجی «سرشاخ شدن و محکم برخورد کردن با حریفان اعم از چین، روسیه، ایران، سوریه و حتی مکزیک» و در سیاست‌داخلی «کم کردن بودجه‌های حمایتی اعم از دانشگاه رایگان و بیمه درمانی» مسائلی است که جمهوریخواهان روی آنها تاکید دارند.
همچنین آنها به‌دنبال ارتشی قوی هستند تا جایگاه آمریکا را در جهان محکم‌تر کنند. این دو خط، مشهودترین زوایایی است که جمهوریخواهان برای رد کردن سیاست‌های دموکرات‌ها انتخاب کرده‌اند.
دیدگاه تان را بنویسید