هزینه های زیاد احمدی نژاد برای اصولگرایان؛بازگشت به محمود فقط یک نتیجه دارد: «ثبت یک شکست سنگین»

وقتی پای تحلیل و پیشبینی به میان می آمد کم نبودند کسانی که میگفتند محمود احمدی نژاد یا خودش نامزد انتخابات مجلس میشود یا یک فهرست را برای این انتخابات معرفی میکند. از میان افراد نزدیک به او هم اخبار ضد و نقیضی منتشر میشد، برخی مثل عبدالرضا داوری با قطعیت میگفتند که احمدینژاد هیچ نقشی در این انتخابات نخواهد داشت و برخی دیگر هم میگفتند که او از این انتخابات نخواهد گذشت. این گمانهها البته وقتی که اعلام شد حزب یکتا بنا دارد لیست مستقل ارائه دهد از همیشه بیشتر شد. کمی که کار جلوتر رفت یکتا وارد ائتلاف با اصولگرایان شد و دیگر این گزاره از بین رفت که لیست احمدینژاد با عنوان یکتا منتشر خواهد شد. اما در این میان یک اتفاق دیگر هم افتاد، برخی وزرای احمدینژاد به همراه مدیران عالیرتبه او در حوزههای مختلف در انتخابات ثبتنام کردند. حالا باز گمانهها شدت گرفت. میگفتند او اگرچه خودش نامزد نشده اما با همین افرادش یک لیست معرفی خواهد کرد.

حرفهایی که تکذیب نشد
در این میان اما یکباره یک متن از سخنان منسوب به احمدینژاد در سرار کشور منتشر شد که البته هرگز از سوی شخص احمدینژاد تکذیب نشد. در این متن رئیسجمهور سابق در تازهترین موضعگیری سیاسی خود پیشبینی کرده بود اصولگرایان در انتخابات مجلس شکست سنگینی خواهند خورد. وی گفته بود: «از نظر من اصولگرایی مرده است و باید خون تازهای در جریان حامی انقلاب دمیده شود. عدهای به اسم اصولگرا دور هم نشستهاند و به خودشان سهمیه میدهند و انتظار دارند مردم هم به آنها رای دهند، در حالی که حداکثر از این فهرست ۳۰ نفره، ۷ تا هشت نفر بیشتر به مجلس راه پیدا نخواهند کرد. با اینکه اصلاحطلبها و اغلب رقبای جدی اصولگرایان رد صلاحیت شده و از گردونه انتخابات حذف شدهاند، اما همین افراد درجه سه اصلاحطلب و طرفدار دولت هم، اصولگرایان را کاملا شکست خواهند داد. ائتلاف اصولگرایان فاقد چهرههای کاریزماتیک در انتخابات است و برخی از نامزدهای آنها نیز امتحان خود را قبلا داده و مردود شدهاند. دور هم مینشینند و فهرست میبندند و فکر میکنند مردم به آنها رای خواهند داد.» براساس این گزارش احمدینژاد با بیان اینکه اینها اصولگرایی را خراب کردهاند، گفته بود: «آنها نه شعار دارند و نه برنامه. از نظر من اصولگرایی مرده است و باید خون تازهای در جریان حامی انقلاب دمیده شود.»

فردای انتخابات
اینکه احمدی نژاد این حرفها را زده بود یا نه هنوز معلوم نیست اما نتیجه انتخابات موجب شد تا احمدینژادی ها موضعی بگیرند که نشان دهند این سخنان میتوانسته اظهارات احمدینژادیها باشد.
آنها انتقادات بسیار تندی به اصولگرایان انجام دادند و با کنایه، حرفهای آنها را در مورد مخالفت با احمدی نژاد یادآوری میکردند. برای مثال سایت نزدیک به جریان احمدی نژاد و هواداران رئیس دولت نهم و دهم در قالب یادداشتی به تحلیل نتایج انتخابات هفتم اسفند پرداخت که طی آن نویسنده، انتخابات هفتم اسفند را نه «شکست» بلکه «سرنگونی» اصولگرایان دانست.
محمدحسین حیدری، نویسنده این یادداشت نوشت: «مهمترین زمینه برای اصلاح اصولگرایی و جلوگیری از وقوع فجایع بزرگتر، بررسی تحول سیاسی هفتم اسفند در تراز پدیدهای چون «سرنگونی» است نه «شکست». اصولگرایان در تهران «شکست» نخوردند، «سرنگون» شدند. اگر فردای «شکست» 24 خرداد 92، مالهکشی سیاسی اصولگرایان در القای گزاره «اصولگرا خواندن حسن روحانی» متجلی شد، امروز مصداق مالهکشی چیزی جز اعتراف به «شکست» به جای بررسی علل و زمینه های «سرنگونی» نیست. باید متوجه بود ناکامی اصولگرایان در آوردگاه هفتم اسفند صرفا در ساحت «سیاستورزی» رقم نخورده است. آنچه «شکست» را تا سر حد «سرنگونی» ارتقاء میدهد، رقمخوردن ناکامی در ساحت «ایدئولوژی سیاسی» و فراتر از آن «الهیات سیاسی» است. سه ماه قبل در جریان کوشش برای ارائه تعریفی از اصولگرایان متذکر شدیم: «اصولگرا کسی است که با تمام توان در برابر «فهمیدن» مقاومت میکند و پس از آنکه حقیقت را فهمید با تمام توان بر موضع قبلی خود پافشاری میکند. اصولگرایی اردوگاه نزاع با فهم حقیقت است و اصولگرایان در پیکارهای سیاسی به جای رقابت با رقیب به زد و خورد با سرچشمههای معرفت و دانستن میپردازند.» نتایج انتخابات هفتم اسفند میزان مشروعیت و دایره شمول این تعریف را عیانتر کرد. با علم به این مساله، آسیبشناسی اصولگرایی همچنان موضوعیت دارد. بهویژه اگر بدانیم باز شدن مسیر برای نقشآفرینی جدیتر جوانان انقلابی یکی از نتایج طبیعی و در عین حال ارزشمند «سرنگونی» پدرخواندههای اصولگرایی است. از این حیث بررسی زمینههای بروز حادثه 7 اسفند از منظر «سیاستورزی» و «ایدئولوژی سیاسی» امری است ضروری.»

عاقبت کابینه احمدینژاد
اگرچه احمدینژاد چندین بار قبل از برگزاری انتخابات مجلس دهم اعلام کرده بود که در این انتخابات نقشآفرین نخواهد بود اما برخی وزرای وی نامزد این انتخابات شدند. چهار تن از اعضای کابینه وی موفق شدند یکضرب وارد مجلس شوند. حمیدرضا حاجیبابایی وزیر آموزش و پرورش دولت دهم، نماینده همدان شد. محمدمهدی زاهدی وزیر علوم دولت نهم نماینده کرمان شد و محمود بهمنی رئیس بانک مرکزی در دولت احمدینژاد نیز نماینده ساوجبلاغ شد. عبدالرضا مصری وزیر رفاه دولت احمدینژاد هم از کرمانشاه نماینده مجلس شد. محمدرضا میرتاجالدینی هم که از کرسی نمایندگی تبریز در مجلس راهی معاونت پارلمانی دولت دهم شده بود، بار دیگر شانس خود را در این انتخابات آزمود. او از جمله سه نماینده همین حوزه انتخابیه است که به مرحله دوم راه یافته است. البته 9 تن دیگر از اعضای کابینه و یاران احمدینژاد با اینکه از سوی شورای نگهبان تایید صلاحیت شدند هم نتوانستند از مردم رای بگیرند. اگرچه چهرههایی همچون پرویز داوودی معاون اول دولت نهم، محمد سلیمانی وزیر ارتباطات دولت نهم، مسعود میرکاظمی وزیر بازرگانی و نفت دولتهای نهم و دهم، محمد ناظمیاردکانی وزیر تعاون دولت نهم، مرضیه وحیددستجردی وزیر بهداشت دولت دهم، لطفالله فروزنده معاون پارلمانی دولت دهم و مهرداد بذرپاش رئیس سازمان ملی جوانان در دولت دهم در لیست ائتلاف اصولگرایان در تهران قرار گرفتند، اما نتوانستند از اهالی پایتخت رای بگیرند. محمد حسینی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی احمدینژاد هم از رفسنجان نامزد شده بود، اما رای نیاورد. پرویز کاظمی وزیر رفاه دولت نهم هم مستقل از حوزه تهران نامزد شد اما او هم رای نیاورد. فاطمه واعظجوادی و صادق خلیلیان رئیس سازمان محیطزیست و وزیر جهادکشاورزی دولت احمدینژاد هم قصد داشتند از تهران وارد مجلس شوند که نشد.
دو تن دیگر از وزرای احمدینژاد هم نیامده از عرصه رقابت رفتند. نخست علی نیکزاد وزیر مسکن دولت دهم که اساسا ثبتنامش در انتخابات را تکذیب کرد و دوم محمد عباسی وزیر ورزش دولت دهم که چون مورد حمایت اصولگرایان قرار نگرفت، از حضور در رقابتهای انتخاباتی، انصراف داد. در میان استانداران دولت احمدینژاد نیز دو نفر به مجلس دهم راه یافتند. نخست علیرضا بیگی از تبریز و دوم حبیبالله دهمرده از زابل.

بازگشت به احمدینژاد ؟
حالا اما با به پایان رسیدن رقابتهای انتخابات مجلس یک بحث دیگر پیرامون محمود احمدینژاد درگرفته است. ماجرا از این قرار است که برخی حامیان رئیسجمهور سابق میگویند زمان بازگشت احمدینژاد فرا رسیده و او را برای این رقابت تشویق میکنند. از سوی دیگر اما برخی از اصولگرایان که بیشتر در میان جبهه پایداری دیده میشود بر این باورند که اصولگرایان باید به احمدینژاد بازگردند. دلیل آنها این است که این محمود احمدینژاد است که با رای بالای خود در جامعه میتواند با جریان مستقر رقابت کنند. آنها نامزدهای دیگر اصولگرا را مهیای حضور در این رقابت نمیدانند و چنین است که نسخه بازگشت به احمدینژاد را تجویز میکنند. صریحتر بگوییم اکنون گزینه بازگشت به احمدینژاد یکی از راههای محتمل پیشروی جریان سیاسی اصولگراست، هرچند باید دو پیشفرض را در نظر گرفت، یک اینکه محمود احمدینژاد خود، تمایل به بازگشت به قدرت داشته باشد و دو آنکه، بتواند در شورای نگهبان مورد تایید صلاحیت قرار گیرد. با در نظر گرفتن این دو پیشفرض، میتوان بازگشت به احمدینژاد را مورد تحلیل قرار داد. همانگونه که گفته شد زمزمه این بازگشت زمانی بلندتر شده که برخی نتیجه به دست آمده در هفت اسفند را بهعنوان زنگ خطری برای انتخابات آینده در نظر گرفتهاند و باتوجه به سال 92 و عدم توفیق هیچ یک از نامزدهای اصولگرا و شکست در برابر حسن روحانی، بهترین فرد را برای عرض اندام در برابر رئیسجمهور کنونی احمدینژاد در نظر میگیرند. نکته اما این است که بهترین راهکارها در زمان باقیمانده برای جریان اصولگرایی، نوسازی و بازسازی نیروها و ساختارهاست. انتخابات 92 و 94 میتواند بهعنوان دو آزمون مهم اصولگرایی، در آینده به کار آیند. برای خیزهای بلند باید چندگام به عقب برداشت و سپس رو به جلو حرکت کرد. در انتخابات 92 اصولگرایان شکست خوردند اما در سال 94، شکستی در کار نبود اما پیامهای هشدارآمیز و جدی به همراه خود داشت. اصلیترین مسالهای که همه باید به آن توجه کنند این است که آنچه در انتخابات سال 92 و سال 94 رخ داده و آن سرمایه اجتماعی که از اصولگرایان کاسته شده یک دلیل اصلی دارد ؛«عملکرد محمود احمدی نژاد». به یک معنا کسانی که نسخه بازگشت احمدی نژاد را تجویز می کنند میخواهند علت اصلی شکست اصولگرایان در سال 92 را نادیده بگیرند. در آن انتخابات در واقع رقابت بین حامیان وضع وقت و حامیان تغییر بود.
محمود احمدی نژاد هزینه های سنگینی به جناح اصولگرا وارد کرده است. باید اینگونه به آینده سیاست ورزی اصولگرایان نگاه کنیم. بازگشت به عقب فقط یک نتیجه دارد: «ثبت یک شکست سنگین».