دولت دهم علیه سیاست خارجی دولت یازدهم ؛
حمایت احمدینژادیها از تسخیر سفارت عربستان / داوری: این یک تسخیر انقلابی بود
احمدینژادیها در حالی حمله به سفارت عربستان را اقدام انقلابی میخوانند که حمله به سفارت انگلیس را محکوم می کردند
عبدالرضا داوری از اعضای اصلی تیم رسانهای احمدینژاد در پیامی که در کانال تلگرامی خود امروز منتشر کرد، از تسخیر سفارت عربستان حمایت کرد و آن را «اقدامی انقلابی» نامید.
داوری در این یادداشت کوتاه به دنبال «بازگشت نیروهای انقلاب به راس دولت در ایران» است. به اعتقاد او این آغازی بر پایان «وابسته گرایی حکومت» در ایران بود. عبارتی که مشخص نیست معنای آن از «حکومت» به درستی چیست.
این درحالی است که تیم احمدینژاد زمانی که در ماجرای تسخیر سفارت انگلیس در راس کار قرار داشت از این کار حمایت نکرد و آن را اقدامی «انقلابی» لقب نداده بود.
داوری در این یادداشت مینویسد:
تسخیر انقلابی سفارت عربستان؛ آغازی بر یک پایان
۱- در واکنش به شهادت مظلومانه شیخ نمر، امشب جوانان انقلابی ایرانی، سفارت و کنسولگری عربستان در تهران و مشهد را تسخیر و به آتش کشیدند. این واکنش را باید در انفجار بغض فرو خفته ایرانیان بعد از دوسال دیپلماسی مبتنی بر لبخند و دست باز روحانی و ظریف در مقابل پدیده های زشتی چون تجاوز به نوجوانان ایرانی در حج عمره،فاجعه منا، کشتار یمن، اعدام شیخ نمر و داعش پروری سعودی ها تحلیل کرد.
۲- سال قبل در یادداشتی نوشتم که حاکمیت سازشکاران در ایران، حتی اگر در داخل هم بنا به مصالح و تعارفاتی تحمل شود، هرگز در میان نیروهای انقلابی نهضت جهانی مبارزه با استکبار، از خاورمیانه تا امریکای لاتین که زیر ضربات خرد کننده دوران پسابرجام، - ناشی از به حاشیه رفتن مواضع انقلابی ایران - قرار دارند، مسموع نخواهد بود و بنابراین مطالبه بازگشت نیروهای انقلابی به راس دولت در ایران از فضای نهضت جهانی تاثیر بیشتری خواهد داشت تا از فضای داخلی که تحت مدیریت دولتی هاست.
۳- جنبشی که از صبح امروز و بعد از انتشار خبر شهادت شیخ نمر، شبکه های اجتماعی را فرا گرفت و در شامگاه امشب با تسخیر مراکز دیپلماتیک عربستان در تهران به سرانجام رسید، نشان داد که تکانه های بیرونی در سطح نهضت جهانی به شدت توان فعال کردن گسلهای داخلی و فوران نیروهای انقلابی ایران را دارد و با توجه به پولاریزه شدن شدید تحولات منطقه در عراق و سوریه و یمن - بعد از شهادت شیخ نمر- ، بر این باورم که تحولات انقلابی امشب در تهران و مشهد، را باید آغازی بر پایان حاکمیت وابسته گرایی در ایران فهمید.
مشخص نیست منظور داوری از «حاکمیت وابسته گرایی» چیست و چرا این تناقض در رفتار احمدینژادیها دیده می شود.
دیدگاه تان را بنویسید