خسته و کلافه شده بودم. با مادرم تماس گرفتم. مثل همیشه سرم داد کشید و اجازه نداد حرفی بزنم. دلم خیلی گرفته بود. به دخترعمه‌ام زنگ زدم. گفت با دخترعمویش عازم مشهد هستند.

پایگاه خبری تحلیلی مثلث آنلاین: خسته و کلافه شده بودم. با مادرم تماس گرفتم. مثل همیشه سرم داد کشید و اجازه نداد حرفی بزنم. دلم خیلی گرفته بود. به دخترعمه‌ام زنگ زدم. گفت با دخترعمویش عازم مشهد هستند.

از آن‌ها خواستم مرا همراه خود به این سفر بیاورند. ما سه‌نفری با ماشین شخصی به جاده زدیم. در اینجا میهمان مهری و دخترعمویش بودم. اصلا به عواقب کارم فکر نمی‌کردم. می‌خواستم از آن وضعیت رها شوم. روز سوم گوشی تلفنم را روشن کردم. مادرم و شوهرم زنگ زدند. آن‌ها می‌گفتند خون‌جگر شده‌اند و به هر کجا عقلشان قد می‌داده، در جستجویم بوده‌اند.
همان روز بعداز‌ظهر به راه افتادند و خودشان را به مشهد رساندند. شوهرم مرا جلوی جمع کتک زد. مادرش می‌گفت تو را به شهر خودمان ببریم، طلاقت حتمی است. دوباره فرار کردم. حوصله هیچ‌کدامشان را نداشتم. سرگردان شده بودم. با دیدن ماموران کلانتری بانوان از آن‌ها کمک خواستم. هشت ماه از ازدواجم می‌گذرد. مادرشوهرم معتقد است اگر زن با خانواده خودش مراوده داشته باشد، لوس می‌شود. شوهرم در این مدت، هر ماه یک بار مرا به دیدن مادروپدرم و خواهر کوچولویم می‌برد. بیچاره مادرم نیز از ترس آبرویش دندان روی جگر گذاشته و چیزی نمی‌گفت؛ ولی هیچ‌کس حاضر نبود به حرفم گوش بدهد. شوهر بی‌عاطفه که وقتی با من حرف می‌زند، مثل برج زهرمار است و خانواده‌اش‌، احساساتم را زیر پا له کرده‌اند. من متعلق به خانواده‌ای هستم که دوستشان دارم و باید آن‌ها را ببینم. دلم مرده است و هیچ علاقه‌ای به این شوهر و زندگی سرد و بی‌ارزش ندارم.