سودای احیای دور اول مجلس شورای اسلامی/ از تایید صلاحیت مخالفان خود نترسیم…

با نزدیک شدن به پایان سال و انتخابات مهم مجلس شورای اسلامی، ترکیب احتمالی مجلس آینده و همچنین مدل مجلس مطلوب از سوی گروه‌ها و جریان‌های سیاسی مطرح می شود. در حالی که اصلاح‌طلبان از مدل‌هایی همچون مجلس پنجم حمایت می‌کنند و آن را در شرایط فعلی «مطلوب» می‌دانند، رئیس‌جمهور در اظهاراتی مجلس اول را قوی‌ترین مجلس معرفی کرد. این موضوع به نقش شورای نگهبان باز می‌گردد که البته از سوی دیگر نیز واکنش‌های زیادی را به همراه داشت. از جمله در آخرین اظهارنظر رئیس مجلس خبرگان رهبری در اجلاس امروز خود گفت که شورای نگهبان جایگاهش تماشایی نیست و نظارتش استصوابی است. این واکنشی بود به اظهارات حسن روحانی که گفته بود، جایگاه شورای نگهبان مانند چشم است و چشم نمی‌تواند کار دست را بکند. در این شرایط محمد قوچانی سردبیر هفته نامه صدا و عضو شورای مرکزی کارگزاران سازندگی در سرمقاله این هفته صدا به این موضوع پرداخته و می‌نویسد:

در شرایطی که اکثریت اصلاح طلبان -در بهترین شرایط - بازآفرینی مجلس پنجم را آرزو می کنند و اقلیت آنان - در خیال انگیزترین موقعیت - حتی جسارت بیان کردن رویای احیای مجلس ششم را ندارند رییس جمهور روحانی در گامی بلند و فراتر از همه اصلاح طلبان به سرچشمه بازگشته و استراتژی بازگشت به مجلس اول را پیش کشیده است.
و این سخن حتی بیش از رویاهای اصلاح طلبان، خواب اصولگرایان را آشفته می سازد. به دو علت؛
اول آنکه آن را نه یک اصلاح طلب محال اندیش که یک رییس جمهور عملگرا گفته که در مذاکرات هسته ای پیگیری خود را ثابت کرده و اکنون پس از فراغت از سیاست خارجی به ساحت سیاست داخلی آمده و کلیدش را در این قفل کهنه کرده است و سخت بتوان رییس جمهور را فتنه گر و مفتون فتنه خواند که او عین حکومت و نفر دوم حاکمیت است
دوم آنکه اصولگرایان سالهاست به اکثریت داشتن در پارلمان خو کرده اند و حتی به همین سبب در فکر یکسره کردن پارلمانی کردن نظام جمهوری بودند و ریاست جمهوری را هم می خواستند برکشیده از اکثریت پارلمان کنند و از دست و انتخاب عامه بیرون بکشند، از یادآوری مجلس اول در نگرانی می افتند
اما مجلس اول چه مجلسی بود که خاطره اش این چنین خاطر اصولگرایان را می آزارد؟
١. مجلس اول جمهوری اسلامی مانند مجلس اول مشروطه خواهی مجلسی کیفی بود…
٢. مجلس اول در واقع مجلس بزرگان بود. رجال برجسته ای که حضور آنان در پارلمان مانع از بهانه جویی هوادارانشان برای عدم حضور در حاکمیت می شد…
٣. میزان رای مردم در انتخابات به نامزدهای مستقل از حزب جمهوری اسلامی نشانه سلامت انتخابات بود(رای بالای بازرگان و حبیبی و حجازی)
۴. نامزدهای نمایندگی مجلس اول هیچ یک تنزه طلبی نمی کردند و به علت سوابقی مانند نخست وزیری، وزارت، عضویت در شورای انقلاب و… شان خود را اجل از نمایندگی مجلس نمی دانستند و نامزد وکالت ملت شدند…
۵. لوازم رقابت مهیا بود. همه افکار، حزب و رسانه داشتند و در عرصه عمومی حضور داشتند…
۶. انتخابات مجلس اول خالی از دخالت قوای دولتی و نظامی بود…
٧. این انتخابات در شرایطی برپا شد که با وجود حکم آیت الله خمینی برای انتصاب فقهای شورای نگهبان در اول اسفند ۵٨ به علت عدم تکمیل مجلس، امکان تکمیل این شورا با انتخاب اعضای حقوقدان آن وجود نداشت. امام هم در انتخاب خود یک جناح از فقها را برنگزیده بود…

سخنان رییس جمهور روحانی خاطره مجلس اول را زنده کرده است. نه فقط از آن جهت که آن مجلس، شورای نگهبان نداشت که قطعا رییس جمهور در پی نفی نهاد شورای نگهبان حداقل بر مبنای قانون اساسی نیست

مجلس اول برای همه ما یک مجلس ایده آل است؛ مجلسی که اولا با تمام توان و فهرستی از بزرگان بدون تنزه طلبی وارد رقابت در آن شویم، ثانیا همه عناصر رقابت در آن از احزاب و مطبوعات را فراهم کنیم. ثالثا به جای یک مجلس چپ(سوم یا ششم) یا راست(چهارم و هفتم و هشتم و نهم) یک مجلس معتدل، متکثر و معقول تشکیل دهیم که همه جناح ها در آن نماینده داشته باشند. رابعا بجای پراکندگی قوا به ائتلاف های واقعی و واقع بینانه فکر کنیم. خامسا از تایید صلاحیت حتی مخالفان خود نترسیم…