جروزالم پست: بازدارندگی بعد از توافق هسته ای با ایران، چگونه می تواند باشد

جروزالم پست نوشت: بحث ها درباره بازدارندگی علیه ایران بعد از توافق هسته ای، بالا گرفته است.

آریل هرخام در تحلیلی برای این روزنامه صهیونیستی نوشت: به سال 1992 بازمی گردیم، زمانی که بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر فعلی اسرائیل، هنوز یک عضو کوچک در نهاد قانونگذاری کنست بود او در آن زمان اظهار داشت که ایران، فقط سه یا چهار سال از ساخت بمب اتم فاصله دارد و این تهدیدی است که باید توسط جبهه بین المللی به رهبری آمریکا ریشه کن شود. ظهور بعدی نتانیاهو در سیاست های اسرائیل، به طور جدایی ناپذیری به عنوان رهبری معرفی کرد که به شدت به دنبال تولید خطر ایرانی است.
شکسپیر در جایی نوشته است:‌«حرف ، حرف و فقط حرف» و این همه آن چیزی است که اسرائیل در چهار دوره نخست وزیری نتانیاهو به دست آورده است. با وجود پیروزی او در انتخابات امسال، نتانیاهو هنوز در حال و هوای تبلیغات انتخاباتی است و به گونه ای رفتار می کند که هنوز می توان توافق لوزان را بازگرداند و فکر می کند با سخنرانی های بلند و قانع کننده که اظهارات او در سال 1992 را برای ما تداعی می کند، می توان آمریکا را علیه ایران تحریک کرد. احتمال برای چنین رویکردی، توجیهاتی وجود دارد. اما با توجه به جایی که ما امروز در آن هستیم، کاملا روشن است که کلمات به تنهایی نمی تواند با جدیت وضعیت کنونی منطبق باشد.
در حقیقت،‌اهمیت تنش زدایی غرب با ایران را نباید دست کم گرفت. برای اولین بار از زمان ظهور امپراتوری عثمانی، یعنی در حدود هفت قرن پیش،در خاورمیانه هیچ ابرقدرتی وجود ندارد که بتواند این منطقه را مهار کند. با توافقی که چند هفته پیش امضا شد، ایران در حال حاضر به طور قابل ملاحظه ای در پر کرد خلأ قدرتی که با ترک نیروهای آمریکایی یه عنوان یک نیروی ثبات بخش وبازیگرفعال در این منطقه به وجود آمده، یک سر و گردن بالاتر است.
مهم نیست که این سخنرانی ها با چه فصاحت و بلاغتی و تا چه حد قدرتمندانه ارائه شده است. مهم این است که این سخنرانی ها در مقابله با یک ایران تهاجمی و انرژی گرفته تاثیر قابل ملاحظه ای ندارد. واکنش قابل ملاحظه کلیدی به اوج گرفتن قدرت ایران در منطقه این سئوال است که اسرائیل چطور می تواند یک قدرت بازدارندگی در مقابل ایران ایجاد کند. از این منظر اسرائیل در بهترین زاویه قرار گرفته است که از قضا می توان آن را انزوا نامید. خواه با نقشه قبلی و خواه بدون هیچ طرح قبلی اسرائیل دارای برخی ویژگی ها و صلاحیت هایی است که کمتر رژیمی در این منطقه از آن برخوردار بوده است. به همین دلیل، سیاستمداران،‌خبرنگاران و تحلیلگران، در حال حاضر منتظر این هستند که ببینند اسرائیل بعد از این می خواهد چه کند.
بعد از لوزان، انتخاب های اسرائیل به شدت کم شد. هر چند از آن زمان اسرائیل بین دو مسیر اصلی حرکت می کند، از یک طرف، اسرائیل می تواند در مقابل اقدامات جمهوری اسلامی در منطقه ایستادگی کند. از طرف دیگر نیز می تواند پشت دیوارهایی که با توپخانه های فزاینده ضد موشکی حفاظت می شود، بماند.