باید از یک گزینه حمایت کنیم

تلاش اصولگرایان برای وحدت در انتخابات ریاست‌جمهوری چقدر ضرورت دارد؟ برخی معتقدند هر سلیقه سیاسی می‌تواند نامزد خود را در عرصه انتخابات داشته باشد کما اینکه سال 84 همین اتفاق افتاد، در مقابل گروهی هم هستند که رمز پیروزی و موفقیت را معرفی یک نامزد می‌دانند، نظر شما چیست؟
معتقدم همگرایی به تفرق و تشتت ارحج است. مبنای وحدت و انسجام و هماهنگی نیروهای اصیل انقلاب موضوعیت دارد چون خواه ناخواه تعدد کاندیداها باعث می‌شود نوعی تفرق و تشتت بین جریان اصولگرا دامن زده شود که مضر است، بنابراین اصل انسجام ضرورت دارد. از طرفی برای کسب نتیجه در انتخابات نیز همگرایی ضروری به نظر می‌رسد. حداقلش آن است که تفرق و تشتت جریان اصولگرایی آثار روانی در جامعه دارد. رای‌دهندگان وقتی می‌بینند از یک جریان کاندیداهای متعدد در عرصه هستند خیلی‌ها به نتیجه فکر می‌کنند، به این معنا که می‌بینند با تفرق و تشتت آرای این جریان تقسیم می‌شود و از آن طرف وقتی جریان مقابل روی کاندیدای واحد نظر دارد باز از لحاظ روانی افراد به آن سمت و سو سوق پیدا می‌کنند. خیلی از مردم صرفا با نگاه گرایش سیاسی و مبانی فکری رای نمی‌دهند، به نتیجه انتخابات نیز می‌اندیشند، اینکه چه خواهد شد؟ باتوجه به مسائلی که معمولا در مناطق و بین مردم وجود دارد فکر می‌کنم قاعدتا این عدم انسجام تاثیر روانی منفی بین جریان و جامعه دارد و جریان رقیب از این مساله سود می‌برد. گرچه بعضی پیروزی دکتر روحانی در سال 92 را عدم انسجام نامزدهای اصولگرا می‌دانند، من هم این مساله را موثر می‌دانم ولی عدم انسجامی‌ که زمینه‌هایش قبل از انتخابات نمایان شد برخوردها، تفرق‌ها و تشتت‌ها و درگیری‌هایی بود که بین جریان اصولگرا وجود داشت و خواه ناخواه روی اذهان‌عمومی جامعه تاثیرگذار بود.
آقای هدایتخواه! شما از کسانی هستید که تاکید بر همگرایی دارید، ما شاهد هستیم که در داخل مجموعه‌های اصولگرا این تفرق و تشتت وجود دارد، مثال روشن آن جبهه پایداری است وقتی انتخابات اخیر شورای مرکزی این تشکل برگزار شد خیلی از چهره‌ها همچون شما جدا شدند، وقتی در داخل یک مجموعه نتوانستند به یک وحدت رویه‌ای برسند، حالا پایداری چطور می‌خواهد با موتلفه، ایثارگران یا جبهه پیروان بنشیند و نظرش را یکی کند؟
اول درباره خودم بگویم، من دلیل عدم حضورم به خاطر اختلاف نظر یا سلیقه نبود بلکه به دلیل این بود که نزدیک 20 سال است اشتغالات دیگری دارم که آنها را به لحاظی در اولویت می‌دانستم و نمی‌توانستم در جلسات شورای مرکزی حضور پیدا کنم و به‌خاطر آن اشتغالات نیز یک سری محدودیت‌هایی برایم ایجاد شد، بنابراین دیگر نخواستم در شورای مرکزی جبهه پایداری باشم. درباره نتیجه انتخابات شورای مرکزی جبهه پایداری هم یادآور می‌شوم وقتی یک جریانی می‌پذیرد مردمسالاری و دموکراسی و آرای اعضا را مدنظر قرار دهد، به هر حال نتیجه‌ای که حاصل می‌شود براساس سازوکار خودش است. این را نباید به عدم انسجام درونی تعمیم داد. اما درباره رابطه با سایر مجموعه‌های اصولگرا، معتقدم تشکل‌ها ضرورت‌ها را درک می‌کنند. مشکلات و خساراتی که ما در 4 سال اخیر به لحاظ حاکمیت یافتن یک جریان برای انقلاب، کشور و نظام شاهدش بودیم، مصالح کلی نظام می‌طلبد که در بعضی جاها از بعضی دیدگاه‌های خودمان عدول کنیم چون لازمه رسیدن به انسجام، تنازل از مواضعی است که گروه‌های مختلف در یک جریان دارند. نمی‌شود گفت همه گروه‌ها و مجموعه‌ها بیایند با من اتفاق نظر کنند. هر مجموعه‌ای باید از مواضع خودش عدول کند و مصالح کلی نظام را مبنا قرار دهد، تجربه تلخ چهارسال گذشته و خسارت‌هایی که برای نظام، ارزش‌ها و انقلاب داشت همه جریانات اصولگرا را به این باور رساند که با وجود اختلاف نظرها، باید با هم جمع شوند، البته وقتی من می‌گویم اصولگرا در وقع شامل کسانی که خودشان را در جریان اصولگرا تعریف می‌کنند اما عملا با جریان رقیب همراه هستند نمی‌شود. مثلا آقای لاریجانی، رئیس مجلس موضع اصولگرایانه حداقل در چند سال اخیر نداشت. او به طیف آقای هاشمی نزدیکتر بود تا جریان اصولگرا بنابراین فارغ از این مصادیق اصولگرایان باید حداکثر اجماع را داشته باشند تا بتوانند به مصالح کلی نظام، حفظ اصالت و ارزش‌ها و گفتمان انقلاب که مدعی هستند جزو اصول‌شان است جامه عمل بپوشانند.
برخی شخصیت‌های اصولگرا وارد ساختارهای حزبی و تشکیلاتی نمی‌شوند چون معتقدند این اتفاق برای آنها ایجاد محدودیت می‌کند، برخی چهره‌های سیاسی جبهه پایداری به همین علت از این مجموعه جدا شدند و در مصاحبه‌ها و موضع گیری‌هاشان هم تاکید می‌کنند هیچ اشاره‌ای درباره سابقه عضویت آنها در جبهه پایداری نشود، الان باور آقای ستار هدایتخواه چیست؟ آیا همچنان علاقه مند به جبهه پایداری است؟ اگر واقعا چنین است می‌تواند دیگر اصولگرایان را نیز به پایبندی و رعایت اصول کار تشکیلاتی توصیه کند؟
من فکر می‌کنم هر کسی که مبانی‌اش برخاسته از تفکر دینی باشد نمی‌تواند ضرورت کار تشکیلاتی را انکار کند. کار حزبی به معنای غربی آن با مبانی دینی ما ناسازگار است چون در این مدل تحزب نوعی ولایت تشکیلاتی حاکم می‌شود و همه اعضا لزوما باید از تصمیم‌گیری‌های حزب تبعیت کنند؛ در حالی که ما قائل به ولایت ولی‌الله هستیم و تحزب و حرکت تشکیلاتی را در راستای توسعه گفتمان ولایت تعریف می‌کنیم. من هم عرض کردم گرچه به دلیل محدودیت‌هایی که دارم دیگر عضو رسمی تشکیلات جبهه پایداری نیستم اما همچنان معتقدم یکی از بهترین تشکیلاتی که از لحاظ مبانی و فکری و اعضایی وجود دارد، جبهه پایداری است که یکی از سالم ترین تشکل‌هاست و اگر کسی از من راهنمایی بخواهد به او توصیه می‌کنم با جبهه پایداری همکاری کند. معتقدم کسانی که از مجموعه هم جدا شدند تکلیف شرعی خود را چیز دیگری جز تصمیم تشکیلاتی دیدند اما اگر کسانی کل کار تشکیلاتی را زیر سوال می‌برند باید نگاه مبنایی خودشان را اصلاح کنند. به همه کسانی که خود را در مجموعه اصولگرایی تعریف می‌کنند توصیه داریم که تشکیلات سازمان‌یافته را برای تحقق اهداف بلند نظام جمهوری اسلامی به‌عنوان یک ضرورت بپذیرند. امام‌(ره) دنبال تشکیل حزب جهانی مستضعفان بود و قطعا کسانی که مدعی پیروی از اندیشه امام و اسلام ناب هستند نمی‌توانند منکر کار تشکیلاتی باشند.
جبهه پایداری می‌گوید باید از نامزد اصلح جدید در انتخابات حمایت و برای او تبلیغ کرد تا نامزد اصلح مقبول شود، حزب موتلفه دنبال معرفی نامزد حزبی است و رهپویان و ایثارگران از تیم کاندیدا سخن می‌گویند؛ اینها چطور قابل جمع است وقتی هر تشکلی در پی اجرای مدل انتخاباتی خود می‌رود؟ آیا پایداری از موضع خودش عدول می‌کند تا مدل رهپویان و ایثارگران یا مدل موتلفه به اجرا درآید یا برعکس؟
من سخنگوی پایداری نیستم. قطعا هرکس بخواهد روی مواضع و دیدگاه‌های خود سفت و سخت بایستد، اصولگرایان به انسجام و وحدتی نخواهند رسید. برای آنکه بتوانند به انسجام برسند باید از برخی دیدگاه‌های خود عدول پیدا کنند، مادامی‌که به اصول لطمه وارد نشود. پس اصولگرایان باید با هم بنشینند اصول مدنظر خود را تعریف و حول آن وحدت کنند. قطعا اگر ضرورت شرایط کنونی نظام و انقلاب را به درستی درک کنند و خطرهای ناشی از دوباره روی کار آمدن همین جریان فعلی را مدنظر قرار دهند، به نتیجه خواهند رسید. به نظر من مهمترین اصل، حفظ وجهه انقلابی و مصالح نظام است که تشکل‌های اصولگرا می‌توانند روی این مساله به همگرایی برسند.
اجرای مدل وحدت در عین کثرت می‌تواند موفق باشد به این معنا که هر سلیقه اصولگرا نامزد مطلوب خود را به میدان بیاورد و آن نامزدها نوک پیکان نقد خود را دولت یازدهم قرار دهند، با این شیوه موجب ریزش آرای آقای روحانی شوند و انتخابات به مرحله دوم برود تا مشابه نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری سال 84 رقم بخورد؟
خیر، من چنین اعتقادی ندارم.
اما پایداری‌ها چنین مدلی را تبلیغ می‌کردند، چرا شما مخالف هستید؟
من دیدگاه خود را عرض می‌کنم. مهمترین عامل تاثیرگذار بر آرای مردم در انتخابات، عامل روانی است. وقتی یک جو روانی ایجاد می‌شود که اصولگرایان متفرق و متشتت هستند و رای نمی‌آورند و جریان مقابل که منسجم است رای خواهد آورد، قطعا روی افکارعمومی مردم تاثیرگذار است. به ویژه آنکه جریان رقیب رسانه‌های زیادی - بخشی در داخل و بخشی در خارج - دارد و یک فضای روانی را به‌گونه‌ای شکل می‌دهد که مردم احساس نگرانی کنند که اگر به جریان شکست‌خورده بپیوندند متضرر خواهند شد، یادآور می‌شوم اکثریت مردم هم در شهرستان‌های کوچک و روستاها هستند و در شهرستان‌های کوچک نتیجه انتخابات روی همه چیز در آینده تاثیر می‌گذارد. این عامل روانی موجب می‌شود نتیجه آرا در صورت تکثر کاندیداهای اصولگرا به نفع جریان رقیب رقم بخورد. وحدت در عین کثرت به این معنا که وحدت بر سر اصول و کاندیدای واحد شکل بگیرد، به‌طوری که کثرت سلیقه‌ها را هم همراه خود داشته باشد مقبول است. در مجموع وحدت باید در عرصه عمل دیده شود وگرنه شعاری بیش نیست.
سال 92 پایداری دنبال حمایت از نامزد اصلح بود، آیت‌الله مصباح نیز گفتند در زمین و آسمان جز آقای لنکرانی مصداق دیگری برای نامزد اصلح نمی‌شناسم. بعد از آنکه آقای لنکرانی کنار رفتند از میان نامزدهای موجود هم آیت‌الله مصباح، آقای جلیلی را اصلح دانستند و همین سخن را درباره او تکرار کردند...
همان جمله را درباره آقای جلیلی نگفتند اما حمایت کردند.
آیت‌الله مصباح در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 92 گفتند در بین گزینه‌های موجود اصلح آقای جلیلی است. پایداری هم دنبال حمایت از آقای جلیلی رفت؛ باتوجه به شناختی که از پایداری دارید و الان هم می‌گویید اگر بخواهم به کسی توصیه کنم تا با مجموعه‌ای سیاسی همکاری داشته باشد پایداری را به او معرفی خواهم کرد، بفرمایید آیا پایداری اگر نامزد اصلح خود را انتخاب کند اما سایر تشکل‌های اصولگرا نامزد دیگری را برگزینند چه کار خواهد کرد؟ نامزد اصلح خودش را کنار می‌گذارد تا از صالح مقبول حمایت کند یا این کار را انجام نمی‌دهد؟
اولا معرفی نامزد اصلح هم حکم عقل و هم حکم شرع است. روایت داریم اگر فردی، کسی را به مسئولیتی بگمارد در حالی که می‌داند شایسته‌تر از او در میان مسلمانان است به خود خدا، به پیغمبر و به همه مومنان خیانت کرده است. براساس مبانی عقلی و شرعی قطعا باید سراغ حمایت از نامزد اصلح رفت. دوستان دیگری هم که کاندیدای دیگری را مطرح می‌کنند نمی‌گویند کاندیدای مدنظر آنها غیراصلح است ، در واقع او را اصلح می‌دانند. حالا بعضی‌ها یک اصل من درآوردی انتخاب بین صالح مقبول و اصلح غیرمقبول را بیان می‌کنند. این افراد اگر معترفند یک شخصیت برای قرار گرفتن در جایگاه ریاست‌جمهوری اصلح است، بیایند روی حمایت از او توافق و برایش تبلیغ کنند تا بشود نامزد اصلح مقبول. پس باید در مبنای انتخاب بین صالح مقبول و اصلح غیرمقبول تشکیک کرد چون قابل قبول نیست.
واقعیت آن است که یکی از معیارهای اصلح بودن مقبولیت مردمی ‌است یعنی اگر مولفه مقبولیت را در کنار سایر مولفه‌ها برای انتخاب نامزد اصلح قرار دهیم و معدل آنها را بگیریم دیگر عدول از اصول اتفاق نخواهد افتاد و کاری خلاف عقل و شرع انجام نمی‌شود. اشکالی که شاید میان برخی جریان‌ها وجود داشته باشد این است که ملاک اصلی و اساسی انتخاب نامزد را مقبولیت قرار می‌دهند که این درست نیست.