راستگرایان سنتی در انتخابات ریاست‌جمهوری چه می‌کنند؟
حلقه برجامیان
در مورد راستگرایان عملگرا به نظر می‌رسد آنها شیبشان را در حمایت از دولت و حسن روحانی تند‌تر کرده‌اند. نباید چندان متعجب شویم اگر روزی ببینیم که آنها حمایت علنی خود را از حسن روحانی اعلام کنند
این استراتژی سیاسی حسن روحانی بود که توانست در انتخابات سال92 یک سامان جدید در سیاست ایران پدید آورد. خوب می‌دانست که برای دوران پسااحمدی‌نژاد نمی‌توان یک کاراکتر راستگرا را بار دیگر به جامعه ارائه کرد. این را هم خوب می‌دانست که به موجب آنچه در سال 88 گذشته بود، قدرت رسمی فعلا روی خوشی به چپگرایان نشان نخواهد داد. فضا را خوب شناخت، راهش را هم خوب پیدا کرد. چپ‌ها که چاره‌ای نداشتند و با محمدرضا عارف به جایی نمی‌رسیدند. او تنها باید به آنها از روزهای بهتر سخن می‌گفت. کار سخت او با راستگرایان بود. آنها که از احمدی‌نژاد عبور کرده و هر یک نسخه‌ای مخصوص خود داشتند برای رسیدن به صندلی ریاست‌جمهوری. زیرکی حسن روحانی همین جا رخ‌نمایی کرد. او در میانه ایستاد و در لحظه تعیین شده پروژه خود را اجرایی کرد. این پروژه یک ایده مرکزی داشت؛ «تمرکز بر سیاست خارجی». روحانی که در خرداد 92 سیاست داخلی، اقتصاد و سیاست خارجی را به‌هم گره زد و رقبا را پشت سر گذاشت، همه تلاشش این بود که با برجام پنجره‌های تازه باز کند برای آن مثلث تعیینکننده.
اما حالا سوال این است که همچنان همان نسبت سیاسی میان او و اصولگرایان سنتی که درسال 92 ترجیح دادند به سمت او بیایند برقرار است؟
راستگرایان سنتی چگونه به حسن روحانی رسیدند؟
مرور وقایع سیاسی از نیمه دوم دهه هشتاد نشان می‌دهد رفتار سیاسی محمود احمدی‌نژاد در دوران صدارتش اگر‌چه در ابتدا موجبات تقویت تشکیلاتی اصولگرایان را پدید آورد و می‌شد چهره‌هایی از آنان را در کابینه و بدنه حاکمیتی دولت دید اما با گذر زمان، شکاف‌های موجود میان محمود احمدی‌نژاد و اصولگرایان آن‌چنان نمایان گشت که کوچ اجباری و غیر اجباری نیروهای اصولگرا با موجی قابل توجه پدیدار گشت؛ به یک معنا «زمان جدایی» فرا رسیده بود.
حالا محمود احمدی‌نژاد و حواریون اطراف او خود را تافته‌ای جدا بافته از جریان اصولگرا می‌دانستند. دیگر زمان «همانی انگاشتن» به پایان رسیده بود. اقدامات محمود احمدی‌نژاد و دولت او به‌گونه‌ای نبود که همه اصولگرایان قبول کنند. اینجا یک دوگانه به وجود می‌آید؛ برخی اصولگرایان باورشان این می‌شود که انتقاد مشخص از محمود احمدی‌نژاد کمک شایان توجهی به اصلاح‌طلبان خواهد کرد و جایگاه و سرمایه اجتماعی اصولگرایان را در جامعه خواهد کاست، پس در این جناح برخی با سکوت و انتخاب گزینه «تحمل، صبر و مدارا»، نقطه استقرار خود را در جناح حفظ می‌کنند اما برخی دیگر با انتقاد و اعتراض به وضع موجود به «شیفت سیاسی» و «همنشینی» با رقبای سابق پرداختند.
در جناح مقابل هم چنین شرایطی حکمفرما بود. برخی می‌گفتند انتقاد از محمود احمدی‌نژاد باید به انتقاد از او و جریان سیاسی‌اش خلاصه شود و نباید انتقاد از وضع موجود به انتقاد از اصولگرایان یا حاکمیت تعمیم داده شود. چنین تصمیمی بر این پایه استوار بود که تعمیم انتقاد موجبات دفاع از محمود احمدی‌نژاد به‌رغم همه انتقادات را فراهم خواهد ساخت. به باور این طیف، از شکاف میان حاکمیت و دولتمردان وقت با بهره‌گیری سیاسی می‌شد به ائتلافی برای گذار از شرایط سخت رسید.
طیف دیگر اما باورشان بود که در حرکتی رادیکال باید حساب اصولگرایان، احمدی‌نژاد و حاکمیت را یکی کرد تا میزان سرمایه اجتماعی را در سمت مقابل به صورت مشهودی کاهش داد. در چنین شرایط سیاسی آشفته‌ای بود که حسن روحانی وجهه سیاسی خود را نمایان ساخت و در یک ائتلاف تاکتیکی میان نیروهایی از دو جناح به فردی میان‌‌‌جناحی مشهور کرد. این «شهرت» البته با تصویری که اعضای ائتلاف از شرایط وقت تبلیغ می‌کردند فراگیر شد و چنین شد که در یک «پازل نامرتب سیاسی و اجتماعی» ترکیبی از مردم از حاشیه تا مرکز‌نشین از طبقه ضعیف تا متوسط و سطح بالا نتیجه انتخابات 24 خرداد را به نفع حسن روحانی تغییر دادند.
راستگرایانی که به حسن روحانی رسیدند البته دلایلی برای خود داشتند. نخست اینکه غالب آنها آسیب‌دیدگان دوران محمود احمدی‌نژاد بودند و هنگامی که دوگانه سعید جلیلی و حسن روحانی شکل گرفت، برای عدم تکرار دوران احمدی‌نژاد، حسن روحانی را ترجیح دادند. به یک معنا آنها سعید جلیلی را نماینده وضع وقت تفسیر کردند، کسی که می‌خواست احمدی‌نژاد از نوع سوم تیری‌اش باشد.
این طیف از اصولگرایان البته یک دلیل و محرک دیگر هم برای تصمیم خود داشتند. آنها اعتمادشان به تصمیم دو شخصیت مهم جلب شد؛ اکبر هاشمی‌رفسنجانی و علی‌‌اکبر ناطق‌نوری. اگر از تحولات آن دوران عبور کنیم و به اردیبهشت 96 فکر کنیم این سوال پدید می‌آید که آیا همچنان همان نسبت سیاسی میان راستگرایان سنتی و حسن روحانی برقرار است؟
در این مورد می‌توان در سه فاز زمانی سخن گفت. اگر از سخنان مرحوم حبیب‌الله عسگراولادی درباره نامزد پیروز در انتخابات سال یعنی حسن روحانی که در موردش گفته بود: «اصولگرایان در انتخابات شکست نخوردند چرا که حجت‌الاسلام روحانی اصولگرای باسابقه است. روحانی را «خیر الموجودین» می‌دانم. مشی فکری رئیس‌جمهور منتخب، بنده را قانع می‌کند. حجت‌الاسلام روحانی به‌دور از افراط و تفریط و تعصب اصلاح‌طلبانه یا اصولگرایانه و براساس آنچه آهنگ دیروز امام خمینی(ره) و آهنگ مقام معظم رهبری و شعارهای خوبی که در جریان رقابت‌های انتخاباتی مطرح کرده، برنامه‌ریزی و از شخصیت‌های معتدل در دولت یازدهم استفاده خواهد کرد. به خاطر دارم زمانی که در مجلس با حجت‌الاسلام‌والمسلمین روحانی همکار بودم، وی همیشه نظرش بر این بود که عقلای مجلس دور یکدیگر جمع شوند و نگذاریم افراط و تفریط بر مجلس حاکم شود البته در طول مدت خدمتش در شورای عالی امنیت ملی و مجمع تشخیص مصلحت نظام هم سعی وی بر اعتدال و تدبیر بوده است»، بگذریم باید به سال 94 برویم. در این سال چهره‌هایی از اصولگرایان سنتی حمایت خودشان را از حسن روحانی نمایان کردند و از احتمال استقبال بخشی از
اصولگرایان در انتخابات ریاست‌جمهوری از حسن روحانی خبر داده بودند.
اولینش را شاید محمدرضا باهنر بیان کرده بود. آنجا که او گفت: «روحانی یکی از نامزدهای بالقوه اصولگرایان در انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده خواهد بود.» باهنر در عین حال حمایت جریان متبوعش از رئیس‌جمهوری وقت را مشروط به عملکرد وی در سال پایانی دانسته بود. این اظهارنظر او البته همراه و همزمان شد با این سخنان غلامرضا مصباحی‌مقدم که گفته بود: «ما در زمان حیات مرحوم مهدوی‌کنی این موضوع را مطرح کردیم که در شرایط برابر حمایت از روحانی برای ما ارجحیت دارد و اخیرا نیز بحث تازه‌ای در این باره نداشته‌ایم و قاعدتا نظر ما بر منوال سابق است.»
حتی در این میان سخنان مرتضی نبوی هم جلب نظر می‌کرد، او گفته بود: «من فکر می‌کنم آقای روحانی رای می‌آورد و بر کرسی ریاست‌جمهوری می‌نشیند. برداشت من این است که مردم ایران به هر رئیس‌جمهور دو دوره فرصت ریاست‌جمهوری می‌دهند. از نظر توصیه‌ای بهتر می‌دانم اصولگرایان سرمایه‌گذاری‌شان را روی انتخابات شوراها انجام دهند تا ریاست‌جمهوری، چرا که به هر حال آقای روحانی دور دومش است و کاندیدای اصلی ریاست‌جمهوری دور دوازدهم، ایشان است.»
مصباحی‌مقدم، سخنگوی جامعه روحانیت مبارز نیز از دیگر افرادی است که اظهارات قابل تاملی در این مورد داشته است. او در این فاز زمانی در مورد انتخابات سال96 گفته بود: «احتمال دارد مجموعه اصولگرایان در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده از حسن روحانی حمایت کنند!»
حسین سبحانی‌نیا نیز در واکنش به سخنان مصباحی‌مقدم در مورد حمایت احتمالی اصولگرایان از روحانی در انتخابات ریاست‌جمهوری 96، گفته بود: «باتوجه به مشخص‌نشدن گزینه‌های انتخابات این احتمال وجود دارد که اصولگرایان از روحانی حمایت کنند. قطعا یکی از گزینه‌های مطرح برای تمام جریان‌های سیاسی در انتخاب آینده حسن روحانی است. در تحولی دیگر علی لاریجانی در مصاحبه تفصیلی با هفته‌نامه مثلث ضمن نشان دادن رویکرد مثبت به حسن روحانی در مورد احتمال تک‌دوره‌ای شدن او گفت: «خیلی این احتمال را قوی نمی‌بینم. آقای روحانی روی هم رفته در مسیر درستی در حال حرکت است. البته فکر می‌کنم در حوزه مبارزه با رکود و ایجاد رونق در تولید باید شتاب بیشتری داشته باشند و این یک نقطه نقص دولت فعلی است. در زمینه اجرای توافق هسته‌ای و ثمراتش نیز یک مقدار پافشاری و تلاش بیشتری داشته باشند و مقداری جسورانه‌تر در این زمینه ورود کنند، والا مشکلی ندارند. در عین حال برای قضاوت در این مورد زود است. اینکه سوال شد برخی احتمالش را زیاد می‌دانند که آقای دکتر روحانی رئیس‌جمهور یک‌دوره‌ای باشد، می‌گویم خیر، من احتمالش را زیاد نمی‌دانم ولی شرایط آینده خیلی می‌تواند
تعیینکننده باشد.»
این مواضع و اظهارات تا جایی پیش رفت که یدالله طاهرنژاد، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی گفته بود: «علی لاریجانی، غلامرضا مصباحی‌مقدم و محمدرضا باهنر که همگی خود را از شخصیت‌های تاثیرگذار در طیف اصولگرایی می‌دانند، در انتخابات ریاست‌جمهوری پیش‌رو قطعا از حسن روحانی حمایت می‌کنند.» حمیدرضا‌ترقی عضو شورای مرکزی حزب موتلفه نیز در آن دوره این خبر را داد که باهنر و مصباحی‌مقدم، نام حسن روحانی را به لیست کاندیداهای احتمالی اصولگرایان اضافه کرده‌اند. آن تلاش البته در ادامه دنبال نشد و آن حرف‌ها هم تکرار نشد. در ادامه اما حرف‌های دیگری شنیده شد که اگر‌چه معنای حمایت از حسن روحانی در انتخابات را نمی‌داد اما مفاهیمی را با خود داشت: «در اصولگرا بودن روحانی هیچ تردیدی نیست». او البته بعدا حرف‌هایی زد مبنی بر اینکه خود را با اصولگرایان می‌داند و اصولگرایان نامزدی مجزا خواهند داشت. او گفت: «اصولگرایان نیز در برابر آقای روحانی کاندیدایی جدی و مشخص خواهند داشت. در انتخابات رقابت بین اصولگرا و اصلاح‌طلب است بنابراین باید گروه‌ها با هم ائتلاف کنند، درباره جمله نقل شده از آقای رسایی فکر می‌کنم متوجه منظور من نشدند،
اما قطعا آقای روحانی کاندیدای اصلاحات خواهد بود. اگر دوستان قبول دارند برای رقابت با اصلاح‌طلبان نیازمند وحدت هستیم؛ پس از این اصول بیرون نزنند. در جریان انتخابات اصولگراها ناچار به ائتلاف هستند، البته ائتلاف دست برداشتن از اصول نیست.» این نشانه‌ای از فاز دومی بود که اصولگریان سنتی در آن قرار گرفتند. آنها در این فاز زمانی سکوت پیشه کردند و دیگر حرف‌هایی از جنس اینکه ممکن است از روحانی حمایت شود را نزدند.
فاز سوم؛ تاکتیک تعیینکننده
از یک جایی به بعد اما دوباره اتفاقات تازه افتاده است. آن سکوت شکل دیگری پیدا کرد. برخی چهره‌ها خودشان مدعی نامزدی شدند و برخی طیف‌ها و تشکل‌های راستگرای سنتی راه دیگری انتخاب کرده و آماده شدند برای معرفی نامزد اختصاصی، برخی هم سکوت محافظه‌کارانه خود را با برخی حرف‌های غیر‌منتظره به نفع حسن روحانی شکسته‌اند. برای مثال سیدرضا تقوی، بعد از آیت‌الله مهدوی‌کنی تلاش کرد چهره‌ای متفاوت از سیاست‌ورزی خود به نمایش بگذارد. او بعد از انتخابات سال ۹۲ به صورت جدی برای رایزنی میان گروه‌های اصولگرا فعالیت می‌کرد. به نوعی نماینده جامعه روحانیت برای مذاکره به شمار می‌آمد و تا آخرین روزهای انتخابات مجلس دهم نیز در همین زمینه فعالیت کرد. بعد از پایان این انتخابات اما ناگهان فضا تغییر کرد و گروه‌های اصولگرا چندان تمایلی برای او جهت فعالیت‌های محوری مانند انتخابات قبل از خود نشان ندادند. او که چند وقت پیش گفته بود: «تلاش‌هایی در کل کشور آغاز شده و امیدواریم مطابق مکانیزمی مشخص، نهایتا با وحدت کامل به یک نامزد برسیم و جبهه اصولگرایان با یک نامزد به صحنه بیایند»، بعد در اظهارنظری متفاوت گفت؛ «مراجعینی داشتم که از بنده برای
کاندیداتوری در انتخابات ۹۶ دعوت کرده‌اند، البته شخصا تمایل به پذیرش این دعوت ندارم اما اگر جبهه مردمی نیروهای انقلاب روی بنده اجماع کنند، در عرصه انتخابات ریاست‌جمهوری به‌عنوان کاندیدا حضور خواهم داشت.»
اما جدا از افراد، تشکل‌هایی هم بودند مانند موتلفه که گفتند نامزد جدا گانه می‌دهند. این ماجرا از سخنان اسدالله بادامچیان کلید خورد. آنجا که او گفته بود: «همه می‌پرسند موتلفه در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده چه کار می‌کند؟ آیا دوباره جمع می‌شود و یک عده را دور یک میز می‌نشاند و می‌گوید آقای فلان و فلان و گروه فلان و فلان بیایید و از بین آنها یکی را انتخاب کنید؟ نه اینگونه نیست. الان مصوبه قطعی شورای مرکزی ما این است که موتلفه در انتخابات ریاست‌جمهوری یک نامزد موتلفه مستقل را به جامعه معرفی کند. این سیاست جدید حزب است.»
همزمان با همین اظهارنظرهای اسدالله بادامچیان بود که دیگر موتلفه‌ای‌های نام‌دار هم سخنانی درباره نسخه جدید موتلفه مطرح کردند تا دیگر کسی شک نداشته باشد که در موتلفه همه در معرفی نامزد حزبی در انتخابات هم‌نظر هستند. چه اینکه حمیدرضا ترقی در این مورد گفته بود «هشت نامزد حزب موتلفه مشخص شدند و اسامی اعلام شده نیز مطرح هستند که پس از طی مرحله رد و تایید یک نفر از میان آنها مشخص می‌شود.»
حالا بهترین فرصت برای گمانه‌زنی در مورد مصادیق موتلفه برای رسانه‌ها پدید آمده بود. موتلفه‌ای‌های نام‌‌آشنا یک به یک در صف نامزدهای احتمالی قرار می‌گرفتند. در خبری در این مورد حتی خبرگزاری فارس از افرادی همچون میرسلیم، آل‌اسحاق و بادامچیان به‌عنوان نامزدهای احتمالی حزب موتلفه نام برد. این گمانه‌زنی‌ها ادامه داشت تا اینکه یک رسانه اصلاح‌طلب یک خبر مهم در این مورد مخابره کرد. اعتماد در این مورد نوشت: «با‌وجود اینکه شنیده‌های خبری حاکی از آن بود که اسدالله بادامچیان کاندیدای نهایی حزب موتلفه برای انتخابات ٩٦ خواهد بود اما به نظر می‌رسد به احتمال زیاد مصطفی میرسلیم از سوی حزب موتلفه اسلامی به‌عنوان کاندیدای این حزب به اصولگرایان معرفی خواهد شد.» البته بادامچیان گفته بود:«باید صبر کرد و دید از فینال میرسلیم و بادامچیان کدام یک به‌عنوان کاندیدای نهایی این حزب خواهند بود.» محمدنبی حبیبی، دبیرکل حزب در اظهارنظری خبر انتخاب نهایی نامزد موتلفه را شایعه دانسته و گفته: «علاوه بر آقای بادامچیان و آقای میرسلیم اشخاص دیگری نیز مطرح هستند ولی نامزد نهایی حزب موتلفه اسلامی در آینده نزدیک معرفی خواهد شد.»
در نهایت آنچه رخ داده نامزدی مصطفی میرسلیم و تایید صلاحیت اوست.
در این میان اما برخی اصولگرایان عملگرا مانند علی لاریجانی هم اکت‌هایی داشته‌اند که در فضای تحلیل می‌توان گفت که آنها نظری به ادامه کار دولت مستقر دارند.برای مثال علی لاریجانی در اظهارنظری که نقد سخنان نامزدهای اصولگرای حاضر در صحنه است، گفته: «پول پخش کردن بین مردم سیاست یک سیاستمدار صادق نیست و امروز که در ایام انتخاباتیم برخی از شعارها مطرح می‌شود که فلان مقدار پول بین مردم پخش می‌کنیم که این قطعا در شأن و کرامت مردم ما نیست و حرف ناصحیحی است، بلکه باید فضا برای اشتغال و ورود جوانان به عرصه تولید و کار فراهم شود.
انتخابات فضا را برای رقم زدن سرنوشت مردم به دست خودشان ایجاد می‌کند و باید سازوکار انتخاب طوری باشد که شرایط برای زندگی بهتر مردم فراهم شود و قطعا کشور ما آورده‌های خوبی را در خود دارد و نیروی انسانی جوان و کارآمد و منابع متنوع و مطلوب از جمله این امکانات است.
طبق آمار روزانه مصرف بسیار بالای نفت را در کشور داریم یعنی یا نفت را می‌فروشیم و پول آن را می‌خوریم یا آن را به‌طور مستقیم مصرف می‌کنیم که این به هیچ وجه دردی از کشور دوا نمی‌کند. فروش نفت و هزینه کردن آن به نفع هیچ‌کس در کشور نیست بلکه باید بتوانیم منابع‌مان را به ثروت و تولید تبدیل کنیم.عده‌ای شعار می‌دهند که ما فلان مقدار پول به مردم می‌دهیم و باید این سوال را مطرح کرد که آیا با این پول دادن کار و ثروت در کشور ایجاد می‌شود؟ آیا در گذشته این اقدام توانسته در تولید و اشتغال موثر باشد؟ در مقابل این سیاست صداقت و راستی یک سیاستمدار مطرح است که باید به مردم مشکلات را بگوید و به‌دنبال راهکار باشد وگرنه مردم صدقه نمی‌خواهند بلکه مردم و جوانان به‌دنبال فرصت کارآفرینی و تولید هستند.کرامت مردم بالاتر از پول دستی گرفتن است و باید راه تولید و اشتغال براساس تاکیدات رهبری پیش گرفته شود و شرایط کشور به نحوی تغییر پیدا کند که بتوان یک برنامه‌ریزی مطلوبی برای آینده داشت.»
یا در اظهارنظری دیگر محمدرضا باهنر گفته است: «نقدهای ما به دولت آقای روحانی نباید غیرمنصفانه باشد زیرا این نقدها نتیجه برعکسی خواهد داشت و باعث می‌شود نظر مردم به نوعی دیگر شود. اگر انتخابات سال 88 را به خاطر داشته باشید می‌بینید که در آن سال یک طرف مدام اعلام می‌کرد در این چهار سال کاری نشده و تمام دستاوردهای کشور و نظام را زیرسوال می‌برد و سیاه‌نمایی می‌کرد. زمانی که دولت آقای روحانی روی کار آمد کشور تورم 44 درصدی را تجربه می‌کرد اما با برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته تورم حداقل 30 درصد کاهش پیدا کرد. به نظر بنده در سیاست رکود تورمی هدفگذاری تورم تک‌رقمی اشتباه است و بنده اگر بخواهم هدفگذاری داشته باشم آن را در حد 22 درصد قرار می‌دهم چون تورم رکود باعث می‌شود ضمن ایجاد رکود تولید نیز یخ بزند. بنابراین تورم تاجایی باید کنترل شود که چرخ‌های اقتصادی نیز بچرخد.
رشد اقتصادی کشور طی چهار سال اخیر از منهای 5 درصد به 8 درصد رسید که ما نیز این عدد را تکذیب نمی‌کنیم و می‌گوییم عدد و رقم درستی است اما باید دید اگر میزان نفت را نیز از آن کم کنیم همین عدد خواهد شد یا نه.اگر مبلغ رشد نفت را از این مساله کم کنیم رقم رشد 9/0 درصد می‌شود، اگر رشد اقتصادی ما رشدی مستمر و پایدار باشد تولید و اشتغال کشور عدد مثبت و خوبی را تجربه می‌کرد که در واقع اینگونه نبود. هرچند در حوزه انرژی و نفت اقدامات خوبی شده و ما برای اولین بار در برداشت نفت با قطر تقریبا یکی شدیم و به سمت جلو حرکت کردیم اما اگر بخواهیم آن را در رشد اقتصادی نیز ببینیم، این رشد دفعی و مقطعی است و استمرار نخواهد داشت. اگر رشد اقتصادی 8 درصدی ما مستمر بود باید سالانه یک و نیم میلیون شغل جدید ایجاد می‌شد ولی بیکاری در ایران داد می‌زند و وجود 4 یا 5 میلیون فارغ‌التحصیل بیکار در کشور شوخی نیست.»
همراستا با این دو شخصیت، کاظم جلالی هم گفته است:«نباید به شعور مردم توهین کرد، اینکه یارانه‌ها را وسیله قرار دهیم و به نوعی انتخابات را به مزایده بگذاریم، کار غلطی است.
نظام انتخاباتی را نباید به سمت رقابت اشخاص پیش ببریم بلکه رقابت‌ها باید به سمت رقابت در برنامه‌ها باشد. صحنه سیاسی انتخابات باید با نشاط باشد.» وی اضافه کرد: «بهترین حالت در صحنه انتخابات این است که کاندیداها برنامه‌های خود را اعلام کنند. دوران سوپرمن بودن گذشته؛ دورانی که افراد خودشان را طوری معرفی کنند که یک شبه می‌توانند مشکلات را حل کنند، گذشته است.
نامزدها باید کار تیمی کنند؛ باید با کار تیمی مشکلات را حل کرد و دارای برنامه بود.واقعیت‌های اقتصاد امروز کشور را باید کاملا دریافت و براساس آن صحبت کرد، کاندیداها باید بتوانند حرف‌های خود را منتقل کنند تا مردم ارزیابی درستی داشته باشند.
انتخابات باید با‌نشاط برگزار شود. توهین و تخریب نشود. زیرا توهین و تخریب در انتخابات جواب نمی‌دهد.»
راستگرایان سنتی چه خواهند کرد؟
به نظر می‌رسد این مساله را می‌توان در دو کانتکس جدا‌گانه دید؛ اصولگرایان عملگرا همچون علی لاریجانی و کاظم جلالی و اصولگرایان سنتی مانند موتلفه.
شاید درست‌ترش این باشد که بگوییم موتلفه این بار با نامزد مستقل خودشان آمده است. این برای آنها یک مساله حیثیتی است.بعید است کناره‌گیری در کار باشد. آنها می‌مانند و حرف‌هایشان را می‌زنند. در عمل هم به نظر می‌رسد که نامزد آنها چالشی را حتی با محمد‌باقر قالیباف هم ایجاد کند اما حتما نقدهایی به شرایط امروز خواهند داشت. آنها بنا دارند مسائلی را به اصولگرایان ثابت کنند. بنابراین در عرصه خواهند ماند.
اما در مورد راستگرایان عملگرا به نظر می‌رسد آنها شیبشان را در حمایت از دولت و حسن روحانی تند‌تر کرده‌اند. نباید چندان متعجب شویم اگر روزی ببینیم که آنها حمایت علنی خود را از حسن روحانی اعلام کنند. این انتخابات برای این طیف از اصولگرایان خاصیت تعیین‌کنندگی دارد. رفتن روحانی آنها را از وضعیت فعلی خارج کرده و موجب ضعفشان خواهد شد. آنها با ماندن روحانی برای سال 1400 برنامه دارند. می‌خواهند آلترناتیو او در آن دوران باشند.
دیدگاه تان را بنویسید