تعویض ویترین

بنده درباره اینکه در حال حاضر وضعیت طیف اصلاح‌طلبی چگونه است و چه تفاوتی با خرداد92 پیدا کرده، باید بگویم در درون جناح اصلاح‌طلب انشقاقی بین نیروهای معتدل و نیروهای تندرو رخ داده است. در واقع رقابت شدیدی بین نیروهای معتدل و تندرو شکل گرفته است. در عین حال هنوز وزن تندروها بر وزن معتدلین افزایش پیدا نکرده است اما چون شیوه برخورد تندروها قدری مستبدانه و تنگ‌نظرانه است معتدلین را تا حدودی مجبور به عقب‌نشینی کرده است. به نظر می‌رسد که این رقابت و اصطکاک منجر به دو شقه شدن اصلاح‌طلبان خواهد شد، به‌طوری که یک جناح آن یعنی جناح معتدلین با دولت ائتلاف می‌کند و جناح تندرو همچنان مستقل وارد عمل می‌شود. تلاش آنها برای تشکیل حزب جدید اتحاد ملت ایران که ترکیبی از همان عناصر مشارکت و مجاهدین انقلاب است با دستگیری آقای شکوری باز دچار چالشی جدید می‌شود. بررسی پروانه تشکیل این حزب چالش جدیدی برای آنها به وجود خواهد آورد. به نظر می‌رسد که در تهران نتوانند از حمایت مردمی ‌استفاده کنند و مجبور هستند از چهره‌های ناشناخته در رقابت استفاده کنند که آنها هم خیلی رای‌آوری آنچنانی ندارند. بنابراین به نظر می‌رسد که دولت از جریان حزب اعتدال و توسعه بیشتر می‌تواند به نفع خودش استفاده کند.
در پاسخ به این سوال که در نگاه اصلاح‌طلبان به قدرت و ساختار رسمی آن بعد از سال 88 چه تفاوتی ایجاد شده است نظر بنده این است که هیچ تفاوتی حاصل نشده و فقط روش‌ها تغییر کرده است. آنها در گذشته اشتباهشان این بود که مستقیما در برابر نظام و رهبری موضع می‌گرفتند اما الان استراتژی خود را تغییر دادند و ترکیب عناصرشان این است که مستقیما تقابلی با رهبری و نظام نداشته باشند. اهداف خودشان را مانند گذشته در مسیر سکولاریزه کردن کشور و فراهم کردن زمینه ارتباط با آمریکا و غرب دنبال می‌کنند تا از حمایت‌های آنها در تمام این مراحل بهره‌مند باشند. بنابراین استراتژی آنها فقط در ظاهر تغییر کرده اما در باطن هیچ تغییری در آن رخ نداده است.
اما در مورد اینکه اصلاح‌طلبان خودشان را جزئی از نظام می‌بینند یا هنوز هم بر این باورند که در این نظام باید تغییراتی ایجاد شود، اعتقاد بنده این است که قطعا آنها بر تغییر اساسی در ساختار قدرت همچنان پایبند هستند. لیکن چون در حال حاضر خارج از حاکمیت هستند برای اینکه این تغییر را به‌وجود بیاورند از دو مسیر باید عبور کنند، یکی دستیابی به کرسی‌های مجلس و یکی هم نفوذ به مجلس خبرگان رهبری است. بنابراین در هر دو بخش اینها سعی می‌کنند با برنامه وارد شوند که بتوانند در این دو بخش به پشتیبانی همدیگر در مسیر تغییر ساختار قدرت، تغییر جایگاه ولایت‌فقیه و گرایش به سمت دموکراسی‌خواهی غربی از طریق همان مراجع قانونی حرکت کنند.
به نظر بنده حزب اتحاد ملت ایران همان حزب مشارکت و مجاهدین انقلاب است منتها فقط اسمش تغییر کرده است. اما ماهیتا و هویتا تغییری نکرده و ترکیب این دو حزب با همدیگر است.
در پاسخ به این سوال که اصلاح‌طلبان با روی کار آمدن حزب اتحاد ملت ایران بیشتر‌ ترجیح می‌دهند که به سمت عارف، کارگزاران و... گرایش پیدا کنند یا با توافق یک حزب کلی تشکیل دهند نظرم این است که استراتژی آنها این است که از سرلیستی استفاده کنند که از موقعیت اجتماعی بهتری برخوردار باشد. حساسیت‌ها هم نسبت به آنها کمتر باشد. حتی بتوانند با استفاده از آنها از فیلتر شورای نگهبان هم عبور کنند. بنابراین چاره ندارند که یا از آقای عارف یا از شخصیت‌هایی مانند آقای عارف که آن حساسیت‌های مورد نظر در آنها وجود ندارد استفاده کنند. در بقیه لیستشان هم مجبورند از کسانی استفاده کنند که خیلی وابستگی و موضع واضح و روشنی نداشته باشند.
درباره این سوال هم که آیا اصلاح‌طلبان دچار یک به اصطلاح پوست‌اندازی شدند یا تاکتیکشان را تغییر داده‌اند نظر بنده این است که آنها فقط تاکتیک‌شان را تغییر داده‌اند. به هیچ‌وجه آنها پوست‌اندازی نکردند و فقط ویترینشان را عوض می‌کنند تا از حساسیت‌های موجود که بر ویترینشان وجود دارد کاسته شود اما دقیقا همان مسیر و اهداف را دنبال می‌کنند.